έρωτας

Πλανήτες. Κόκκινοι, χρυσαφιοί, γαλάζιοι, με ρίγες, δακτύλιους, πάγο... Πλανήτες σκόρπιοι.
Ησυχία. Η γαλήνη κινεί την τάξη. Η μυρωδιά του αιώνιου πλανάται στον αέρα.
Καμιά ψυχή τριγύρω. Κανένας φόβος.
Το τέλμα του ατελείωτου... Ένας γκρεμός που δε φαίνεται.
Μαύρο ως εκεί που φτάνει το μάτι.
Όχι σκοτεινιά! Μαύρο! Έβενος...
Το ευγενές χάος στο μεγαλείο του.
Από έναν πλανήτη όμοιο με τους υπόλοιπους, μια δέσμη φωτός εκτινάζεται, δειλά δειλά -σαν πυροτέχνημα. Και μετά άλλη μία. Κι άλλη μία... Και όσο πληθαίνουν τόσο δυναμώνουν, τόσο αποκτούν λάμψη.
Βλέπεις τις δέσμες μικροσκοπικές, μα δυναμικές, να διασχίζουν το μαύρο καμβά. Τρέχουν. Και πέφτουν πάνω σ' ένα γυάλινο τείχος. Μια κρυστάλλινη σφαίρα που κανείς δεν είχε προσέξει, κι όμως κυκλώνει το χάος με απόλυτη άνεση, δίνοντάς του βάση, όρια.
Μια διάφανη φούσκα η οποία δέχεται τα ανελέητα χτυπήματα των φωτοβολίδων.
Κι όσο τα πυροτεχνήματα γίνονται περισσότερα, τόσο η φαιδρή ασπίδα αποδυναμώνεται.

Ώσπου ραγίζει. Σπάει.

Το λιμάνι

Ξυπνάω χαράματα και φεύγω απ' το σπίτι.
Πάω στο λιμάνι.
Κάθομαι σ' ένα πεζουλάκι, ανάβω τσιγάρο
και χτυπάω ρυθμικά το δεξί μου πόδι
κάτω.
Σιγά σιγά ξημερώνει. Δε με νοιάζει όμως.
Σιγά σιγά φτάνουν τα πρώτα πλοία.
Τρίβω τα χέρια μου μεταξύ τους. Ανάβω τσιγάρο.
Σε περιμένω να φανείς.
Μέχρι να έρθει το επόμενο πλοίο, έχει ξημερώσει
κι έχω καπνίσει τρία τσιγάρα.
Λιμενεργάτες φωνάζουν. Μπάτσοι κουβεντιάζουν.
Πού είσαι;
Μέχρι το μεσημέρι έχουν φτάσει πέντε πλοία.
Τώρα ξεκινούν να φύγουν,
ένα - ένα.
Ο κόσμος κινείται γοργά. Αγκαλιάζονται. Φιλιούνται.
Δε σε βλέπω...
Ο ήλιος δύει. Ο ουρανός χαμογελάει.
Τα τελευταία δρομολόγια καταφθάνουν.
Καινούρια πρόσωπα. Καινούριες αγκαλιές. Καινούρια φιλιά.
Ώσπου το λιμάνι ξαναδειάζει.
Φεύγω κι εγώ.
Αύριο πάλι...

Έχω μια ιδέα

Η λίμνη ξεράθηκε, πριν καν γεμίσει
Και οι χάρτινες βάρκες χάθηκαν
Και τα πρόσωπα σκλήρυναν,
τα σαγόνια επέστρεψαν
και τα μάτια σκούριασαν.
Από αδιαφορία
και δύναμη
και ηρεμία.
Ο κήπος μαράθηκε ενώ
βρώμικες αντανακλάσεις
τον τριγυρνούσαν.
Τα πνεύματα κοιτάχτηκαν και πήγαν για ύπνο.
Δεν πέρασαν από τον κήπο.
Ούτε εμείς περάσαμε,
ούτε κανείς δικός μας.
Τρίγωνα και τετράγωνα εκτοξεύονται
ενώ η ασυμμετρία φθίνει ενοχλητικά
Η κουκουβάγια σταμάτησε τον ενοχλητικό της ήχο.
Παρέμεινε περήφανη
Σπιλώνοντας την καλοσύνη
και χλευάζοντας την επανάσταση του 2 και του 19
Ένα ρολόι πάει προς τα αριστερά
δείχνοντας τα σωστά και όχι τα λάθος
-όπως πολλοί θα πίστευαν.
Η σιωπή προσφέρει οργασμό
ενώ ηλεκτρόνια και γαλάζια μάτια
τρέχουν. Τρέχουν τρέχουν.
κάποιος φωνάζει :"Όχι, τώρα είναι η αρχή"

"ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΑΥΣΙΚΑ ΤΕΝΕΜΠΡΑΕ"
Έτσι δεν είπε και αυτή;

Μην της το πεις

Λατρεύω να χαϊδεύω τα μαλλιά της -τα δάχτυλά μου να ψηλαφούν τις πράσινες τούφες της. Αγαπώ να την βλέπω να ενθουσιάζεται ή να μελαγχολεί, να κάνει μήτες για να με φιλήσει. Ο τρόπος που το εύθραυστο σώμα της ταξιδεύει μέσα σε πολύχρωμα και φαρδιά ρούχα είναι αναζωογονητικός.
Αυτό που πάντα είναι εκείνη που, σε ένα πρόβλημά μου, θα αντιδράσει ξεκινώντας την πρόταση με το να παραφράσει το όνομά μου.
Να της κρατάω το χέρι και να χανόμαστε στην άσχημη Αθήνα, ή να της σφίγγω το κεφάλι όταν ξαπλώνουμε και ορειβατούμε σε σκέψεις για πράσινα μπαρακούντα και περισπωμένες Αρχαίων.