Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2020

όπου δεν υπάρχουν απόλυτες καταστάσεις

αλλεπάλληλες κολπίτιδες
πράσινα φλέγματα στα άσπρα σεντόνια
τσιγάρα που καπνίζονται απ' τη μέση
έτσι είναι το να ξυπνάς σ' ένα τακτοποιημένο δωμάτιο
βήχας μέχρι να ηττηθούμε
καθυστερημένα ραντεβού
οι φίλοι μας ζουν στους κάτω δρόμους
για να τους επισκεπτόμαστε φορώντας μπιτζάμες
κρατώντας σπαθιά ανάμεσα στα πόδια
κρατώντας κουτιά με θέματα συζήτησης
κρατώντας τα μυαλά μας στις χούφτες
μην πέσουν ολότελα στο πάτωμα
ο ήλιος φωνάζει ν' ανοίξω την πόρτα
σήμερα δε θέλω να δω τη μάπα μου στον καθρέφτη

11/12/2019

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

όπου μπορείς ν' ανάψεις σόμπα, αλλά δεν μπορείς να βγάλεις το δέρμα σου

τα πεντάλεπτα βαραίνουν προς το χτύπημα της ώρας
θα πάει μία και το ρολόι θα εκραγεί
θα σκορπίσει στις κατουρημένες μπύρες
που επιμένουμε να πίνουμε παρά το κωλόκρυο
άκου πράγματα
το κινητό θ' αναβοσβήνει ψυχαναγκαστικά
θα δείχνω όμορφη με τις μπιτζάμες μου
κάθε φορά θα ορκίζεσαι πως θα πνιγείς
αλλά το σώμα θυμάται να κολυμπάει
τι να κάνουμε
οι ταμπέλες θα δείχνουν αριστερά
εμείς θα συνεχίζουμε ευθεία
και θα γαμωσταυρίζουμε που πάλι βγήκαμε σ' αδιέξοδο

σπαταλάω πολύτιμο χρόνο
τον παίρνω με τις χούφτες και τον σκορπίζω
για χάρη του αύριο, της επιθυμίας
της αλαζονικής μετεφηβείας που λιβανίζω πάνω απ' την αθήνα
και τις λοιπές μητροπόλεις

σήμερα όντως
το δαγκώσαμε

11.12.19

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2020

όπου η καλύτερη σκούπα αφήνει μια γραμμή σκόνης κάτω απ' το φαράσι

κάθε φορά που σπάμε ένα πλευρό
η πόλη γιορτάζει για μας
οι άνθρωποι φιλιούνται ακουμπώντας τα μπουφάν τους
οι ντιτζέισες παίζουν εκτός πλέιλιστ
κατεβάζουμε συγχρονισμένα λευκές τεκίλες διαδικασίας
πίνουμε στο ότι δεν έχουμε τίποτα να πούμε
καμιά γραμμή να γράψουμε, αν δεν είναι ανοιχτές οι πληγές μας
βγαίνουμε απ' το παράθυρο μόλις μυρίσει σόμπα στον αέρα κι υγρασία στα ντουλάπια μας
πηδάμε κεραμίδι το κεραμίδι
αναζητώντας κάποιον καλύτερο λόγο να υπάρχουμε
ένα μήνυμα που θ' αξίζει να μεταφέρουμε
απ' την αρχή της ζωής ως το τέλος
όχι το ίδιο, όχι ηθική, όχι κανόνας
κάτι ν' αξίζει να στρώσεις το κρεβάτι σου γι' αυτό
κάτι που να μην είναι μεγάλα καστανά μάτια
χρόνος που διαστέλλεται ανάμεσα στις κοιλιές
τραυματισμένα πλάνα για ρεπό δευτέρες με λιακάδα, όχι
κάτι σταθερό, να το βάζω στο κομοδίνο
να το πίνω το πρωί, ν' ανοίγουν τα μάτια κι οι νευροδιαβιβαστές κι οι πόροι
να στρέφω το βλέμμα μου κάπου
ικανή ν' απαντήσω στα γιατί μου
στα γιατί των άλλων
ικανή να τοποθετήσω ερωτηματικά αντί για κόμματα, όχι

οι μέρες αργούν, εκείνες οι μέρες αργούν
κι ο μόνος λόγος να υπάρχουμε
μέχρι τότε και για πάντα
θα είναι οι υπερβολές
θα είναι τα σπασμένα ρολόγια
θα είναι η πρησμένη μέση
θα είναι όλα αυτά που κάνουν μισό βήμα πίσω
μόλις πιάσω τον ήχο σου στη σκάλα

05/12/2019

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

όπου ο κάματος καμώνει καλημέρες χωρίς ύπνο

κι όλα αυτά συμβαίνουν στο κεφάλι μου
κι ύστερα του δίνω μία
κατρακυλάει φτάνει στις γραμμές του ηλεκτρικού
κοιμάμαι με ματωμένα ούλα χτυπημένη μύτη
ξυπνάω χωρίς να μετανιώνω, γιατί
καλύτερα να ματώνει το κεφάλι μου στην προσπάθειά μου να σε βρω
παρά ν' αφήνω το βάρος μου πάνω σε bytes
που θα φτάσουν σε σένα με ταχύτητα ταχυδακτυλουργικού κόλπου

κι όταν σχολάω, ξέρω πως αυτό που αιωρείται ανάμεσά μας
είναι το ίδιο που γεμίζει τα ποτήρια και τα τσιγάρα μας πριν σε πάρει ο ύπνος πάνω μου
ξέρω, πως όταν όλα αυτά συμβαίνουν στο κεφάλι μου
είμαι παραγωγική για το αφεντικό μου
ξέρω, πως κάθε οκτάωρο εργασίας με σκοτώνει
με φέρνει πιο κοντά στα ασφαλιστικά ταμεία που μας επισκευάζουν
πιο κοντά στο να παράξω νέες σερβιτόρες μέσα απ' τα σπλάχνα μου
νέα χέρια για οικοδομή ή λάντζα
με φέρνει πιο κοντά στην κλειστή κάσα
πιο κοντά στους άλλους, πιο μακριά από μένα
φέρνει τον κόσμο στη θέση του
κάθε ώρα εργασίας σταθεροποιεί τη γη στον άξονά της
γι' αυτό και τίποτα δεν μπορεί να ιδωθεί έξω απ' αυτήν
ούτε καν οι τρόποι που ξαπλώνεις μέσα μου τα βράδια

οι σχέσεις μας δομούνται ανάμεσα σε βάρδιες
αξιολογούνται στα ρεπό μας
και πάντα η ζυγαριά γέρνει
προς τα σώματα που επιλέγουμε να μας βλέπουν αποκαμωμένες
μετά το σχόλασμα

όσες φορές κι αν τελειώσουμε
το σύμπαν δεν θα έρθει ποτέ χι τελικό

ο κόσμος, τουναντίον, θα τελειώσει
κι εμείς δεν θα είμαστε εκεί για να το δούμε

12.11.2019

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

όπου το να κολυμπάς για να μην πνιγείς, δεν είναι πάντα αρκετό

κάποια βράδια δεν μπορώ να πω το τραπέζι "τραπέζι"
ή το κρεβάτι "κρεβάτι"
το σαλόνι σου θυμίζει τις προκατ αίθουσες των ικεα
που 'ναι φτιαγμένες απ' τις τιμές στα ταμπελάκια
τους βηματισμούς των πελατών
τις λίστες με κωδικούς προϊόντων
το σαλόνι σου μοιάζει χώρος επισκεπτών
που κανείς δεν κάθεται παραπάνω απ' όσο διαρκεί ένας καφές
κι εγώ που εδώ μέσα σ' έχω αγαπήσει, μαλώσει, πηδήξει
νιώθω πιο επισκέπτρια απ' όλους

τόσος καιρός
θα έλεγε κανείς πως αρκεί για να γίνει οικείος ένας χώρος
όμως, κάποια πρωινά 
ξυπνάω εδώ μέσα και θέλω να φύγω
όπως θέλω να φύγω από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που τίποτα δε λέει
τίποτα δε μυρίζει φιλικό
λες και περπατάω πρώτη φορά στους διαδρόμους
λες και αναβοσβήνω πρώτη φορά το διακόπτη του μπάνιου
φοβάμαι ν' αγγίξω, να κοιτάξω
μη δω, μην πιάσω
φοβάμαι ότι η βιβλιοθήκη σου που χάζευα
τώρα θα πέσει να με πλακώσει
ότι ο καθρέφτης που σ' έβλεπα δευτέρα πρωί να ντύνεσαι
θα σπάσει 
φοβάμαι να γυρίσω και να διαπιστώσω
ότι εγώ δεν υπάρχω
παρά τα καθημερινά αντικείμενά μου
στο νιπτήρα, τα ντουλάπια, το γραφείο
φοβάμαι σημαίνει δεν βρήκα τρόπο ν' αγαπήσω
και πάλι κοντά σου θα έρθω σε λίγο
εσύ θα κοιμάσαι στο πλάι
εγώ θα τυλιχτώ σαν κουτάβι στα μαξιλάρια
σκεφτόμενη πότε, σκατά, σταμάτησα
να γράφω χαρούμενη 
για σένα

21/05/2019

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

όπου ένα πρωί δεν είναι παρά ένα πρωί

μπάλανταϊνς παλαιωμένο, απ' αυτά που δεν είναι για μας
γουλιά, τσάντα
σου δίνω το φλασκί, γουλιά
κλειδώνεις μέσα του το δωμάτιο
ζεστά σεντόνια, καπνός, νιτρώδες αμύλιο
η κυψέλη δεν πρέπει να μπει απ' το παράθυρο
κάθε φορά μου λες πως αν είχες ύπνο θα μου τον χάριζες
κάθε φορά ξυπνάω πριν από σένα, σε αφήνω να πιάσεις το χώρο σου
μέχρι ν' αρχίσεις να με τραβάς κοντά σου
σημάδι ότι ξύπνησες
κάθε πρωινό με ήλιο κοιτάω τα σπασμένα κομμάτια
του προσώπου σου
έχω ένα μεταλλικό σωλήνα προσαρτημένο στην πλάτη
γεμάτο απ' τον καπνό που γυρίζουμε
στόμα με στόμα, το βράδυ
έχω ένα σωλήνα που με φουσκώνει, μέχρι να βρεθώ
σε πλήρη στρογγυλή έκταση
και να πετάξω προς τους φίλους
που βρίσκονται έξω απ' τη στρατόσφαιρα
κι ό,τι μείνει πίσω θα σκορπίσει
η μεταλλική έκρηξή μου θα πέσει κομματάκια
απ' τον ουρανό
θα διορθώσει όλους τους στραβούς δρόμους
πάνω απ' την πατησίων
ίσως κάνει την κυψέλη να ξαναμοιάσει
στα πατήσια, να σταματήσει να μοιάζει
σ' αυτό το πλαστικό χωριουδάκι
ίσως ανοίξει τη γη να πέσω μέσα
κι οι συγγραφείς με τα γαλάζια μάτια
και τα φαντασμένα πέη
που τρώνε απ' τα αποφάγια νεκρών προκατόχων τους
και προσπαθούν να σε πείσουν
ότι η γραφή σου αξίζει όσο
το γαμήσι μαζί τους
ίσως η σκόνη μου τους σπάσει τα μεταφραστικά δάχτυλα
ίσως δείξει στις κάμερες ασφαλείας
σερβιτόρες με κατεβασμένες μούρες
να κλέβουν τα ταμεία
κι οι υπεύθυνοι ν' αδυνατούν να κάνουν κάτι γι' αυτό

δεν έχω μεταλλικό σωλήνα στην πλάτη
δεν θα πετάξω πέρα απ' τη στρατόσφαιρα
δεν θα εκρηχθώ σε χιλιάδες θαυματουργά κομμάτια
αύριο θα ξυπνήσω δίπλα σου
μιάμιση ώρα μετά το ξυπνητήρι
γουέικ εν μπέικ, ψωμί στο χέρι, μπάλανταϊνς παλαιωμένο στον καφέ
κι εμείς ξανά
θα πετσοκοβόμαστε απ' τις βάρδιες

νοέμβρης '19

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

αγαπητή βέρα,

το καλοκαίρι τελείωσε προχθές που κάποιος μου ζήτησε να του δανείσω τη μπλούζα, κι εγώ ένιωσα ξαλαφρωμένη, λες και περίμενα μήνες κάποιον να μ' απαλλάξει απ' το βάρος της. Την αντάλλαξα με μια μπλε ζακέτα αντίντας, σχέδιο του ενενήντα.
Σου γράφω εν μέσω της δεύτερης βροχόπτωσης που παρακολουθώ μέσα απ' το καινούργιο μου δωμάτιο. Το γατί σταμάτησε να κλαίει, τα πιάτα πλύθηκαν και το μόνο που έμεινε για την τελική επίτευξη της ησυχίας είναι να μαζέψω τα ρούχα και τα χαρτιά απ' το πάτωμα.
Χθες με ρώτησαν πού πιστεύω πως βρίσκεται το περιστέρι και πού η θεσσαλονική, καθώς βρισκόμασταν βράδυ ψηλά στον περιφερειακό. Περιττό να πω πως απέτυχα δις.
Βέρα, ανθίζω σ' αυτό το κρεβάτι, τραβώντας τη μανιβέλα και κάνοντας κατάχρηση του νεαρού της ηλικίας μου -πράγμα που προσπάθησα σκληρά για να καταφέρω. Ανθίζω και λιώνω στα πεζοδρόμια γύρω απ' τη φωκίωνος, φεύγοντας απ' το αφτεράδικο για διάλειμμα πέντε λεπτών στον τόπο της αιωνιότητας. Ανθίζω και λιώνω και ρίχνω τις στάχτες των άκρων μου σ' όλη την πόλη, ενώ για μένα κρατάω μυρωδιές που φυλάω στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ, μυρωδιές για να μην είμαι μόνη όταν δεν είμαι με ανθρώπους. Είναι κι αυτό μια συνειδητοποίηση, Βέρα, μ' αρέσει να βρίσκομαι με ανθρώπους. Μ' αρέσει να ερωτεύομαι, να φροντίζω, να μ' αγγίζουν και να με περιμένουν στο σπίτι. Μα περισσότερο απ' όλα, μ' αρέσει να κάθομαι στον καναπέ μου και ν' αλλάζω ζώνες ώρας με το ανοιγόκλειμα των ματιών μου, με το χέρι πάνω σε χέρι, και με λοιπές προκαταρκτικές διαδικασίες θανάτου.
Κι ύστερα, Βέρα, αναρωτιέμαι, τι μας περιμένει στο τέλος του διαδρόμου;
Το καλοκαίρι, πάντως, τελείωσε.

31.10.19

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019

σούμπιτη

27.10.19

πέφτουμε από ψηλά γιατί το ροζ
ποτέ δεν κρατάει πολύ
κάθε φορά που κοιτάζω, τα εμπορικά
θα έχουν πλησιάσει κι άλλο το λιμάνι
για να επιστρέψουν μετά από πέντε λεπτά στην καρφιτσωμένη θέση τους
στο θερμαϊκό
κι ύστερα πάλι πλεύση για τη στεριά
αποτυπωμένα σε φωτογραφίες μπροστινής κάμερας

το ροζ δεν κρατάει, γίνεται ματζέντα rgb παλέτας
κι εμείς πέφτουμε γι' αυτό, πέφτουμε για το ροζ
πέφτουμε από ψηλά
αγνοώντας την κοινωνική γεωγραφία της πόλης που εκτείνεται στα πόδια μας
κουβαλώντας το βάρος του πατέρα, της αθήνας
των ελλειπτικών τροχιών μας

γινόμαστε ενα με το ροζ καθησυχαζόμενες απ' τη βεβαιότητα
ότι δεν θα εξαφανιστούμε μαζί του
γινόμαστε ένα με το ροζ χρησιμοποιώντας τόσες μετοχές
ενώ θέλαμε απλά να παραδεχτούμε
πως το καλοκαίρι ήταν ένα ζιπαρισμένο αρχείο προσπάθειας
ένας αμιξάριστος ήχος από πόδια που έσπαγαν κάτω απ' το βάρος των προσδοκιών
μιας επιστροφής απ' τη σαντορίνη
ή ενός δεκαήμερου στην ανάφη
να παραδεχτούμε αυτό που δεν λέγεται
ότι δηλαδή το καλοκαίρι ήταν μια ψυχαναγκαστική ακρόαση
"ό,τι θες εσύ" "πάρε με μαζί σου" "τώρα αρχίζω και θυμάμαι"
με την ελπίδα ν' ακουστούν τόσες φορές ώστε
να ταυτιστούν μαζί τους ο ιούλιος και τ' αγορίστικα σώματα
ν' ακουστούν τόσες φορές ώστε να γίνουν βαρετά και να αποβληθούν
σαν άχρηστο δέρμα
μαζί με τον ιούλιο και τ' αγορίστικα σώματα

το ροζ ξεπεσε, πρώτα ξεπέσαμε εμείς
συλλογιζόμενες πεντακόσια χιλιόμετρα απόστασης
όλα αυτά που βρίσκονται εκεί και αθροιστικά σημαίνουν σπίτι
τη γέφυρα στη μουστοξύδη κάτω απ' την οποία οι μηχανές παίρνουν μια ελαφρά κλίση
και τα μαλλιά των επιβαίνοντων ανεμίζουν στις μούρες τους
τα ραντεβού έξι παρά τέταρτο πρωινή την επόμενη πέμπτη στο μάρμαρο της πλατείας πρωτομαγιάς

κι ο κάθε ουρανός θα είναι τόσο ξεχωριστός όσο και το χώμα το οποίο λούζει
κι απ' το οποίο παίρνει το χρώμα του
κι ο αττικός ουρανός
απόψε από κανέναν δε θα λείψει

το ροζ εγκατέλειψε, για να το ξαναπιάσουμε αύριο
αν πρώτα καταφέρει να ξημερώσει
κι ο θάνατος θα πάρει αναβολή άλλες έξι ώρες
πριν εμφανιστεί ξανά ειδοποίηση επανεκκίνησης
στην οθόνη του υπολογιστή 

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

καινούργιο τετράδιο, καινούργιες συντριβές

κάθε πρωί που χάνω μια αυτοκρατορία
τα σεντόνια είναι ασφαλτωμένα
κι η μούρη μου κόβεται απ' τα μαξιλάρια
σε μικρά κομματάκια, καθώς προσπαθούν
να με πνίξουν στον ύπνο μου
η καρδιά μου πετάγεται στην άκρη
του στήθους, διαγράφεται μέσα απ' το δέρμα
κάθε πρωί που εξηγώ πως
σήμερα θα 'θελα να γυρίσω μόνη, ίσως κάποια άλλη φορά
γιατί το σώμα μου μεταμορφώνεται
σε όλα τα σχήματα του κόσμου
και περιστρέφεται με φορά ρολογιού
στην άσφαλτο, πάνω στον ήλιο, μέσα στα
εγκιβωτισμένα όνειρα -όνειρο μέσα σε όνειρο μέσα σε όνειρο
χωρίς να μπορεί να μείνει χώρος για δεύτερο άτομο στο κρεβάτι
για να γυρίζω πίσω στο βράδυ, να κοιτάω
αυτούς που μαζεύουν το χώρο και να μου λένε
μα καλά δεν μπορούσαν να προσέχουν ν' αφήσουν λιγότερα κόκαλα; ξέρεις πόσα κομματάκια σμάλτο βρήκαμε πεταμένα;
κι εγώ να πιάνω στον ύπνο τα ούλα μου για να βεβαιωθώ
πως θυμάμαι την τελευταία φορά που έσπασε δόντι

καθε πρωινό που το εγώ μου υπερθεματίζει
ξυπνώντας με ορθάνοιχτα μάτια και πονεμένες γνάθους
είναι ένα καλό πρωινό να με ποδοπατήσω
μετρώντας εκείνες που προάγουν το συλλογικό έναντι του ατομικού
που χαμογελούν κι είναι οι ομορφότερες του κόσμου
που έχουν φαγωμένα νύχια και μαλλιά ανάκατα απ' το μηχανάκι

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

πλ-έι

03.01.2019


έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς με το συκώτι, την κάτω γνάθο, τις πετρούλες που τις γλείφει η θάλασσα και τις βάφουν, τις βερνικώνουν κι ύστερα φτιάχνουν μωσαϊκά, τα μάτια σου με τις γυριστές βλεφαρίδες που διάβαζα γι' αυτές από μικρή, την απογυμνωμένη αλήθεια μου για σένα που ακόμα δεν έχω καταφέρει να φτάσω, πώς να φτάσω στην καρδιά του ηφαιστείου, πώς να σ' αγγίξω χωρίς να καώ -μα δεν είναι αυτό- πώς να τραγουδήσω και να μην είναι για σένα, γι' αυτό σου λέω: έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς, όσο δεν μπορώ ν' αποφασίσω για ποιον γράφω, όσο τα γραπτά μου είναι ταξινόμηση λέξεων, όσο το παρόν κοιτάει αυτοαναφορικά στο παρελθόν, όσο τίποτα δεν αρκεί, τίποτα δεν αρμόζει γιατί δεν αφήσαμε χώρο να δει ο αέρας την πληγή, κι όσο φτιάχνουμε τόσες λίστες αλλά ποτέ τις σωστές κι όσο κάνουμε πράγματα για τους λάθος λόγους, κι όσο οι μέρες περνάνε μία πλην μία και τα ψηφιδωτά μας μεγαλώνουν, στο τέλος τι θα μετρήσει, ποιο το άθροισμα που θα λογαριστεί, σε ποιο φαράγγι έπεσαν οι όμορφες λεξούλες μου κι από πότε πρέπει να είμαι ισορροπημένη για ν' ασχοληθώ με την πολιτική. γιατί πονάνε όλα σα να 'ναι η πρώτη φορά, κι ας μην είναι η πρώτη φορά, δεν είναι η πρώτη φορά, κι ως πότε θα κοιτάω σαν σκύλος, θα επικοινωνώ σαν σκύλος, θα κλαίω σαν σκύλος, θα φοβάμαι, ως πότε θα φοβάμαι να κρατήσω φωτιά στο ύψος των ματιών και γιατί οι φίλες μου να 'ναι μόνο οι προτάσεις, η γραμματική, η ασυνταξια, κι ύστερα πώς τα σωστά δεν έχουν ποτέ σημασία μα τα λάθη ζυγίζουν οσο όλα τα μολύβια μιας τάξης δημοτικού.
γιατί να κρατάω φλεγόμενες σφαίρες και γιατί να το λατρεύω, γιατί δεν είναι η σκάφη σκάφη και τα σύκα σύκα να ξέρω κάθε φορά τι νιωθω πώς το νιώθω ως πότε θα το νιώθω. γιατί τα συναισθήματα είναι εικόνες, λέξεις σε ασυνάρτητη αλληλουχία, και προσπαθώ να βγάλω άκρη σαν μωρό που ταιριάζει τον κύκλο με τον κύκλο, τον κύβο με τον κυβο.
τώρα θα βγω για τσιγάρο στο κατάστρωμα, τσιγάρο που ανήκει στην κατηγορία τσιγάρα πλήξης
θα βγω και τίποτα δε θα συμβεί, το τσιγάρο θα το κάνει ο αέρας, θα ξαναμπώ, πάλι θα κάτσω απέναντί σου να συλλογιστώ τι λάθη έκανα σήμερα, πώς θα γίνω λειτουργικότερη αύριο, τα μάτια σου με τις γυριστές βλεφαρίδες, κι ίσως τώρα με πάρει ο ύπνος, να ησυχάσεις πως δεν πήγε πουθενά, να μαυρίσει ξανά η οθόνη γι' αυτό το εικοσιτετράωρο.