οδηγίες μητροπολιτικής επιβίωσης

unknown

βγαίνω για κυνήγι 

στις σκουριασμένες μητροπόλεις

κρατώντας το ξύλινο φλάουτο

της φυλής μου

τα μάτια μου στάζουν

στο τσιμέντο

κι αναζητώ το πιο γλυκό ψαχνό

στοχεύοντας στον όχλο

-σπατάλη-

τα βράδια εκτονώνω

τα χειρότερα ένστικτα

στα θύματα που με πάθος

νομίζουν ότι με ρίχνουν στις φωλιές τους

-μα εγώ τους απομυζώ 

συγκεντρώνω μάρκες

για να χτυπήσω το επόμενο

ανυποψίαστο πλάσμα

ζω απ' το χειροκρότημα

και κουλουριάζομαι πλάι σε ξένα ζωντανά

δίχως ποτέ να κοιμάμαι

το κουφάρι μου σέρνεται

με οδοντογλυφίδες στα μάτια

κι επίπλαστες τοξίνες 

στο μεδούλι

κι ο μόνος οργασμός

που μου προκαλεί ευχαρίστηση

είναι το απορρέον αίμα

στα χαρτιά του γραφείου

The best worst parts of non-stop Hoeing

στις μυήσεις στην ασκληπιού


το αγόρι τής ακούμπησε
ένα τριαντάφυλλο
στο πρόσωπο
ξυπνώντας την
το κορίτσι τής είπε
ότι θέλει να ερωτευτεί
και την τράβηξε απ' τη μέση
το αγόρι τής μουρμούρισε
"σήμερα δε σ'αρέσω
δίνεις φιλιά διεκπαιρέωσης"
το αγόρι τής είπε
"είσαι η πιο όμορφη γυναίκα
που έχει πλαγιάσει
σ' αυτό το στρώμα"
γυναίκα, κορνήλιε
-με είπε γυναίκα
πιάσε άλλο ένα, μα
με είπε γυναίκα
κι άλλοι "γυναίκα" είπαν
όμως
το αίμα μου είναι ροζ
και βρωμάω αδρεναλίνη
κορίτσι, κορνήλιε
είμαι κορίτσι
ο κόλπος μου συσπάται
κι ο εγκέφαλος εκκρίνει ντοπαμίνη
τελειώνω
και κάθε φορά έρχομαι πιο κοντά στο νεκροσέντονο
κάθε φορά απομακρύνομαι απ' το στραβό κυνόδοντα
και τη ρυτίδα στο στόμα του

δεν είμαι γυναίκα, κορνήλιε
ανάθεμα
δεν έχω μήτρα
μόνο δυσλειτουργικούς αμφισβληστροειδείς
με χαϊδεύουν
ψιθυρίζουν
γελάω
σκίζω τις φλέβες στο φαντασιακό
κορνήλιε, δεν ήθελα να τον φιλήσω
γιατί τα χείλη του έσταζαν ρούμι


μυρίζω τον έρωτά τους
όπως τα σκυλιά οσφραίνονται το φόβο και γρυλίζουν
εγώ φεύγω, κορνήλιε
γρατζουνάω, γελάω και φεύγω
εκείνος με μύρισε, κορνήλιε
κι έβαλε το ρεβόλβερ
στον κρόταφο
της άνοιξης

((
κι αφού γκώσαμε από έρωτα
κι αφού η επανάσταση δε θα 'ρθει
τι έμεινε για να πεθάνουμε;
μάλλον με την ύπαρξη στο χέρι στρώσαμε
-αντικοινωνικές σερβιτόρες
και άντρες που μάθαν να στολίζουν δέντρο με τη μάνα τους
))


απρίλιος 2017

bArely An Adult, still enjoying mAlcolm

ο ουρανός αστράφτει
και φέρνει στη μπάρα
άντρες που μυρίζουν ενυδατική
και δεν έχουν πολλά να πουν
τα σύννεφα ραγίζουν
κι εσύ δεν ανήκεις εδώ
μα, καλύτερα,
πλάι στη μητρόπολη
και τις κρίσεις πανικού
και τη γλυκιά άσφαλτο που λιώνει
κεφάλια κι αποχαιρετισμούς
την αυγή
θυμήθηκα όμως εκείνο το κορίτσι που
γύρισε να κοιτάξει το αγόρι πάνω στη μηχανή
αφού είπαν αντίο
κι ο ήλιος χάραζε στη λεωφόρο
και το αγόρι, αλήθεια,
τη χάζευε ήδη
μα, ποιος νοιάζεται πια
βλέπεις
έπεσε λευκό λευκότατο χιόνι
στο ρινικό σύστημα
ίσως ήταν για καλο
τι να πεις
-νύχτωσε βλέπεις
κι η λάμπα καίει ξανά
κι ήρθε κι άλλος άντρας
τους βαρέθηκα, σου λέω
τουλάχιστον αυτός έχει αναπτήρα
(αν δεν είσαι χρήσιμος στη σερβιτόρα
τι διάολο γυρεύεις εδώ;)

κι εσύ με ρωτάς
τι απέγινε ο τύπος με το μπράουνινγκ
κι εγώ σου λέω
ότι αυτό, μικρέ μου,
είναι μια άλλη ιστορία

a machine called molly

digital depiction of misery, oropos, 2017

λευκές σταγόνες

λευκοί κρύσταλλοι

σε μεγαλοπρεπείς εγκεφαλικούς χορούς

μονάδα μέτρησης: βάρος ανά δευτερόλεπτο

χαμένο σε αστρικές προφυλάξεις

αστικών μεσημεριών

ο ήλιος φωτίζει

εισβάλλει στο δωμάτιο

οι μπλακ αουτ κουρτίνες τραβιούνται

κάποιος χτυπάει την πόρτα του μοτέλ

έχει ένα μπράουνινγκ στην τσέπη

κι άδειο ποτήρι στο χέρι

λευκές σταγόνες

λευκοί κρύσταλλοι

θαμμένοι σε σπηλιές

μηρών και πελμάτων

λευκοί κρύσταλλοι

μέχρι να τρέξει ποτάμι

το αίμα απ' τη μύτη

μέχρι η πικρίλα στο λάρυγγα

να γίνει η μόνη ερωμένη

λευκοί κρύσταλλοι

κι η ώρα πέρασε

μέσα σε εξήντα τσικ

η διαλεκτική των δαχτύλων

στου πρόποδες του στήθους

στο ξεκίνημα της λεκάνης

η αρνητική διαλεκτική

του "μέχρι εδώ, γιατί μετά καήκαμε"

όμως κάποτε ξημερώνει

κάποτε ο ήλιος στέκεται μεσούρανα

κρίμα

κάποτε πρέπει να κοιτάξετε

τον τυπά με το μπράουνινγκ και το ποτήρι

όμως κάθε φορά που ανοίγει το στόμα

ακούγονται φτερουγίσματα πουλιών

κι εσείς χάνετε τις λέξεις

κι εσείς δεν μπορείτε ν' ανακαλέσετε

κι εσείς θέλετε να κλείσετε την πόρτα

να μείνετε για πάντα

στο νησί του ατλαντικού

στο μοτέλ του τέξας

στην κρουαζιέρα χωρίς δείπνο πληρωμένο

λειψά, μονά κι επίπονα

μπουμ μπουμ μπουμ 

μωρό μου, θα με πνίξεις στις διακοπές μας;

τα δάχτυλα γέμισαν αίμα
γρατζούνισαν τους μηρούς
άφησαν κόκκινα αποτυπώματα
το αίμα είναι
η κάθαρση
το αίμα είναι
το μολύβι στην έκθεση
το αίμα είναι
σκορπισμένο στα βουλεβάρτα των αιώνων
-αμήν

η σοφίτα έκαιγε
απ'την πρωινή ζέστη
οι τούφες μαλλιών κολλούσαν
στο μέτωπο που έσταζε ιδρώτα

γκροτέσκ καλημέρα

κερδίσατε και σήμερα
ένα λόγο ύπαρξης

[[sometimes]] making something leads to nothing

αυτό το κρασί

αυτή η ρυτίδα

το χαντάκι που χαζεύεις

ένα απόγευμα με ήλιο

όλα είναι παιχνίδι, επιμένω

τόσα χρόνια μετά -επιμένω

ή θα σε σκοτώσουν

ή θα σκοτώσεις εσένα

η ηδονή δεν έχει τέλμα

μαρτυράς στο βωμό της

για να θυμηθείς πώς είναι ν' αναπνέεις

μέχρι να σου κοπεί οριστικά η ανάσα

τα σκυλιά γρυλιζουν

στον απέναντι λόφο

η πόρτα θ' ανοίξει

κι ένα άλλο καζάνι θα εμφανιστεί

δεν έμαθες να ζητάς συγγνώμη,

ν' αγαπάς,

ή να συγχωρείς

μόνο αξιώνεις κανονιστικά τα σύννεφα

προβάλλεις τον πόνο στο δέρμα

με την ελπίδα η πληγή που πονάει

να κλείσει

αγνοείς τις ταχυκαρδίες για

ένα ακόμα γράμμα

μια ακόμα σταγόνα

ένα ακόμα σκίσιμο

μια ακόμα τσούχτρα στις κοιλιές σας

που γουργουρίζουν για τα μάτια μου

η άνοιξη αργοπεθαίνει στην ασκληπιού

η άνοιξη αργοπεθαίνει στην ταράτσα

κι εγώ αργοπεθαίνω έξω απ' την πραγματικότητα

που θα 'θελα να μου είχαν χαρίσει

σιχαίνομαι τις ευχές

σιχαίνομαι να μην παίρνω αυτό που θέλω

σιχαίνομαι τα μηνύματά σας

τις φωνές σας στο τηλέφωνο

είμαι ένα κακομαθημένο αγοράκι

που παίζει με τις μπρίζες

στεπκιντς

27.4.17

μολύβι

για μια σωτηρία

(που δεν θα έρθει)

για μια ψυχή
(που δεν θα υπήρχε, εάν δεν την επινοούσαμε)

για μια ύπαρξη

(που δεν θα είχε νόημα να επινοήσουμε, 

νηφάλιες

ή έστω έχουσες σώας τας φρένας)

κι έπειτα, στο ψέμα

εναποθέτω τον αριστερό μου μαστό

κι επιτρέπω στο υπόλοιπο 

σώμα

μηχανικά να επιπλεύσει

στις αύρες των περαστικών και 

στις γωνίες μιας πόλης 

που μαστίζεται από τετράγωνα.

εδώ κι εκεί

τα δόντια μου στο δέρμα σου,

κι αφού ξέχασα να γράφω για έρωτα

μόνο η αυτοαναφορικότητα

μας έμεινε

ψάχν-ουμε

στ' αφεντικά δε δίνεις μόνο οκτώ ώρες
και πολλή υπεραξία
χαρίζεις, κιόλας
πνεύμα, συνήθεια, νεύρο
-γι' αυτό,
κοιτάς την ώρα
μέσα απ' τα κινητά των πελατών
ή, την ακούς αναγγελία
τόνους γκρίνουιτς
τη βλέπεις στην πράσινη ένδειξη της ταμειακής,
την ψάχνεις στις αποδείξεις των τραπεζιών
κι όμως,
δεν έχουν περάσει παρά δέκα λεπτά
-μισή ώρα στην καλύτερη-
απ' την τελευταία φορά,
και θυμάσαι ξανά
πόσο κακή συνήθεια είναι
να περιμένεις το χρόνο να κάνει τη δουλειά του

όμως ακούγεται ένα τραγούδι,
ή εμφανίζεται ένα αγόρι με χαμόγελο
και κάπα ν' ανεμίζει,
που θα σου πουν
"εντάξει, άντεξε άλλη μια ώρα"
κι εκεί
θ' ανακαλέσεις ένα άλλο αγόρι
να λέει
με λαμπερά μάτια και πείσμα
"μέχρι να πεθάνω
θα μου ανοίγουν δικογραφίες"
κι ίσως τα βράδια να σβήνεις σε κρεβάτια
μα ο κόσμος αρχίζει
στην ευλογία
-τη μόνη ευλογία-
των βρώμικων χεριών που σε άγγιξαν στο πεζοδρόμιο
των βρώμικων χεριών
που έσφιξαν τα δάχτυλά σου
που κράτησαν τις παλάμες σου
τις φίλησαν
κι έκλαψαν πάνω τους
"αυτά πληρώνω;" ρωτάει
κι η ντροπή είναι όλη δική σου
-μην τολμήσεις και κλάψεις-
"αν πεθάνω, άφησέ με εδώ
μην κάνεις τίποτα
μην προσπαθήσεις να με σώσεις"
και τα εκαβ δεν θα 'ρθουν
ούτε απόψε
γιατί ο κόσμος καταστρέφεται
εντελώς διαφορετικά
από αυτό που φανταζόμασταν
-εμείς είμαστε η καταστροφή
κι όχι η καταστροφή η λύτρωση
είμαστε ένοχοι αυτού
που πάμε ν' αποποιηθούμε
και το κουβαλάμε ειρωνικά στην πλάτη μας
χωρίς
να
έχουμε
ιδέα.

νoμίζματα

τινάζεις τα μαλλιά στους ώμους
κοιτάς τους πελάτες στα μάτια
και
γεννηθήτω φως.
ο κόσμος σου μεγάλωσε
και τον στρίμωξες σ' ένα κουτάκι
δεκαπέντε χιλιοστών
και δεκαπέντε χρόνων,
από άμυνα
-μη τον καπιείς
και πλαντάξεις.
όμως δεν είσαι μονάχη
κι ας περπατάς
τις κεντρικές λεωφόρους ξημερώματα
τραγουδώντας μόνη.
των άλλων οι αλυσίδες ακούγονται
όταν μάθεις
να τις αφουγκράζεσαι·
ο ταξιτζής ήταν ουκρανός
δεκαπέντε χρόνια ελλάδα
ο μιλάν ήταν απ' το μπαγκλαντές
"καλά;" ρωτάς
"καλά" απαντάνε, και σου αρχίζουν ιστορίες
για φοροδιαφυγές
και καλάζνικοφ
και καλά αφεντικά
στα οποία εσύ δεν πιστεύεις, μα
ούτως ή άλλως
ο ταξικός πόλεμος
αναβάλλεται
για χάρη τριών ημερών στο ικα
και δυο χαριστικών ρεπό.
προσπαθώ να γίνω το ποίημα
όπως είπες
για να σου γράψω
εκείνα τα παραμύθια
που σ' αρέσουν.
ύστερα όμως
είναι το άρωμα του φάνη
καθώς κατεβαίνω τις σκάλες
ο φρεσκοκομμένος καφές
και τα φιστίκια που μόλις βγήκαν απ' το φούρνο
είναι οι στιγμές ηρεμίας στη λάντζα
και τα λεωφορεία στη συγγρού
είναι όλα εκείνα
που θα μ' αφήσουν
και αύριο
να σε χαιρετήσω.

κολωνάκι [1]

πενήντα σεντς το χαμόγελο

ενάμιση ευρώ η κουβεντούλα

καθώς στροβιλίζεσαι με δίσκους

ρωτώντας τους αδαείς

τι διαβάζουν

κι απαντώντας τους σε ερωτήσεις

για τον ωφελιμισμό.

εξάλλου

όταν έλυσες τα μαλλιά

όταν τόνισες τα μάτια

όταν έσκιαξες το φόρεμα

-στον πέμπτο καφέ της ίδιας ημέρας-

ήξεραν.

σκόνη κάτω από τα νύχια

πρήξιμο πάνω απ' τον αστράγαλο

πόνος ψηλά στη λεκάνη

-τα ενθύμια πόνου είναι πολλά.

το μεϊκ απ αφήνει σημάδια

τα σταράκια λυγίζουν το πέλμα

οπότε

βάλε άλλη μια βότκα.

είναι σάββατο βράδυ

παραγγέλνουν μοσχοφίλερο και χέιγκ

τζιν τόνικ και μοσχάτο ντάστι

κάθε τραπέζι και νούμερο

κάθε ποτήρι στη λάντζα

ένας γεμάτος δίσκος για σένα 

κι υπεραξία στην τσέπη του αφεντικού.

βάλε άλλη μια βότκα

γιατί δεν αντέχεις άλλο

χαμογελάς και χάνεις το άθροισμα

μπερδεύεις τα ρέστα

αγχώνεσαι

θες να κρυφτείς

μα είσαι τόσο όμορφη

θα σε βρουν κι εσύ

θα κλαις

-όχι.

το τρίτο άυπνο βράδυ τελειώνει

κι εσύ θα κρατήσεις

μια μέθη κούρασης κι αλκοόλ

συν μερικά βρωμόλογα 

που ακούγονται γλοιωδώς

τη νύχτα.