Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

d. d. 2

οι χαλαζοπτωσεις εχουν σταδιακα υποχωρησει, παραμενουν ομως αυξημενα τα επιπεδα υετου, γι' αυτο να ειστε προσεκτικοι οταν οδηγατε, ολισθαινουν οι δρομοι, γι αυτο συνεχιζω κι εγω να 'μαι απροσεκτη και θα επιχειρησω αλλο ενα μετεφηβικο πονημα. κι η εφηβεια θελει το χωρο της, βλεπετε αγαπητοι αναγνωστες, θελει πιο πολυ χωρο και χρονο απο αυτον που της δινουμε. νομιζουμε οτι κλεινουμε τα δεκαοκτω και ενηλικιωνομαστε και μπαινουμε στη σχολη κι αρχιζουμε να το ζουμε αλλιως, κι αν ολα τα παλια τελειωσαν κι αρχινησαν τα καινουργια, ε τη μπαλα παιρνει κι η εφηβεια, και λες παει τελειωσε, τωρα ειμαι μεγαλος. και την καταχωνιαζουμε στο παταρι μαζι με τα ξωτικα που κλεβουν καλτσες και τα παλια βιβλια, κι η κακομοιρα παλλεται και φωναζει απο κει μεσα οτι ει, εχω κι αλλα να σου πω κουφιοκεφαλε. εις ματην. κι οσο την αγνοεις, τοσο πιο πολυ τρανταζεται, και κουνιεται το παταρι, και σειεται το σπιτι, κι αν δεν της προσεξεις, ενα βραδυ θα σε ριξει κατω για τα καλα και τοτε να σε δω, ηλιθιε καβουρα. γι αυτο κι εδω επιχειρω ενα ρικλειμ της εφηβειας μου, να την πιασω απ την καλη γιατι ποτε δεν τα πηγαμε ησυχα μεταξυ μας, ποσω δε μαλλον τελευταια που μου μιλαει κι εγω κλεινω τ αυτια μου τραγουδωντας για να μην την ακουσω. οριστε, παρε το χωρο σου, παρτε κι εσεις ενα disclaimer οτι αυτα που θ'ακολουθησουν θα 'ναι παλαιας κοπης, καθε κατεργαρης στον παγκο του και τα λοιπα.

αλλα τι ηθελα να πω, ναι, δεν θελει μονο η εφηβεια το χωρο της, κι αλλα πραγματα θελουν το χωρο τους, η οικογενεια ας πουμε, ή ακομα καλυτερα, η αγαπη. θελει το χωρο και το χρονο της αλλα οχι μονο, θελει φροντιδα και καλλιεργεια και να ματωνεις τα γονατακια σου απο πανω της, οχι να βρεις την πρωτη δυσκολια και φιλακια, καταλαβες;  κι αν κατι δεν παει καλα, δεν ειναι θεοδικια, νετα σκετα -αν κατι δεν παει καλα εχεις κι εσυ λογο σ αυτο, ιδιως αν το εχεις παρατηρησει. αυτο ειναι αγαπη, να καταλαβαινεις οτι κατι δεν παει καλα και να αποφασιζεις να κανεις κατι γι αυτο, να βλεπεις το σωρο απο πιατα και να μη σκεφτεσαι "αφου δεν τα πλυνε κανεις αλλος γιατι να τα πλυνω εγω ο μαλακας;". οχι, τα παιρνεις τα πιατα και τα πλενεις, κι οταν η κουζινα μυριζει καθαριοτητα μπορειτε τοτε να συζητησετε γιατι τ αφησατε τοσες μερες να μπιχλιασουν. αγαπη είναι ν ακους ακομα κι αν καποιες φορες δε σ ενδιαφερει, αγαπη ειναι και να φτιαξεις εναν καφε, κι αλλα πολλα πραγματα ειναι αγαπη, αλλα κοτζαμ βιβλιογραφια, δεν θα αναλωθω τωρα σ αυτο. 

ισως μια μερα παρω τον εαυτο μου λιγοτερο στα σοβαρα, ναι αγαπημενε μου, το δοκιμασα σημερα, ξερεις κατι σκεφτομουν και φανταστηκα οτι μου βγαζω τη γλωσσα, πηγα να με ειρωνευτω και ν αμφιβαλλω, πηγα να με ριξω απ το βαθρο μου. αλλα μετα επρεπε να κατεβω απ το λεωφορειο. ισως μια μερα αρχισω να νοιαζομαι για τους ανθρωπους συναισθηματικα και οχι λογικα, ειναι αδικο να κανω τα παντα με το συναισθημα εκτος απο αυτο. ελπιζω μια μερα να μαθω να παραιτουμαι απο δουλειες σαν ανθρωπος, και να χωριζω με ευγενεια οπως θα αρμοζε σε ενα πλασμα που εχετε μοιραστει κοσμους. ισως μια μερα σταματήσω να οικοδομω κοσμους με τον καθενα, ισως μια μερα σταματησω να βλεπω τις αγαπημενες μου ταινιες με ολους, και γενικα να κραταω πραγματα για μενα που θα ναι μόνο για μενα. ισως μια μερα σταματησω να πληγωνω ανθρωπους επειδη δεν ηξερα πώς να τους πω οτι βαρεθηκα, κι ισως μια μερα σταματησω να βαριεμαι τοσο ευκολα. περιμενω τη μερα που θ αγαπησω το σπιτι μου ξανα, οχι λογω αναμνησεων αλλα επειδη οντως ευτυχω που επιστρεφω, περιμενω τη μερα που δεν θα μαλωσουμε με την αδελφη μου για το ποια πηρε τα ρουχα της αλλης, που θα παω ταξιδι και θα παρω στη μαμα μου δωρα οπως αυτα που μας εφερνε εκεινη απο τις βρυξελες, την ινστανμπουλ και τη βαρκελωνη οταν ημασταν μικρες. 

να κρατατε πάντα αντιγραφα απο τα γραμματα που δινετε σε ανθρωπους. η ν. ελεγε οτι το εκανε ο φροιντ, κι ειναι αληθεια πολυ θεραπευτικο να επιστρεφεις σ αυτα τα γραμματα μετα απο χρονια. 

κι αλλο, τι αλλο; "ολα αυτα θα μπορουσαν να ειναι ευκολοτερα", αλλα δεν είναι. αλλα αν ηταν, ποιες θα ημασταν, και τι θα μας ειχε απομεινει για να ζησουμε, τι θα ημασταν,  αν δεν ημασταν χαρτογραφοι αραγε; 

κι αν καμια φορα νιωθεις πως δεν εισαι αρκετη, πηγαινε φαε ταρτα στης φιλομηλας κι αστη να σου πει ιστορίες. ξερει αυτη. 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

d.d.

διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας για ένα δελτίο έκτακτης επιδείνωσης καιρού

το τετράδιο με τα κείμενα που ανεβάζω σχεδόν-αγνοείται οπότε δράττομαι της ευκαιρίας για κατάληψη του χώρου, καθότι έχουν παρατηρηθεί αυξημένα επίπεδα υγρασίας και σοβαρότητας εδώ μέσα. οι γονείς μου επίσης λένε ότι έχω παραγίνει σοβαρή, πράγμα που αρνούμαι με υπερβολικό σθένος -γεγονός ύποπτο, αν ρωτάτε μια απ' τις φωνούλες στο κεφάλι μου. λοιπόν, για να δούμε, ας ξεκινήσουμε απ' τ ότι πίστευα πως έπαιρνα βαλεριάνες, δυο χαπάκια μισή ώρα πριν ξαπλώσεις, λένε οι οδηγίες χρήσεως, and no more insomnia (ή, κάπως έτσι). σκέφτηκα λοιπόν σήμερα, να δοκιμάσω να πάρω τέσσερα χαπάκια, γιατί τα δύο ποτέ δε με πιάνουν, παρά την καλή τους θέληση να βοηθήσουν. αν κάτι έχω μάθει όμως, είναι πως οι οδηγίες χρήσεως των φαρμάκων είναι πάντα εξυπνότερες από σένα, οπότε καλύτερα να κάνεις όπως σου λένε. τα πήρα τα δυο χαπάκια και ενώ για πρώτη φορά άρχισαν να λειτουργούν και να νιώθω ότι βαραίνω, συνειδητοποίησα πως τα χαπάκια που παίρνω δεν είναι βαλεριάνες, γιατί το κουτί τους δεν λέει "βαλεριάνες" απ' έξω. είναι μάλλον μη φυτικά ηρεμιστικά, κι ενώ όλα εντάξει με αυτό, ανασκουμπώθηκα στη σκέψη, και κάπως έτσι άλλα δυο χαπάκια απέτυχαν να βοηθήσουν.

πόιντ νούμερο δύο, θέλει μεγάλη τέχνη να μάθεις να χαράσεις το σώμα σου, πού πονάει, πού κόβει, πρέπει ν' απαντήσεις πολλά "πού" πριν βρεις το σουίτ σποτ σου, κι αυτό είναι άλλο ένα πράγμα που το μαθαίνεις δοκιμάζοντας. δεν θα επεκταθώ όμως επ' αυτού καθότι δεν είμαι η κατάλληλη, τα δικά μου πειράματα είναι πάντα αποτυχημένα και ακόμα δεν έχω απαντήσει τα "πού" που λέγαμε, οπότε αν είναι να μιλήσει κάποιος, ας είναι κάποιος με περισσότερα γαλόνια.

πόιντ νούμερο τρία, οι μπανάνες και το νερό κάνουν πάντα καλό, είναι παγκόσμια αλήθεια και θα έπρεπε να ψελλίζεται πιο συχνά

πόιντ νούμερο τέσσερα, εδώ καθίστε λίγο. κάποιες φορές ακούς ένα παραμύθι ξανά και ξανά, μεγαλώνεις μ' αυτό, συμφιλιώνεσαι με τους ήρωες, τους πλάθεις στο κεφάλι σου, αναστοχάζεσαι πάνω τους, γενικά το τριγυρνάς στο μυαλό σου σε ανύποπτους χρόνους, το 'χεις κάνει δικό σου, τόσο που αρχίζεις να το μοιράζεσαι και να το διηγείσαι σε άλλους, προσπαθώντας να τους κάνεις να το αισθανθούν. φανταστείτε λοιπόν μια μέρα να γνωρίζεις την ηρωίδα του παραμυθιού. όλο αυτό που βίωνες τόσα χρόνια στο μυαλό σου, μπορείς να το μοιραστείς όχι με κάποιον οποιονδήποτε, αλλά με κάποιον που ήταν εκεί μπροστά, με κάποιον που το βίωσε όσο κι εσύ, με κάποιον που δε χρειάζεται να προσπαθήσεις για να του το μεταδώσεις, δεν χρειάζεται να του αφηγηθείς. όλες οι κουβέντες μεταξυ σας πάνω στα γεγονότα της ιστορίας δεν αφορούν την εξιστόρησή της, μας ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης. πριν λίγα χρόνια η ν. μου έγραφε πως "τα ωραιότερά μου γράμματα τα έγραψα σε σένα", και την κράτησα αυτή τη φράση με τον επισυναπτόμενο πόνο της, την κράτησα για να μπορώ κι εγώ να το πω αυτό σήμερα, με πόνο και μελαγχολία "τα ωραιότερά μου γράμματα τα έγραψα σε σένα". κι είναι πόνος γιατί πέρασαν όλα αυτά, γιατί δεν έχω πια το κουράγιο να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο, ούτε με αυτή την έκταση. κομματάκια των εαυτών μας χάνονται στη δίνη του συνεχούς, εντάξει.

πόιντ νούμερο πέντε, τι θα γίνουμε αν όχι μουσειακά εκθέματα στα δωμάτια των άλλων; οι τροχοί παντός είδους ήταν σπουδαία ανακάλυψη, αδιαμφισβήτητα κομβικής σημασίας για την επιβίωση και τον πολιτισμό, όμως σήμερα, σήμερα οι τροχοί βρίσκονται σε προθήκες καλοφωτισμένων δωματίων ανά τον κόσμο, και ειλικρινά, ελάχιστοι απ' όσους τους προσπερνούν εκτιμούν τη σημασία τους. έτσι ένα άδειο μπουκάλι κολόνιας ή ένα γράμμα στον τοίχο που κάποτε σήμαιναν τον κόσμο ανάποδα, πλέον δεν είναι τίποτα παρά εκθέματα που μας θυμίζουν ότι κάποτε μάλλον κάτι έντονο νιώσαμε -χωρίς να μπορούμε ούτε σχηματικά να αποδώσουμε το πώς έμοιαζε αυτό το έντονο.

λοιπόν, αυτά -και για να θυμηθώ προ δεκαετίας εποχές λίγο ακόμα, πάω να φάω πατάτες και αγγούρι, σε περίπτωση που σας νοιάζει. 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

T - rex


Judith beheading Holofernes, 1599, Caravaggio (detail)





13.11.17

στο αγόρι που φοβάται τα άλογα,
ξανά


τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
κι όλη η ακαντίμια
οι τουρίστες
οι μαθήτριες
μπροστά από χοντρά τζάμια
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να μαζευτούμε χθες γύρω απ' τη φωτιά
πάλι είπαμε παραμύθια
και τα ένστικτα, πάλι
πήρανε μπρος, τα ένστικτα
η λύσσα για διέγερση, φαΐ και καύλα
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας και κυνισμού
για να κάθομαι
στο στασίδι της μεγάλης καθολικής εκκλησίας
στον πάγκο του μουσείου
και να μην έχω ιδέα
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να οδηγούν τα τοπία πίσω απ' τα παράθυρα
όλα να οδηγούν σε σένα
η φυγόκεντρος που με στέλνει
να περπατώ νοητά
στα καρφιά που ενώνουν
τη μία άκρη της γης με την άλλη
όλα συγκλίνουν σ' αυτή τη στιγμή
πεδιάδες και πεσμένα φύλλα
κι αγόρια για μένα
όλα τα αγόρια για μένα
όμως
εσύ
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να 'ρθεις εσύ

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

i've.been.edited .exe




8.11.17

στο αγόρι που φοβάται τα άλογα

τα ποιήματα
τα καλύτερά μου ποιήματα
θέλω να σου γράψω ποιήματα
πριν πνιγώ
και φτύσω
όλες τις ουσίες κι όλο το φλέγμα
όπως πνίγομαι με τον καπνό
τι απελευθερωτική στιγμή, θε μου
φτύσε
φτύσε με
και δε θα σε φτύσω ποτέ
από μέσα μου
κι όταν πονάει η καρδιά
απ' τις αρρυθμίες
μ' αρέσει
αλήθεια σου λέω, αλήθεια
αλήθεια μ' αρέσει
και μετά γλιστράω στα πλακάκια
γλιστράω πάνω σε σώματα
γλιστράω στη λεκάνη
κι είσαι εκεί
ή καλύτερα,
δεν είσαι
γιατί αν ήσουν
ποιος ξέρει θε μου
αν ήσουν

απ' το κεντάκι ως τους μπιτ
όλη τη γαμωαμερική
θα διασχίσουμε την κωλοαμερική
για να βρούμε τις τελείες μου
το σπλιν
το γαμημένο σπλιν
άκουσέ με
χιλιόμετρα και συνοριακές γραμμές μακριά
άκουσέ με να ξερνάω
για πάρτη σου
να ωρύομαι πως με λένε μαργαρίτα
σε λένε βέρνορ
βολάντ, μαιτρ
άκουσέ με
να ικετεύω να βαρεθώ
τη συνειρμική γραφή και
τη γη που γυρνάει
για μια καταστροφή ζούμε
αλλά για τι πεθαίνουμε;
τι στο διάολο μας έμεινε
για να πεθάνουμε;
η χημική σεροτονίνη;
ο έρωτας;
η επανάσταση;
θεέ μου, μαλακίες
άκουσέ με να γράφω μαλακίες
άκουσέ με να μην τελειώνω 
αυτό το ποίήμα

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

σομπερ αζ φακ αναγνώσματα





ένα βράδυ πληροί όλες τις
προϋποθέσεις
για να είναι παραμύθι
γιατί
κάθε βράδυ,
όπως κάθε παραμύθι
έχει αρχή και τέλος
κι όχι μόνο αυτό
ορίζεται χωρικά και χρονικά
μακριά, κάπου -συνήθως
αλλά όχι μόνο αυτό
κάθε βράδυ
είναι ένα μικρό κουτάκι
με μανιβέλα
που το γυρνάς, το γυρνάς
και παίζει τσαϊκόφσκι κι άλλους ρώσους και γάλλους
τέτοιους
και μετά το κλείνεις κι είναι εκεί για πάντα
οι μελωδία κι οι νότες
κι αν το ξανανοίξεις
πάλι εκεί θα 'ναι
όπως κι ένα παραμύθι
θα το αφήσεις πεταμένο να σκονίζεται
κι όταν γυρίσεις 
το εξώφυλλο, ε εκεί θα είναι
κι ύστερα το παραμύθι
έχει τον ήρωα και τον αντιήρωα
κι ο αντιήρωας είναι ο κακός
μα είναι κακός γιατί κάποτε έκλαψε
και πληγώθηκε και μάτωσε
και ήταν λίγο μαλάκας
και τα μάγουλά του κοκκίνισαν
κι έγινε κακός μια μέρα
και τώρα να, αντιήρωας δηλαδή
-πολύ καλύτερα απ' το να είσαι ήρωας που λες
μα εν πάση περιπτώσει, συνυπάρχουν διαλεκτικά
όπως σε κάθε βράδυ οι φιγούρες
ήρωες και αντιήρωες
αν και στο τέλος τι σημασία έχει
-μα δεν είναι μόνο αυτό
γιατί το παραμύθι έχει χρώματα
και μαγεία
έτσι και το βράδυ εχει την υφή
που σε κάνει να νιώθεις
ότι, διάολε, αυτό το συνηθισμένο στενάκι
αυτή η πέρα για πέρα τετριμμένη πόλη
αυτά τα φρεάτια
κυλούν κάπου πιο μακριά απ' τα περιγράμματά τους

κι ύστερα τέλος
λύτρωση το παραμύθι
ύπνος μακάριος το βράδυ
κάλπικες καταλήξεις
όπως τοτε
που έκλαιγες τσιμισκή - βουλγαροκτόνου
γιατί οβερντόουζ, να γιατί
κι όμως, ποιος θα μπορούσε 
να ζήσει χωρίς παραμύθια
ή τέλος πάντων
να πεθάνει δίχως βράδια να θυμάται;

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

η πιο μωβ ιστορια στο επεκτεινομενο συμπαν αμην




βήχω φλέγμα
για ν' αποβάλω τα υγρά και τον ιδρώτα
των γεννητικών σου οργάνων
γράφω λέξεις δύσκολες
λεξούλες
λέξεις ψέματα
λέξεις λέξεις
όχι γιατί δεν τις εννοώ
μα γιατί δεν μπορώ να τις σηκώσω
έτσι, τρέχαμε χαϊδεύοντας τις κάνες
βάζοντας τετάρτη ξανά και ξανά και ξανά
και "ξέρεις, δεν είμαι επαναστατικός"
σκεφτόμουν, που λες, να γράψω μια ιστορία
όπου θα μπορέσω επιτέλους
να σου κολλήσω το όπλο στο κεφαλάκι
αφού πρώτα χαϊδέψω για τελευταία φορά
τις ζωγραφιές σου
αφού ξαναφορέσεις
το χοντρό μαύρο δερμάτινο με τους κόκκινους αγκώνες
ήσουν καλό πορτραίτο ήρωα και είχε πλάκα
όμως και πάλι
δε θα σταματήσω να υποκρίνομαι λυσσασμένα
το πιο γοητευτικό πλάσμα του κόσμου
ακόμα και τη στιγμή
που θα ξεκολλάω
τους καμβάδες
με ψαλίδι
απ' το σώμα σου


Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

οδηγίες μητροπολιτικής επιβίωσης

unknown



βγαίνω για κυνήγι 
στις σκουριασμένες μητροπόλεις
κρατώντας το ξύλινο φλάουτο
της φυλής μου
τα μάτια μου στάζουν
στο τσιμέντο
κι αναζητώ το πιο γλυκό ψαχνό
στοχεύοντας στον όχλο
-σπατάλη-
τα βράδια εκτονώνω
τα χειρότερα ένστικτα
στα θύματα που με πάθος
νομίζουν ότι με ρίχνουν στις φωλιές τους
-μα εγώ τους απομυζώ 
συγκεντρώνω μάρκες
για να χτυπήσω το επόμενο
ανυποψίαστο πλάσμα
ζω απ' το χειροκρότημα
και κουλουριάζομαι πλάι σε ξένα ζωντανά
δίχως ποτέ να κοιμάμαι
το κουφάρι μου σέρνεται
με οδοντογλυφίδες στα μάτια
κι επίπλαστες τοξίνες 
στο μεδούλι
κι ο μόνος οργασμός
που μου προκαλεί ευχαρίστηση
είναι το απορρέον αίμα
στα χαρτιά του γραφείου

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

The best worst parts of non-stop Hoeing





στις μυήσεις στην ασκληπιού


το αγόρι τής ακούμπησε
ένα τριαντάφυλλο
στο πρόσωπο
ξυπνώντας την
το κορίτσι τής είπε
ότι θέλει να ερωτευτεί
και την τράβηξε απ' τη μέση
το αγόρι τής μουρμούρισε
"σήμερα δε σ'αρέσω
δίνεις φιλιά διεκπαιρέωσης"
το αγόρι τής είπε
"είσαι η πιο όμορφη γυναίκα
που έχει πλαγιάσει
σ' αυτό το στρώμα"
γυναίκα, κορνήλιε
-με είπε γυναίκα
πιάσε άλλο ένα, μα
με είπε γυναίκα
κι άλλοι "γυναίκα" είπαν
όμως
το αίμα μου είναι ροζ
και βρωμάω αδρεναλίνη
κορίτσι, κορνήλιε
είμαι κορίτσι
ο κόλπος μου συσπάται
κι ο εγκέφαλος εκκρίνει ντοπαμίνη
τελειώνω
και κάθε φορά έρχομαι πιο κοντά στο νεκροσέντονο
κάθε φορά απομακρύνομαι απ' το στραβό κυνόδοντα
και τη ρυτίδα στο στόμα του

δεν είμαι γυναίκα, κορνήλιε
ανάθεμα
δεν έχω μήτρα
μόνο δυσλειτουργικούς αμφισβληστροειδείς
με χαϊδεύουν
ψιθυρίζουν
γελάω
σκίζω τις φλέβες στο φαντασιακό
κορνήλιε, δεν ήθελα να τον φιλήσω
γιατί τα χείλη του έσταζαν ρούμι


μυρίζω τον έρωτά τους
όπως τα σκυλιά οσφραίνονται το φόβο και γρυλίζουν
εγώ φεύγω, κορνήλιε
γρατζουνάω, γελάω και φεύγω
εκείνος με μύρισε, κορνήλιε
κι έβαλε το ρεβόλβερ
στον κρόταφο
της άνοιξης

((
κι αφού γκώσαμε από έρωτα
κι αφού η επανάσταση δε θα 'ρθει
τι έμεινε για να πεθάνουμε;
μάλλον με την ύπαρξη στο χέρι στρώσαμε
-αντικοινωνικές σερβιτόρες
και άντρες που μάθαν να στολίζουν δέντρο με τη μάνα τους
))


απρίλιος 2017

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

bArely An Adult, still enjoying mAlcolm



ο ουρανός αστράφτει
και φέρνει στη μπάρα
άντρες που μυρίζουν ενυδατική
και δεν έχουν πολλά να πουν
τα σύννεφα ραγίζουν
κι εσύ δεν ανήκεις εδώ
μα, καλύτερα,
πλάι στη μητρόπολη
και τις κρίσεις πανικού
και τη γλυκιά άσφαλτο που λιώνει
κεφάλια κι αποχαιρετισμούς
την αυγή
θυμήθηκα όμως εκείνο το κορίτσι που
γύρισε να κοιτάξει το αγόρι πάνω στη μηχανή
αφού είπαν αντίο
κι ο ήλιος χάραζε στη λεωφόρο
και το αγόρι, αλήθεια,
τη χάζευε ήδη
μα, ποιος νοιάζεται πια
βλέπεις
έπεσε λευκό λευκότατο χιόνι
στο ρινικό σύστημα
ίσως ήταν για καλο
τι να πεις
-νύχτωσε βλέπεις
κι η λάμπα καίει ξανά
κι ήρθε κι άλλος άντρας
τους βαρέθηκα, σου λέω
τουλάχιστον αυτός έχει αναπτήρα
(αν δεν είσαι χρήσιμος στη σερβιτόρα
τι διάολο γυρεύεις εδώ;)

κι εσύ με ρωτάς
τι απέγινε ο τύπος με το μπράουνινγκ
κι εγώ σου λέω
ότι αυτό, μικρέ μου,
είναι μια άλλη ιστορία

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

a machine called molly

digital depiction of misery, oropos, 2017



λευκές σταγόνες
λευκοί κρύσταλλοι
σε μεγαλοπρεπείς εγκεφαλικούς χορούς
μονάδα μέτρησης: βάρος ανά δευτερόλεπτο
χαμένο σε αστρικές προφυλάξεις
αστικών μεσημεριών
ο ήλιος φωτίζει
εισβάλλει στο δωμάτιο
οι μπλακ αουτ κουρτίνες τραβιούνται
κάποιος χτυπάει την πόρτα του μοτέλ
έχει ένα μπράουνινγκ στην τσέπη
κι άδειο ποτήρι στο χέρι

λευκές σταγόνες
λευκοί κρύσταλλοι
θαμμένοι σε σπηλιές
μηρών και πελμάτων
λευκοί κρύσταλλοι
μέχρι να τρέξει ποτάμι
το αίμα απ' τη μύτη
μέχρι η πικρίλα στο λάρυγγα
να γίνει η μόνη ερωμένη
λευκοί κρύσταλλοι
κι η ώρα πέρασε
μέσα σε εξήντα τσικ

η διαλεκτική των δαχτύλων
στου πρόποδες του στήθους
στο ξεκίνημα της λεκάνης
η αρνητική διαλεκτική
του "μέχρι εδώ, γιατί μετά καήκαμε"
όμως κάποτε ξημερώνει
κάποτε ο ήλιος στέκεται μεσούρανα
κρίμα
κάποτε πρέπει να κοιτάξετε
τον τυπά με το μπράουνινγκ και το ποτήρι
όμως κάθε φορά που ανοίγει το στόμα
ακούγονται φτερουγίσματα πουλιών
κι εσείς χάνετε τις λέξεις
κι εσείς δεν μπορείτε ν' ανακαλέσετε
κι εσείς θέλετε να κλείσετε την πόρτα
να μείνετε για πάντα
στο νησί του ατλαντικού
στο μοτέλ του τέξας
στην κρουαζιέρα χωρίς δείπνο πληρωμένο
λειψά, μονά κι επίπονα
μπουμ μπουμ μπουμ