Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

a machine called molly

digital depiction of misery, oropos, 2017



λευκές σταγόνες
λευκοί κρύσταλλοι
σε μεγαλοπρεπείς εγκεφαλικούς χορούς
μονάδα μέτρησης: βάρος ανά δευτερόλεπτο
χαμένο σε αστρικές προφυλάξεις
αστικών μεσημεριών
ο ήλιος φωτίζει
εισβάλλει στο δωμάτιο
οι μπλακ αουτ κουρτίνες τραβιούνται
κάποιος χτυπάει την πόρτα του μοτέλ
έχει ένα μπράουνινγκ στην τσέπη
κι άδειο ποτήρι στο χέρι

λευκές σταγόνες
λευκοί κρύσταλλοι
θαμμένοι σε σπηλιές
μηρών και πελμάτων
λευκοί κρύσταλλοι
μέχρι να τρέξει ποτάμι
το αίμα απ' τη μύτη
μέχρι η πικρίλα στο λάρυγγα
να γίνει η μόνη ερωμένη
λευκοί κρύσταλλοι
κι η ώρα πέρασε
μέσα σε εξήντα τσικ

η διαλεκτική των δαχτύλων
στου πρόποδες του στήθους
στο ξεκίνημα της λεκάνης
η αρνητική διαλεκτική
του "μέχρι εδώ, γιατί μετά καήκαμε"
όμως κάποτε ξημερώνει
κάποτε ο ήλιος στέκεται μεσούρανα
κρίμα
κάποτε πρέπει να κοιτάξετε
τον τυπά με το μπράουνινγκ και το ποτήρι
όμως κάθε φορά που ανοίγει το στόμα
ακούγονται φτερουγίσματα πουλιών
κι εσείς χάνετε τις λέξεις
κι εσείς δεν μπορείτε ν' ανακαλέσετε
κι εσείς θέλετε να κλείσετε την πόρτα
να μείνετε για πάντα
στο νησί του ατλαντικού
στο μοτέλ του τέξας
στην κρουαζιέρα χωρίς δείπνο πληρωμένο
λειψά, μονά κι επίπονα
μπουμ μπουμ μπουμ 

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

μωρό μου, θα με πνίξεις στις διακοπές μας;




τα δάχτυλα γέμισαν αίμα
γρατζούνισαν τους μηρούς
άφησαν κόκκινα αποτυπώματα
το αίμα είναι
η κάθαρση
το αίμα είναι
το μολύβι στην έκθεση
το αίμα είναι
σκορπισμένο στα βουλεβάρτα των αιώνων
-αμήν

η σοφίτα έκαιγε
απ'την πρωινή ζέστη
οι τούφες μαλλιών κολλούσαν
στο μέτωπο που έσταζε ιδρώτα

γκροτέσκ καλημέρα

κερδίσατε και σήμερα
ένα λόγο ύπαρξης

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

[[sometimes]] making something leads to nothing




αυτό το κρασί
αυτή η ρυτίδα
το χαντάκι που χαζεύεις
ένα απόγευμα με ήλιο
όλα είναι παιχνίδι, επιμένω
τόσα χρόνια μετά -επιμένω
ή θα σε σκοτώσουν
ή θα σκοτώσεις εσένα
η ηδονή δεν έχει τέλμα
μαρτυράς στο βωμό της
για να θυμηθείς πώς είναι ν' αναπνέεις
μέχρι να σου κοπεί οριστικά η ανάσα
τα σκυλιά γρυλιζουν
στον απέναντι λόφο
η πόρτα θ' ανοίξει
κι ένα άλλο καζάνι θα εμφανιστεί
δεν έμαθες να ζητάς συγγνώμη,
ν' αγαπάς,
ή να συγχωρείς
μόνο αξιώνεις κανονιστικά τα σύννεφα
προβάλλεις τον πόνο στο δέρμα
με την ελπίδα η πληγή που πονάει
να κλείσει
αγνοείς τις ταχυκαρδίες για
ένα ακόμα γράμμα
μια ακόμα σταγόνα
ένα ακόμα σκίσιμο
μια ακόμα τσούχτρα στις κοιλιές σας
που γουργουρίζουν για τα μάτια μου
η άνοιξη αργοπεθαίνει στην ασκληπιού
η άνοιξη αργοπεθαίνει στην ταράτσα
κι εγώ αργοπεθαίνω έξω απ' την πραγματικότητα
που θα 'θελα να μου είχαν χαρίσει

σιχαίνομαι τις ευχές
σιχαίνομαι να μην παίρνω αυτό που θέλω
σιχαίνομαι τα μηνύματά σας
τις φωνές σας στο τηλέφωνο
είμαι ένα κακομαθημένο αγοράκι
που παίζει με τις μπρίζες

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

στεπκιντς




27.4.17


μολύβι
για μια σωτηρία
(που δεν θα έρθει)
για μια ψυχή
(που δεν θα υπήρχε, εάν δεν την επινοούσαμε)
για μια ύπαρξη
(που δεν θα είχε νόημα να επινοήσουμε, 
νηφάλιες
ή έστω έχουσες σώας τας φρένας)
κι έπειτα, στο ψέμα
εναποθέτω τον αριστερό μου μαστό
κι επιτρέπω στο υπόλοιπο 
σώμα
μηχανικά να επιπλεύσει
στις αύρες των περαστικών και 
στις γωνίες μιας πόλης 
που μαστίζεται από τετράγωνα.

εδώ κι εκεί
τα δόντια μου στο δέρμα σου,
κι αφού ξέχασα να γράφω για έρωτα
μόνο η αυτοαναφορικότητα
μας έμεινε

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

ψάχν-ουμε



στ' αφεντικά δε δίνεις μόνο οκτώ ώρες
και πολλή υπεραξία
χαρίζεις, κιόλας
πνεύμα, συνήθεια, νεύρο
-γι' αυτό,
κοιτάς την ώρα
μέσα απ' τα κινητά των πελατών
ή, την ακούς αναγγελία
τόνους γκρίνουιτς
τη βλέπεις στην πράσινη ένδειξη της ταμειακής,
την ψάχνεις στις αποδείξεις των τραπεζιών
κι όμως,
δεν έχουν περάσει παρά δέκα λεπτά
-μισή ώρα στην καλύτερη-
απ' την τελευταία φορά,
και θυμάσαι ξανά
πόσο κακή συνήθεια είναι
να περιμένεις το χρόνο να κάνει τη δουλειά του

όμως ακούγεται ένα τραγούδι,
ή εμφανίζεται ένα αγόρι με χαμόγελο
και κάπα ν' ανεμίζει,
που θα σου πουν
"εντάξει, άντεξε άλλη μια ώρα"
κι εκεί
θ' ανακαλέσεις ένα άλλο αγόρι
να λέει
με λαμπερά μάτια και πείσμα
"μέχρι να πεθάνω
θα μου ανοίγουν δικογραφίες"
κι ίσως τα βράδια να σβήνεις σε κρεβάτια
μα ο κόσμος αρχίζει
στην ευλογία
-τη μόνη ευλογία-
των βρώμικων χεριών που σε άγγιξαν στο πεζοδρόμιο
των βρώμικων χεριών
που έσφιξαν τα δάχτυλά σου
που κράτησαν τις παλάμες σου
τις φίλησαν
κι έκλαψαν πάνω τους
"αυτά πληρώνω;" ρωτάει
κι η ντροπή είναι όλη δική σου
-μην τολμήσεις και κλάψεις-
"αν πεθάνω, άφησέ με εδώ
μην κάνεις τίποτα
μην προσπαθήσεις να με σώσεις"
και τα εκαβ δεν θα 'ρθουν
ούτε απόψε
γιατί ο κόσμος καταστρέφεται
εντελώς διαφορετικά
από αυτό που φανταζόμασταν
-εμείς είμαστε η καταστροφή
κι όχι η καταστροφή η λύτρωση
είμαστε ένοχοι αυτού
που πάμε ν' αποποιηθούμε
και το κουβαλάμε ειρωνικά στην πλάτη μας
χωρίς
να
έχουμε
ιδέα.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

νoμίζματα




τινάζεις τα μαλλιά στους ώμους
κοιτάς τους πελάτες στα μάτια
και
γεννηθήτω φως.
ο κόσμος σου μεγάλωσε
και τον στρίμωξες σ' ένα κουτάκι
δεκαπέντε χιλιοστών
και δεκαπέντε χρόνων,
από άμυνα
-μη τον καπιείς
και πλαντάξεις.
όμως δεν είσαι μονάχη
κι ας περπατάς
τις κεντρικές λεωφόρους ξημερώματα
τραγουδώντας μόνη.
των άλλων οι αλυσίδες ακούγονται
όταν μάθεις
να τις αφουγκράζεσαι·
ο ταξιτζής ήταν ουκρανός
δεκαπέντε χρόνια ελλάδα
ο μιλάν ήταν απ' το μπαγκλαντές
"καλά;" ρωτάς
"καλά" απαντάνε, και σου αρχίζουν ιστορίες
για φοροδιαφυγές
και καλάζνικοφ
και καλά αφεντικά
στα οποία εσύ δεν πιστεύεις, μα
ούτως ή άλλως
ο ταξικός πόλεμος
αναβάλλεται
για χάρη τριών ημερών στο ικα
και δυο χαριστικών ρεπό.
προσπαθώ να γίνω το ποίημα
όπως είπες
για να σου γράψω
εκείνα τα παραμύθια
που σ' αρέσουν.
ύστερα όμως
είναι το άρωμα του φάνη
καθώς κατεβαίνω τις σκάλες
ο φρεσκοκομμένος καφές
και τα φιστίκια που μόλις βγήκαν απ' το φούρνο
είναι οι στιγμές ηρεμίας στη λάντζα
και τα λεωφορεία στη συγγρού
είναι όλα εκείνα
που θα μ' αφήσουν
και αύριο
να σε χαιρετήσω.

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

κολωνάκι [1]



πενήντα σεντς το χαμόγελο
ενάμιση ευρώ η κουβεντούλα
καθώς στροβιλίζεσαι με δίσκους
ρωτώντας τους αδαείς
τι διαβάζουν
κι απαντώντας τους σε ερωτήσεις
για τον ωφελιμισμό.
εξάλλου
όταν έλυσες τα μαλλιά
όταν τόνισες τα μάτια
όταν έσκιαξες το φόρεμα
-στον πέμπτο καφέ της ίδιας ημέρας-
ήξεραν.
σκόνη κάτω από τα νύχια
πρήξιμο πάνω απ' τον αστράγαλο
πόνος ψηλά στη λεκάνη
-τα ενθύμια πόνου είναι πολλά.
το μεϊκ απ αφήνει σημάδια
τα σταράκια λυγίζουν το πέλμα
οπότε
βάλε άλλη μια βότκα.
είναι σάββατο βράδυ
παραγγέλνουν μοσχοφίλερο και χέιγκ
τζιν τόνικ και μοσχάτο ντάστι
κάθε τραπέζι και νούμερο
κάθε ποτήρι στη λάντζα
ένας γεμάτος δίσκος για σένα 
κι υπεραξία στην τσέπη του αφεντικού.
βάλε άλλη μια βότκα
γιατί δεν αντέχεις άλλο
χαμογελάς και χάνεις το άθροισμα
μπερδεύεις τα ρέστα
αγχώνεσαι
θες να κρυφτείς
μα είσαι τόσο όμορφη
θα σε βρουν κι εσύ
θα κλαις
-όχι.
το τρίτο άυπνο βράδυ τελειώνει
κι εσύ θα κρατήσεις
μια μέθη κούρασης κι αλκοόλ
συν μερικά βρωμόλογα 
που ακούγονται γλοιωδώς
τη νύχτα.

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

γαλαξίας




το ξωτικό σκέφτηκε δυνατά
πήρε μια ρετσίνα
το κορίτσι απ' το χέρι
"πώς τα πας με το περπάτημα;"
το κορίτσι τρόμαξε
μα καμιά παραμονή γενεθλίων
δεν θα μπορούσε να κυλήσει καλύτερα
το κορίτσι τρόμαξε
τα ναρκωτικα φώτιζαν τα μάτια του
το κορίτσι ευχήθηκε
να την έσπρωχνε από 'κει που τώρα έβλεπαν όλη την πόλη
να μη βγει ποτέ απ' τη χώρα των ξωτικών
κι απ' τις ιστορίες που της έλεγε
για την οικογένεια, τα χρώματα
το κινούμενο καβούκι του
τις ουσίες που τον σώζουν
τώρα και για πάντα.
το κορίτσι κοίταξε το ρολόι
το πέρας των μεσανύχτων
τη μεταμόρφωσε σε άνθρωπο
με πόνους στα χέρια, τα πόδια
με λαιμό κατεστραμμένο και
μάτια βιαστικά
"θα τον αλλάξω τον κόσμο, και θα 'ρθω να σε βρω"
με την πρέζα, το μόνο που αλλάζεις
είναι η υπόστασή σου, ξωτικό
μα για την ώρα
επέστρεφε τα βράδια
κι αγκάλιαζε τα σύννεφα του δωματίου

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

γραφικός [χαρακτήρας]


)29.07.16(


το δέρμα του αναπνέει
τον ιδρώτα του οκταώρου,
αγκαλιάζει το μαξιλάρι
κι εγώ ονειρεύομαι αποκαΐδια.
κύριε δικαστά, έτσι κυλάει ένα ωραίο καλοκαίρι
με βόμβες, κίτρινους φωτισμούς
ιδεατούς θανάτους ιδεολογικής φύσης
στο όνομα μιας μεγάλης ιδέας
μικρών ιδεαλιστών
και προπαντώς 
στο κρεβάτι δίπλα του.
οι πιο ήρεμοι ύπνοι έγιναν στα χέρια του
καθώς μάθαινα.
οι πιο ανήσυχοι ύπνοι ξεκίνησαν πλάι του
όταν δεν αφομοίωσα το παραμύθι μου.
το παντζούρι ανοιχτό
το παράθυρο ανοιχτό
ο τοίχος της απέναντι πολυκατοικίας 
ακόμα περιμένει.
όχι, κύριε δικαστά, δεν υπεκφεύγω
να κοιμηθώ ήθελα,
μα τα παράσιτα στα ηχεία δεν το επέτρεψαν.
μισώ στο καλοκαίρι ό,τι λατρεύω πάνω μου
κι η ηρεμία στους δρόμους
προσφέρεται για μια ακόμη αυτοκτονία.
σ' αγαπώ για τον μικρό κούκο
που κρύβεις στο στόμα
μ' αγαπώ γιατί όταν θα σου γυρίσω πλάτη
για να κοιμηθώ
τότε θα φροντίσω να βάψω τη λεωφόρο
με αίμα.
μέχρι τότε, κύριε δικαστά,
ένοχη δίχως μετάνοια.
καλά μας οκτάωρα.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

the action of magnetization





τράβα τα χαλινάρια άλλη μια φορά
κι ίσως πιστέψεις πως τα άλογα τώρα
θα σταματήσουν.
φώναξε πως θέλεις όλοι τους να σκάσουν
παρότι τα κύτταρά σου
παρακαλούν για το αντίθετο.
ίσως τοτε,
τότε όλοι σε πιστέψουμε μα
ποιον θα κοιτάς στα μάτια
τότε.
κι όμως κρίμα
τόση μελέτη στα συμπτώματα
τόσος κόπος, μελανιές, τρένα και βίδες
μόνο για να νικήσεις σκελετούς;
ο σίγκμουντ γελάει που δεν τον κατάλαβες
γελάει που ///// το δέρμα ακόμα
γελάει που προσπέρασες το
κεφάλαιο του άγχους
ή της αγχώδους διαταραχής
ή της ύπαρξής σου
λέγε καλύτερα.
γελάω κι εγω
που έχεις ανάγκη μια σφιγμένη καρδούλα
για να γράψεις
-κι ας μην έμεινε ώμος κενός
για κλάμα, μύξες κι ουρλιαχτά.
όμως, δεν είναι δουλειά μου
να μετρήσω γέλια ούτε να
χλευάσω.
οφείλω όμως να σου θυμίσω
τις γάμπες εκείνες,
τις τούφες εκείνες,
το Μάρτη εκείνο,
τις φωνές αυτές,
κάθε αίσθηση του πόνου,
οτιδήποτε θα σε κλωτσήσει για τα καλά
στα αχαμνά
μια κι έξω.