Το κορίτσι του Γιοστέιν

Γνώριζα ένα κορίτσι
που τις Κυριακές κρατούσε
μια τσάντα πορτοκάλια
και στεκόταν ανάμεσα στις δυο κάμερες ασφαλείας,
στον κενό χώρο της αποβάθρας όπου
κανένας γραβατωμένος υπάλληλος δεν την παρακολουθούσε
βαριεστημένα.
Η μια κάμερα κοιτούσε αριστερά, η άλλη δεξιά
και το κορίτσι απέναντι
απολαμβάνοντας ζωτικό χώρο
χρόνο
και λίγη μουσική.
Τα πορτοκάλια ήταν βαριά
το κινητό δεν έπιανε.
Κάποιος την περίμενε
δεκαέξι στάσεις
και μια αλλιώτικη ζωή
μακριά.

Πας καιρός

22.2.16

Προλαβαίνω να βράσω και να ιδρώσω,

να συνειδητοποιήσω γιατί οι άνθρωποι παντρεύονται από έρωτα

και γιατί δε χωρίζουν μετά από τριάντα χρόνια έρωτα μετουσιωμένου σε ρουτίνα.

Βέβαια, εγώ μοναχά για σένα θέλω να μαγειρεύω

και μόνο από σένα θα ανεχόμουν να με ξυπνάς

για ν' αλλάξουμε μεριές.

Εσύ, εσύ, τι είσαι εσύ;

Όλη η αλφάβητος,

κάθε σκονισμένο βιβλίο,

μεταρσιωτικός καπνός

ο ένας

κι ο πολύς

η μάζα

το ακροδάχτυλο

-ΟΧΙ.

Αν όρισουμε κάτι, ξεκινά να υπάρχει

και, δε θέλω να μάθω αν υπάρχεις,

ή αν εγώ βρίσκομαι τόσο καιρό σ' ένα

λευκό δωμάτιο, μονάχη.

Προτιμώ την πλάνη,

την απουσία της αυθυπαρξίας μου

-παρά την απουσία της υφής σου.

Ύστερα, εκείνη η μικρή ελιά στο σβέρκο

το σημάδι στο δεξί σου φρύδι

οι γυμνασμένες γάμπες

-πώς θα επιβίωναν όλα τούτα

δίχως τα χάδια και τις εξονυχιστικές

ματιές μου 

πάνω τους;

Άστο γι' αύριο

εγώ δεν

εγκαταλείπω. 

Η θλιβερή διάκριση μιας καλής ημέρας

Μια καλή μέρα φαίνεται
από ένα χαλασμένο ραδιόφωνο,
μια πρωινή μπόρα
κι ένα ζευγάρι παπούτσια με άνοιγμα στη
σόλα.
Το πιο ευοίωνο στοιχείο στην ιστορία αυτή, όμως
είναι η Κόκκινη Ομπρέλα
Η Κόκκινη Ομπρέλα ήταν λίγο
καλύτερη
από άλλα κόκκινα πράγματα
(βλέπε Κόκκινη Πλατεία, κόκκινη ντομάτα γεμιστή στο φούρνο, κόκκινο αίμα σε βαμβακερό πουκάμισο)
-όχι όμως γιατί ήταν κόκκινη,
όσο για τ' ότι ήταν ομπρέλα.
Διότι,
όπως όλοι γνωρίζουμε
ομπρέλα κρατούσε η Μέρι Πόπινς
όπως και ο γίγαντας Χάγκριντ.
Κι αν εκείνη την ευλογημένη μέρα
μπορούσε κανείς να διαλέξει τι θα ήθελε να κάνει
με την Κόκκινη Ομπρέλα
ουκ ολίγοι
θα προτιμούσαν να πετάξουν σε κάποια
λονδρέζικη κεραμιδοσκεπή
και να καθαρίσουν κάποια λονδρέζικη καμινάδα
παρέα μ' έναν σβουνιασμένο λονδρέζο καμιναδοκαθαριστή.
Άλλοι πάλι, θα ήθελαν να βρεθούν
στο σταθμό του Κινγκς Κρος
στην πλατφόρμα 9 3/4.
Η ειρωνεία είναι
πως κανείς δεν τους ρώτησε,
κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να δώσει
μια δεύτερη ομπρέλα
ή έστω ένα χαρτομάντιλο για να σκουπίσουν
τα γυαλιά τους,
όταν η Κόκκινη Ομπρέλα
αποδήμησε εις Κύριον
τα 'παιξε
καπούτ
έσπασε.
Κι έτσι, μικροί κύριοι και μικρές κυρίες
με χαλασμένα ραδιόφωνα
και παπούτσια με άνοιγμα στη σόλα
συνέχισαν, ο καθένας το δρόμο του,
σ' αυτή την τόσο όμορφη
και τόσο βροχερή
εκείνη
μέρα.

On time

Πού πήγαν όλοι;
Γιατί κανείς δε γελά
μηδέ επιδιώκει περιπέτειες;

Μα, κορίτσι

το πάρτι έγινε

-και το 'χασες.

Κάτσε, όμως, ν' ακούσεις ιστορίες

για τις αξέχαστές μας νύχτες.

No fate

Όλοι οι ρομαντικοί
οι παθιασμένοι με τη ζωή
οι εξεγερμένες
οι επαναστάτριες

Όλοι θα γίνουν γέροι αμίλητοι, αξύριστοι, τσιφούτηδες
γριές με ροζ φουστάνια
και περίεργα σκουλαρίκια.

Το κηδειόσημο

Σου δίνουν μια κλωτσιά
και σε πετάνε στον κόσμο.
Κι εσύ πρέπει να βρεις τρόπο
να συνειδητοποιήσεις
ποιος, πού, γιατί
και μετά
και τώρα
και τώρα τι.
Ο χρόνος είναι λίγος
περνάει
-πάλι πέρασε-
και πάλι
και το δευτερόλεπτο γίνεται
λεπτό και το λεπτό
αιώνας.
Κι ύστερα
σου κολλάνε ένα κηδειόσημο.
Το δικό σου
προσωπικό κηδειόσημο.
Μη νομίζεις, για όλους το ίδιο έχουν
"Η νεκρική ακολουθία θα τελεστεί ______
ώρα ___"
Τέλος.
Κλείνει το φέρετρο.
Κλαίνε, σε συζητούν.
Αναπολούν
ή σχολιάζουν το φουστάνι της μπροστινής,
την απουσία του αλλουνού.
Ναι, κανενός η κηδεία δεν είναι
όπως την είχε φανταστεί.
Κι αυτοί θα πεθάνουν,
και τα παιδιά τους,
κι ύστερα τα εγγόνια των παιδιών τους.
Και σύντομα, το όνομα θα ξεχαστεί
η μόδα θα 'χει αλλάξει
-θα φορούν μπρασελέ στα μαλλιά
και κιλότες στα στήθη.
Κι η γη θα γυρνάει
θα κάνει ελλειπτικές στροφές
κι άστρα θα εκρήγνυνται έτη φωτός
μακριά.
Και μια μέρα
ο ήλιος θα γιγαντωθεί,
θα καταπιεί τη γη
και κανείς δε θα θυμάται
κανείς δε θα πονά.
Κανείς δε θα καυχιέται πως υπάρχει. 

Lacrima

Με 'κείνα τα μάτια
Ήξερες πως είχα δίκιο
Με 'κείνα τα μάτια με κοιτούσες
Μιλούσα, μ' έβγαζα στην επιφάνεια
Με 'κείνα τα μάτια
Και δεν είπες τίποτα
Με 'κείνα τα μάτια που παραπονέθηκαν
Γιατί έφερα άσσο
Με 'κείνα τα μάτια
Πρώτη φορά δεν απάντησες
Με 'κείνα τα μάτια που με φροντίζουν
Σώπασες
Με 'κείνα τα μάτια συνέχισες να μονολογείς
Με πλήγωσε που σώπασες
Με 'κείνα τα μάτια
Δεν ήθελα να ξέρω πως είχα δίκιο
Γιατί δεν έμαθα να έχω δίκιο
Κι όταν έχω δίκιο,
κάτι τρομερό συμβαίνει
Λοιπόν, προτιμώ να σου βγάζω τα μάτια
παρά να τα κοιτώ να δακρύζουν 

Ο θάνατος της Λουζ

/>