Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

τραυλίζουμε






03/01/18

τι σημασια έχει ποια ήταν αυτή
εξάλλου οι διασκευές συμβαίνει
συχνά, να είναι καλύτερες
απ' τα ορίτζιναλ
όπως λέμε παρθενογέννεση
δεν υπάρχει
μήτε στη μουσική
μήτε στον έρωτα μωρό μου
το τσάι με τα πορτοκάλια
κρύωσε ως
το επόμενο πρωί
κι Εκείνος δεν έσυρε σταυρό
άγγιξε ένα γυναικείο σώμα
κι είχε κανονικό εβραϊκό επίθετο
Εκείνος ήταν πιο πολύ άνθρωπος
παρά θεός
όμως τι σημασία έχει ποιος ήταν αυτός
εξάλλου εκείνοι που τον ψέλνουν
σε γλώσσα ροκεντρολ-μπλουζ-σαξοφονέ
χάθηκαν σε ναρκωτικά
που ούτε θα μπορέσεις ν' αγγίξεις
ούτε να φανταστείς
αν μάθαμε κάτι, παρ' όλα αυτά
είναι πως το μέλι
πάντα στεγνώνει
όσο γλυκό κι αν είναι
τα θαύματα δεν κρατούν
παρά δευτερόλεπτα
και το μόνο που τα θυμίζει
είναι εύηχες
στατικές παραβολές
το μόνο που μάθαμε
είναι πως η μπύρα
βρωμάει όταν χαλάει
και πως τα πιο γοητευτικά χαμόγελα
ακόμα κι αυτά
κάποτε ξεχνιούνται

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

FESTIVE

she will always be a stove girl



πίσω στο υπόγειο
άναψα τη σόμπα
το καλσόν πάλι σκίστηκε το βράδυ
τα μάτια τσούζουν μολύβι
και μου 'ρχεται στο μυαλό
ο μισάωρος βραδινός ύπνος
δέκα μισή - έντεκα πρωινή
ο ύπνος ο μισάωρος
μισάωρος όλος μαζί δηλαδή
που η καρδιά χτυπούσε τακτακτακ τακτακτακ
και το χέρι ίδρωνε
κι ένα μάτι ήταν ανοιχτό
κι η μισή ώρα πέρασε
σε δύο δεύτερα
σα να 'ταν νύχτα ολόκληρη
όμως πώς φτάσαμε ως εδώ
δεκατρείς οργασμούς
κι ένα "καλό ταξίδι αγάπη μου"
ίσως όλα άρχισαν στη μπλε αλεπού
και τα ιδρωμένα μικρά
ίσως όλα άρχισαν στη βασιλίσσης σοφίας
μόνη περπατούσα μόνη
ίσως όλα άρχισαν στο σταθμό λαρίσης
και τα κλεμμένα ρέστα
δεν έχει σημασία πού αρχισαν όλα, να σου πω
γιατί μετά όλοι χόρευαν
γδύνονταν και κατουρούσαν
η αμαλία με τις μπούκλες
και το κόκκινο κραγιόν που τελικά
δεν λέρωνε
το πιο όμορφο αγόρι του κόσμου
που έφυγε νωρίς γιατί δεν βρήκε σταφ
το αγόρι με τους καμβάδες
που όλο νομίζεις πως
μπλοφάρει κι όλο του
τη βγαίνεις
κι όλο υποσχέσεις κι όλο φιλιά κι αντίο
η τατιάνα με ροζ
η τατιάνα με υγρά μάτια
όλες χόρευαν
όλοι κοιτούσαν ευθεία
ντουπ ντουπ ντουπ
τα μάτια εκείνα έφευγαν
σε κοιτούσαν
κοιτούσαν πίσω απ' το αυτί σου
θυμωμένα και μελαγχολικά
σε κοιτούσαν κι έφευγαν
κι ύστερα ήταν πρωί
κι η αγγελική έκλαιγε
και φώναζε
και δε χωρούσαμε στ' αμάξι
μπήκαμε αντίθετο ρεύμα
σκίστηκε τότε το καλσόν
έκανε κρύο
στο πρωινό παγκράτι πρωτοχρονιάς
"καλά μας μπήκε και φέτος"
σιχτιριζεις
κι η καρδιά πονάει
κι ο μισάωρος ύπνος δεν αρκεί
γι' αυτό
"καλό ταξίδι αγάπη μου"
και πίσω στο υπόγειο

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ιστορίες από(π)ληξης






1.
την πέμπτη το πρωί έκανε κρύο
κι ενώ κοιμηθήκαμε τρεις
η μία σηκώθηκε να μαζέψει
ο άλλος για δουλειά
και το πάπλωμα έπεφτε παγωμένο
στα κόκαλά μου
και τα μάτια μου πονούσαν, στεγνά
και το στόμα μύριζε τάδε βόλιουμ αλκοόλ
και σηκώθηκα, τι να 'κανα μόνη
σ' ένα κρεβάτι που κοιμήθηκαν τρεις
και στο άλλο δωμάτιο τα παράθυρα ήταν θολά
κι ο άερας κοπανούσε τα κλαριά
κι η βροχή τα έκανε όλα
αχνά θαλασσί
στο κρεβάτι κοιμόταν μ' ανοιχτό στόμα
κάποιος που σχεδόν θυμόμουν
φόρεσα το καλσόν
κι οι πέρλες στόλιζαν το κενό
πάνω απ' τα γυμνά στήθη μου
κι έσκιαχνα τα μαλλιά
που βρωμούσαν καπνό
και τα μάτια μου είχαν ξεβαμμένο μολύβι
και ροζ γκλίτερ
-κελ ντεκαντάνς ρε παιδί μου-
ώσπου ακούω μουρμουρητά
κι αυτός που σχεδόν θυμόμουν
τώρα με χαζεύει
ψελίζει
"μήπως παίζω σε ταινία του βούλγαρη;"
κι εγώ γελάω
κι ο αέρας δίνει μία
και βροντάει το παράθυρο

2.
την παρασκευή το πρωί έκανε κρύο
κι ενώ κοιμηθήκαμε τρεις
σηκώθηκα να πάω για δουλειά
ο μικρός είχε κουλουριαστεί στη μία άκρη
ο μεγάλος είχε ανοίξει τα μάτια
ούτε αγκαλιές, ούτε φιλιά, μόνο τσάι
με έστειλε να φτιάξω
και το υπόλοιπο σπίτι δεν είχε σόμπα
κι η κουζίνα δεν είχε ζάχαρη
όμως τέλος πάντων
αγίου μελετίου, παραήταν πρωί ρε μαλάκα
αγίου μελετίου, και σε δέκα λεπτά είσαι αττική
κυψέλη - κέντρο του κόσμου
τρία τραγούδια υπόθεση, σου λέω

3.
το σάββατο το πρωί έκανε λίγο κρύο
και το αγόρι πετάχτηκε γιατί δούλευε
-εγώ την έκαψα την εργάσιμη
ποιος πάει να δουλέψεις στις εφτά
ενώ κοιμάται με ξανθό ψηλό με γωνίες,
ρε παιδιά-
φιλιά και τέτοια δεν τα συζητάω
έναν καφέ μου ξεπέταξε
και δεν πίνω καφέ, να σου πω
αλλά τουλάχιστον είχε ζάχαρη
τουλάχιστον φύγαμε μαζί
και λεωφορείο και καλημέρα
και πάει κι αυτός
στην ευχή του θεού

4.
την κυριακή ξημέρωσαν χριστούγεννα
-σιγά μη σας έκανα τη χάρη
να 'χε κρύο ρε κουφάλες
σα πως σας κάνει σενάριο ο ντίκενς-
χριστούγεννα και ήλιος, λοιπόν
κι ανοίγω τα μάτια
κι οι ρυτίδες κύκλωναν τα ματάκια του
ήταν κάποτε το πιο
όμορφο αγόρι του κόσμου
όλα ξεκίνησαν σ' εκείνο το βιβλιοπωλείο
που πήγαινα τ' αγόρια για βουντού
όμως εκεί την πάτησα
σα να λέμε
μου φτιαχνε, κάποτε
φράουλα-αμύγδαλο πρωινό
αργοπορούσε γιατί ξεχνιόταν παίζοντας τρομπέτα
μ' αγκάλιαζε όταν έτρεμα μετά τη δουλειά
-αυτά, τότε
μετά έφυγε
κι εγώ έκλαιγα κάτω απ' το σπίτι του
και του άφηνα γράμματα
γιατί δεν ξέρετε
πώς ειναι να χάνεις
το πιο όμορφο αγόρι του κόσμου
όμως ξημέρωσαν χριστούγεννα
και τον κοιτούσα κοιμισμένο
"δεν έχεις ιδέα τι πέρασα
για να μπορώ να σε κοιτάω
και να μη νιώθω τίποτα"

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

όπου το πρωί δεν είναι η αρχή της ημέρας








5.12.17

μια δεσποινίς φεύγει
απ' τη σπασμένη μπαλκονόπορτα κρατώντας
ένα ξηλωμένο νιπτήρα
ο κόσμος όλος 
ένα γλειφιτζούρι κι ένας μαύρος τοίχος
τον κοιτάω τον κοιτάω
η ώρα δώδεκα μεσημβρινή
θολωμένα μάτια στους βρώμικους καναπέδες
ένα αγόρι
μάλλον αγόρι
κάθεται σε μια καρέκλα στυλ λουδοβίκου δεκάτου πέμπτου
φοράει δικτυωτή μπλούζα και γούνα
"έχεις κάρτα;"
του δίνω το πάσο
σπάει
βγάζει
"θες;"
χορεύαμε αγκαλιά ντραμ εν μπέις μωρό μου
έλεγες εκείνο το παραμύθι του όσκαρ ουάιλντ
"σ' αγαπώ"
τα μεγάλα λόγια
τις μεγάλες ώρες
από αγνώστους
αυτά πιστεύουμε
κι ύστερα θέλουμε κατεβασμένα στόρια
ένα σαλονάκι στην κυψέλη
σπέσιαλ κ, σπέσιαλ κ
κάποιος καταπίνει όπιο
πλαγιάζει στο κρεβάτι
εσύ πετάγεσαι
τα μάτια του λάμπουν
γέρνουν
είναι τόσο απαλός
εσύ πετάγεσαι
χορέψαμε τέκνο αγκαλιά μωρό μου
και το πρωί
μεταμορωθήκαμε σε αστακούς
ο καθένας τράβηξε 
στο καμ ντάουν του
και κάπως έτσι
καταπληκτικά
δεν θα ξαναβρεθούμε ποτέ

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

εμενα παντα με παιρνει ο υπνος

το σωμα μου ειναι ενας μεγαλος βραχος σε κοιτη ποταμου τα νερα το χτυπανε το προσπερνανε το σωμα μου δεν κουνιεται ειναι βαρυ δεν μπορω να κοιταξω το ρολοι εχω περιορισμενο διαθεσιμο αριθμο κινησεων τα σεντονια ξεστρωνουν το σωμα μου κουβαλαει την ιστορια το σωμα μου γδερνεται στα μαλακα σεντονια το σωμα μου ειναι λεπρο το σωμα μου ειναι σωμα τρελης το σωμα μου δεχεται την εγκαθειρξη ειναι 1780 το σωμα μου στριφογυριζει το δενουν το στολιζουν με ανθρακα το σωμα μου ασυλοποιειται μαζι με αλλα σωματα στην κλασσικη εποχη το σωμα μου κουβαλαει κομματακια ψωμιου κομματακια ιστοριας κουβαλαει την υστερια τη μανια τη μελαγχολια το σωμα μου κουβαλαει την ετεροτητα το αλλο το αλλοτριο το σωμα μου πληγωνεται συγχρονισμενα κειται πανω απο την ιστορια την κοιταει κλοναρια ξεπηδουν απ τους χρονους του πονου και το δενουν το σωμα μου κοιταει τα χρονια να περνουν να το δερνουν να το καινε να το πλενουν μπας και το καθαγιασουν το σωμα μου στριφογυρναει στα σεντονια κι η ωρα περναει παλι δεν θα κοιμηθω νωρις μια ανασα ανεβοκατεβαινει διπλα μου η ανασα στο σβερκο που σημερα με παγωνει η ανασα που μ ενοχλει το σωμα μου πληγωνεται το σωμα μου πληγωνεται το σωμα μου φωναζει μεσα στη σιωπη του δωματιου το σωμα μου προδιδεται απο τις συγκρατημενες κινησεις του τη βαρια ανασα τα πονεμενα πλευρα τα ατακτα ποδια τα αχρειαστα χερια το σωμα μου δεν αντεχει το μαξιλαρι
το σωμα μου χτυπαει την πορτουλα του μυαλου ντροπαλα με συγχωρειτε μηπως μπορειτε να με βοηθησετε το μυαλο κοιταει το σωμα το βαζει μεσα καημενο παιδι εσυ εισαι ξεπνοο το ξερω του λεω βοηθα με το μυαλο βαζει το σωμα μου να κατσει μου δινει μια ζεστη κουπα μου λεει κλαψε κλαψε κλαψε το σωμα μου δε θελει να κλαψει το σωμα μου δεν θελει να εκρηχθει το σωμα μου θελει να ησυχασει να γινει μικρο να μην το προσεχει κανεις θελει να περναει απαρατηρητο να μπορεσει να κοιμηθει γι αυτο ηρθα σε σενα βοηθα με να κοιμηθω λεει το σωμα μου στο μυαλο ειναι αναγκη το ξερεις οτι ειναι αναγκη δεν θα ερχομουν αν δεν ηταν αναγκη το μυαλο χαιδευει το σωμα του λεει σωπα καθεται οκλαδον κλεινει τα ματια σφικτα πολυ σφικτα το μονο που ηχει ειναι η τσαγιερα στη βραση ξαφνου μια μικροσκοπικη εικονα εμφανιζεται μας τριγυριζει αχνη μικρη ομως πλησιαζουμε ομως μεγαλωνει η εικονα μεγαλωνει σα να ζουμαρουμε σε χαρτη το σωμα μου κοιταει βλεπει μια γρια καπου την ξερω αυτη τη γρια μια γρια στεκεται ορθια με καπα ν ανεμιζει κραταει ενα ραβδι που κοιταει τον ουρανο τα ποδια της ειναι τεντωμενα πατανε με δυναμη στο χωμα απ το ραβδι της βγαινει μια ασπρη γλιτσιασμενη λωριδα το σωμα μου κοιταει η λωριδα ανεβαινει ανεβαινει στον αερα πολυ ψηλα πολυ πολυ ψηλα φτανει απο πανω μας και σχηματιζει ενα κελυφος μια ασπιδα το μυαλο ρωταει το σωμα ποιους θες να καλεσω πες μου ποιοι θες να στοιχηθουν κοντα σου το σωμα δε μιλαει το σωμα σκεφτεται το χουμε ξανακανει αυτο το μεγαλο τραπεζι των σοφων θυμασαι ναι θυμαμαι αλλα τωρα τα πραγματα ειναι διαφορετικα διπλα στη γρια εμφανιζεται μια αλλη γυναικα σιμον! αναφωνει το σωμα καλο μου παιδι λεει εκεινη η σιμον παιρνει αγκαλια το σωμα ποναει το ξερω οτι ποναει ειμαστε ολες μαζι σου ειμαστε ολες εδω λεει και υψωνει το ραβδι της μια λευκη νοτα ξεπεταγεται και τρεχει να ενωθει με το κελυφος απο πανω μας ξαφνου το συμπαν τρανταζεται το κρεβατι ειναι κρυο η ανασα γυρναει απ την αλλη το δωματιο ειναι σκοτεινο το σωμα μου φοβαται θεε μου τι φρικτες σκεψεις θα μεινεις μονη σου θα σε παρατησουν ολοι θα περιπλανιεσαι χωρις προορισμο ποια νομιζεις οτι εισαι τι νομιζεις οτι κανεις δεν βγαζεις νοημα δεν εχεις νοημα δεν εχεις σκοπο δεν εχεις τιποτα οχι! ακουγεται μια φωνη η εικονα επιστρεφει πρεπει κι εσυ να βοηθησεις μεινε εδω σκεψου το εδω μην αφεθεις στους κλυδωνισμους μεινε μαζι μας και θα σε προστατεψουμε μεινε εδω ποιους αλλους θες να καλεσω σκεψου ποιοι αλλοι θες να ειναι εδω αρχιζουν και εμφανιζονται μαζι ολοι μαζι προσγειωνονται στο χωμα ριζωνουν τα ποδια τους μου χαμογελουν και στρεφουν τα ραβδια τους στον ουρανο ενισχυοντας την ασπιδα ειναι ολοι εδω ο φιοντορ η ροζα καλη μου ροζα τη νυχτα των γενεθλιων σου αποφασισες να ρθεις εδω γυναικες ριγμενες στη φωτια δολοφονημενες πορνες γατες η νταιζυ ποσα χρονια εχεις να μου γαυγισεις νταιζυ η μητερα μου ειναι ολοι εδω χαμογελανε με κοιτανε με προστατευουν λειτουργει βλεπεις οτι λειτουργει ομως οχι ο κοσμος τριζει σεισμος σεισμος το συμπαν τριζει το συμπαν καταρρεει ο πυργος γκρεμιζεται συθεμελα το χαρτι πηρε φωτια καπνος καπνος το σωμα μου δυσκολευεται να υπαρξει στο κρεβατι θελει να πεσει να χτυπησει στα ξυλα να σκιστει στις γωνιες των τραπεζιων να αποκτησει ολοδικους του μωλωπες το σωμα μου δεν αντεχει δεν σηκωνει αλλη ιστορια το σωμα μου εχει ταπεινωθει εχει παρει φωτια κι η γουνα του αναβληζει καρβουνο
τι εκανες γιατι δε με βοηθησες τι εγινε το σωμα μου σπαραζει χυνεται το τσαι το μυαλο σηκωνεται βηματιζει ισως τα πραγματα ειναι χειροτερα απ οτι νομιζα λεει το μυαλο ακουμπαει στο μετωπο το σωμα μου καημενο παιδι λεει κοιταει μια στιγμη την τσαγιερα ανακατευει το μυαλο πιανει τα χερια του σωματος μου πού θελεις να παμε ρωταει παυση παυση τικ τοκ τικ τοκ σ αυτα που εζησες παυση ή σ αυτα που θα ζησεις τικ τοκ τικ τοκ το σωμα μου δεν προλαβαινει να ψελλισει μια δινη μας τυλιγει μας σηκωνει μας γυρναει μας ξερναει σ ενα πατωμα το σωμα μου κοιταει τριγυρω το ξερω αυτο το δωματιο μυριζει κανελα μυριζει κανελα θεε μου μυριζει κανελα σηκωνεται το σωμα μου επιτελους ζεσταινεται τριβει τα ακρα του κοιταει το χαμηλο κρεβατι το ξυλινο γραφειο μπροστα στο παραθυρο θεε μου τι υπεροχη νυχτα το φεγγαρι το δασος οι κουρτινες απαλα τα κρυβουν η υγρασια στα τζαμια το δωματιο μυριζει κανελα και καλοριφερ μια στιγμη οχι παρε με απο δω το σωμα μου κολλαει το κεφαλι στον τοιχο δε θελω να το δω δε θελω να ειμαι εδω αυτο περασε δε θελω να βρισκομαι εδω αυτα πανε φυγανε δεν ξαναγυρνουν το σωμα μου σφαδαζει αναβλυζουν δακρυα γιατι δεν ξαναγυρνουν γιατι κλειδωστε με για παντα εδω ή αφηστε με να φυγω σε λιγο θ ανεβουμε τις σκαλες μια παλαιοτερη εκδοχη του σωματος μου κι ενα αγορι με πολυ πολυ μακρια μαλλια θ ανεβουμε τις σκαλες θ αρχισει μια απ τις ομορφοτερες νυχτες της ζωης μου δε θελω να ειμαι εδω παρε με παρε με παρε με παρε με ας καουν οι γεφυρες που με συνδεουν μ αυτη τη νυχτα αφου δεν ειναι γραφτο να την ξαναζησω παρε τα φαντασματα μακρια μου οχι οχι το μυαλο παιρνει το σωμα μου μια νεα δινη μας τυλιγει μας σηκωνει μας γυρναει μας ξερναει σε μια λεωφορο ειναι βραδυ κραταω φαι βρεχει η φιγουρα μου ειναι σκοτεινη πού βρισκομαι δεν εχω ξαναβρεθει εδω λεει το σωμα μου ακριβως λεει το μυαλο ειναι αυτα που θα ερθουν δεν εχεις ιδεα τι σε περιμενει στη γωνια των χρονων που ερχονται καλο μου παιδι ολος αυτος ο πονος θα σε βοηθησει να στριψεις θα σε βοηθησει να σηκωσεις το ενα ποδι και να το βαλεις διπλα στυ αλλο ολος αυτος ο πονος θα σου λειανει τις γωνιες θα σου σφιξει το στομαχι θα σε κανει λαμπερη υπεροχη ετοιμη να υποδεχτεις πρωινα σ ολες τις ακρες του κοσμου σ ολες τις ακρες της ευαισθησιας σου μια μερα ολα αυτα θα ευωδωσουν καλο μου παιδι ερχονται μερες ερχονται νυχτες εχεις ζησει τοσα κι ομως δεν εχεις ζησει τιποτα το σωμα μου αναπνεει οι ποροι του ανοιγουν μια γλυκαδα το ζεσταινει τα πιο ομορφα αγορια τα πιο εξυπνα κοριτσια κρεβατια πατωματα χαλια μοκετες πολυελαιοι τακουνια χωρια καταρρακτες τρενα ερημιες καταφαση στον ερωτα καταφαση στον ερωτα καταφαση στον ερωτα οσες λεξεις κι αν σου αρθρωσω ειναι λιγες γιατι σταματουν σ αυτα που εχεις ηδη δει ομως αυτα που δεν εχεις ακομα δει θεε μου καλο μου παιδι το σωμα μου αφηνεται το σωμα μου απαλα ναρκωνεται το σωμα μου βολευεται στην ακρη του κρεβατιου το σωμα μου αγκαλιαζει το μαξιλαρι την κουβερτα το σωμα μου αποκοιμιεται

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

οπου τιποτα δεν ποναει περισσοτερο απο την πρωτη φορα




την πρωτη φορα ημουν στο γραφειο μου η σκονη γυρω μυριζε το αρωμα του απο τα σαββατα που ερχοταν σπιτι δεν θυμαμαι τι ειχα στο μυαλο μου δεν ηξερα τι εκανα το μονο σιγουρο κοιταζα τις επιφανειες γυρω μου εψαχνα το πιο κοφτερο αντικειμενο εψαχνα κοιτουσα ωσπου σταματησα στο κιτρινο ψαλιδι σαν παιδακι του νηπιαγωγειου που το μεγαλυτερο "μη" ειναι το ψαλιδι γιατι το ψαλιδι κοβει και τραυματιζεσαι ετσι πηρα το κιτρινο ψαλιδι κι αρχισα να πιεζω τη μυτη του στο εσωτερικο του καρπου μου εξυνα το δερμα μου πονουσα αρχισε να κοκκινιζει συνεχιζα ωσπου το δερμα γδαρθηκε το δερμα εβγαλε αιμα αλλα συνεχιζα το κιτρινο ψαλιδι εβαζε φωτια στο δερμα μου χωρις να καταλαβαινω τον κοπο που απαιτουσε η προσπαθεια του να κοψει κατι τοσο συμπαγες ενα αντικειμενο χοντροκομμενο και ελαχιστα μυτερο πονουσα και ηξερα οτι ετσι επρεπε να ειναι πονουσα ματωνα εκλαιγα οσο εκλαιγα τοσο πιο πολυ πιεζα δεν ηξερα οτι ακομα κι αυτο θελει τροπο οτι το κιτρινο ψαλιδι ειναι ο δυσκολος τροπος οτι δεν χρειαζεται ολα να τα κανεις με το δυσκολο τροπο δεν ηξερα οτι το να πονας ειναι μια τεχνη δεν ειχα φανταστει ακομα ξυραφακια απο ξυστρες σουγιαδες καθαριστικά πίπας οχι το κιτρινο ψαλιδι ηταν η γκιλοτινα που με υπηρετουσε αυτη ειχα μ αυτη ματωνα σ αυτο θυσιαζομουν ηταν η πρωτη φορα

την πρωτη φορα ηταν νυχτα ενος πολυ ζεστου καλοκαιριου ο αερας εμπαινε θερμος απο το ενα ανοιχτο παραθυρο στο αλλο το δωματιο δεν ειχε κλιματιστικο ηταν ξαπλωμενος τον ειχε παρει ο υπνος επαιζε η μουσικη των τιτλων τελους της ταινιας η μονη πηγη φωτος ηταν ο υπολογιστης το δωματιο μυριζε οπως μυριζει κατι που εχεις απο καιρο συνηθισει επιασα το τετραδιο μου στηριξα τον αγκωνα μου στο κοιμισμενο σωμα του τον κοιταξα δεν επαιρνα τα ματια μου απο πανω του τον πλησιασα σαν γατα που κοιταει το κουβαρι της πολυ κοντα πολυ πολυ κοντα κοιταξα τις γραμμες του το σωμα του αρχισα να του μιλαω παραλληρουσα απο αγαπη θαυμαζα το σωμα του θαυμαζα το προσωπο του θαυμαζα τα μαλλια του τις τουφες μαλλιων στους ωμους του ξεκινησα να γραφω πνιγμενη απ το συναισθημα απ την ολοτητα του απ την πληροτητα μου διπλα του εκλαιγα τα δακρυα ετρεχαν ζεστα σ ενα ζεστο προσωπο ενος ζεστου βραδιου ενος ζεστου καλοκαιριου πονουσα που μια μερα ολα θα ηταν αλλιως πονουσα για τον ερωτα την αγαπη που ζουσα εσταζα δακρυα ευτυχιας πανω του πεθαινα πανω στο σωμα του ηταν η πρωτη φορα

την πρωτη φορα ημουν στο κρεβατι την ακουσα να κατεβαινει εβαλα το τασακι κατω απ' το κρεβατι ο καπνος δεν ειχε φυγει μπηκε μεσα τι μυριζει ρωτησε της λεω τιποτα αρχισε να ψαχνει η φωνη της κλιμακωνοταν αρχισε να φωναζει της ειπα αυτο της εδειξα το τασακι της εδειξα τα τσιγαρα μαλακισμενο μου ειπε μ
ε ανεβασε πανω απ τη μπλουζα οταν πατησε το τελευταιο σκαλι εκανα βηματα οπισθοχωρησης απο ενστικτο η αδερφη μου πεταχτηκε τι εγινε ρωτησε ξερεις τι κανει η αδερφη σου κατω βουητα φωνες μου πετουσε πραγματα φλαπ το ενα μαγουλο φλαπ το αλλο η αδερφη μου την κρατουσε εκεινη ωρυοταν ουρλιαζε μας ειχε ακουσει παλι η γειτονια εκλεισα τη μπαλκονοπορτα εκεινη ουρλιαζε εγω παλι εβαζα τα κλαματα μια ζωη εβαζα τα κλαματα ελεος καποτε πρεπει να μεγαλωσεις ναι αλλα τωρα δεν ειναι η καταλληλη στιγμη βλεπεις ημουν η απογοητευση του σπιτιου εκεινη τη στιγμη δεν ηθελε να μου μιλησει με ειχε ταπεινωσει αλλα δεν ηθελε να μου μιλησει ηταν η πρωτη φορα

την πρωτη φορα εφυγα απο το καφε πηρα τον μπαμπα μου τηλεφωνο τι εγινε ρωτησε δεν απαντησα εκανα βηματα χωρις ν απανταω περασε μια αιωνιοτητα μεχρι που εβαλα τα κλαματα τελειωσε του το πα χωρισαμε ο μπαμπας δεν ακουγοταν στην αρχη μονο το βουητο απ τις μυξες μου ακουγοταν δεν θυμαμαι τι ακριβως ειπε μονο οτι ηταν κοντα μου το ηξερα οτι θα ηταν κοντα μου ομως τωρα επρεπε να φυγω να φυγω να παω αλλου πηγα κι αγκαλιασα μια λεκανη επεσα στα γονατα δεν υπαρχει αλλος τροπος παντα πεφτεις στα γονατα εκλαιγα πανω απ το μαρμαρο χτυπουσα το γονατο στη λεκανη ειχα σπασμους στο πατωμα τα ματια μου πονουσαν τα μηνιγγια μου πονουσαν το αριστερο κομματι του εγκεφαλου εσφυζε απο αιμα πονουσα πηγαμε σε μια συναυλια εκλαιγα σ ολο το δρομο εκλαιγα στη συναυλια το κεφαλι μου ανατιναζοταν σε λουπα του εστειλα μηνυμα να ερθω απο εκει να κλαψουμε μαζι οχι καλυτερα οχι τελικα γυρισα σπιτι μου εστελνε μηνυματα καθε μπιπ και ενας νεος ανεμοστροβιλος απο δακρυα παρακαλουσα να σταματησει δε γινοταν να κοιμηθω ενα κομματι του κοσμου ειχε χαθει για παντα ηταν η πρωτη φορα



κι αν ολες αυτες τις φορες αντικρισαμε τον κοσμο σε χαυνωση
μην γνωριζοντας απο πού ηρθε το φτυαρι που μας χτυπησε στο κεφαλι
ριχνωντας μας στο ελεος των πελματων μας
ηλεκτροσοκ στους νευρωνες τις παλαμες τις βαλβιδες
ολες αυτες οι φορες αφησαν δερματοσκαλισμενες επιγραφες
ιστοριες απο το τελος του κοσμου για την επιβιωση μας σ' αυτον
ολος αυτος ο πονος μας τυλιγει προστατευτικα
να μας θυμιζει πως το χουμε ξανακανει
το χουμε ξανακανει χειροτερα
τα χουμε ξανακανει καλυτερα
εχουμε κυληστει στα σαλια κι εχουμε ορθοποδησει
το χουμε ξανακανει
δεν ειναι η πρωτη φορα


Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

ειμαι κινηματογραφικη
το ξερω οτι ειμαι κινηματογραφικη
κατι μας ειπες ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ
ξερω κι εγω να λεω ομορφα λογια
μπορω να σου στησω τα πιο ευαισθητα παραμυθια 
μπορω να σου υφανω τον πιο πυκνο ιστο 
για να μπλεχτουμε
μπορω να σε χαϊδεψω οπως σκατα γουσταρω
χρησιμοποιωντας δευτερευουσες
και δεν θα εννοω τιποτα τιποτα τιποτα
γιατι ειμαι κινηματογραφικη
γιατι ειμαι ωραια γκομενα
γιατι τα λογια δεν εχουν καμια απολυτως σημασια
γιατι οι λεξεις ειναι μια μεγαλη απατη
οι προτασεις ειναι ενα τσιρκο 
να πα να γαμηθει
κινηματογραφικη
ποια υποκαταστατα δεχεται ο οργανισμος σας δεσποινις αυτο το εξαμηνο
εεε υποκαταστατα, να
προχθες αποφασισα να φυγω, ξυπνησα
και το ειχα παρει αποφαση
γιατι ο πατερας αυτα μου εμαθε στη διαχειριση κρισεων
βρονταμε πορτες, κατεβαινουμε δυνατα τα σκαλια
και φευγουμε
κι ας μην εχουμε δικιο
εγω κι ο πατερας μου σπανιως εχουμε δικιο
αλλα ποτε ξερεις οτι εχεις δικιο και ποτε οχι
καποιος ελεγε οτι πρεπει να επιλεγεις τις μαχες σου
αλλα ποιες αξιζουν
και ποιες οχι;
οποτε πισω στο θεμα μας ηθελα να φυγω 
και;
και δεν εφυγα και γιατι δε φυγατε
γιατι εβδομηντα ευρω για μια μερα δεν τα σηκωνει η τσεπη μου ακομα
επομενως; επομενως αγορια
τι αγορια ολα τα αγορια που μπορουσα να βρω
ολα τα μικρα αγορακια με τη φρεσκια σαρκα και την ορεξη και τη δυναμη
ολα τα αγορακια στα εικοσιτρια τους που δε φοβουνται να κλαψουν
ουτε φοβουνται να βγαλουν το βελο τους τα αγορακια στα εικοσιπεντε τους
που σε κοιτανε σαν να εισαι θαυμα ενα ισοτιμο θαυμα
οι επιδερμιδες σας αναπνεουν μαζι ο ιδρωτας σας ρεει μαζι
τα αγορακια στα εικοσιτρια τους που ειναι χαρουμενα και τους παει η κατσαρολα και η κουταλα
που μελαγχολουν επειδη πονανε κι οχι επειδη εχουν ζησει
τα αγορακια αυτα σε αφηνουν να γινεις το εδω και το τωρα
για μια φορα στα εφτακοσια χρονια
αυτα τα αγορακια τα μικρα ουρανια τοξα σε μικρες γειτονιες της μητροπολης
τα αγορακια στα εικοσικατι τους που δεν ξερουν τι θελουν
που δεν ξερουν πώς να το παρουν που δεν ξερουν γιατι ολα πονανε τοσο 
που δεν εχουν ακομα ανακαμψει απ'το σοκ του τοκετου 
που ο κοσμος τους ζαλιζει ξανα και ξανα κι εγω τα κοιταω και τους φιλαω τα χερια
μου πιανουν την καρδια θεε μου εσυ εισαι ξεπνοη 
το ξερω απανταω και τους φιλαω τα χερια και καθομαστε
και το συναισθημα ειναι αλογο που μας σερνει απ τη μυτη κι απ τ αυτια κι απ το εφηβαιο
κι εμεις το ακολουθουμε ουρλιαζοντας απο σαγηνη
αλλα τωρα τι να σου πω τωρα
ξεκολλαω το δερμα μου προσεκτικα 
και το κρεμαω απ' τις καρφιτσες του τοιχου να τεντωσει να γινει ομορφο
να ειμαι για παντα εικοσι εικοσιενα εικοσιδυο στοπ
στοπ εχεις ακουσει μαρμαρο σε κοκαλο
εχεις ακουσει μαρμαρο να σπαει κοκαλο
τακ τακ τακ θρυμματιζεται σε μικρα κομματακια 
τοσο μικρα που ουτε σκυλος δεν κανει να τα φαει
αν συνεχισω να ξεκολλαω
αν συνεχισω να χτυπαω
συντομα δε θα 'χει μεινει τιποτα
αλλα αυτο ειναι αδικο γιατι 
πού θα ξερναω τα γαστρικα υγρα μου γεματα τονους κι αποστροφους μετα
αν οχι στους αμφισβληστροειδεις σας 
αν δεν παιζεις μαζι μου
αν δεν μ αφηνεις να παιζω
αν δεν συμμετεχεις στο παιχνιδι σαν να το εννοεις σαν να ακους σαν να σε ζει το παιχνιδι
αν δεν παιζεις οπως μου αρμοζει να παιζεις
αν δεν παιζεις μαζι μου
καταλαβε πως συντομα δεν θα ηχουν διαλογοι
κι ολα αυτα κανουν κυκλους στους δακτυλιους 
ημιτελειωμενων λεωφορων
δεν θελω τιποτα δεν θελω ν ακουσω τιποτα
ειμαι κινηματογραφικη ναι
δεν θα πεθανουμε, οχι αποψε
ισως παρουμε αγκαλια πλακακια και ξυλινες λωριδες
αλλα σιγουρα δε θα πεθανουμε
κι αυτο ειναι μειον σας ειναι μειον σας γιατι θα ζησουμε
να θυμομαστε πως η ανεπαρκεια
ηταν το μονο ξυραφι που καποια στιγμη
πραγματι κρατησαμε
η αδικαιολογητη ανεπαρκεια των δικων σας ταχυδακτυλουργικων επιβιωσης
λιγα λιγα λιγα λιγα λιγα λιγα
τα περισσοτερα πραγματα ειναι λιγα
ειμαι κινηματογραφικη
εχω ξεχασει οτι ειμαι ομορφη
γι αυτο με χαστουκιζω για να συνελθω
για να συνελθω
απ' τους αλλεπαλληλους θανατους ας μη γελιομαστε
απ αυτο ποτε δεν συνερχεσαι
μονο σταματας να γλειφεις την πληγη
ομως τελος παντων
ολοι απολαμβανουν εναν καλο φονο
κι αποψε ειναι σαββατο
τα σαββατα ολο και καποιος 
πεφτει νεκρος
δε νομιζεις;

συγγνωμη δεν το εννοουσα
με συγχωρειτε πλεον ειναι αργα

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

η αρχή του παντός

nine of swords



φοβάμαι πολλά πράγματα τελευταία
φοβάμαι κάποιες λέξεις, φοβάμαι τους τόνους
φοβάμαι ν' ανοίξω κάποια τετράδια και κάποια βιβλία
φοβάμαι το χαρτί, το χαρτάκι, το χαρτί μου
θα 'θελα απλώς να φοβόμουν το φόβο
αλλά φοβάμαι το σκοτάδι, την εγκατάλειψη
τα σκουλίκια, το μπαμπά μου
φοβάμαι τον πληθυντικό και τις περίεργες κλίσεις,
τα κεφαλαία γράμματα που δε μου κάθονται σωστά
φοβάμαι όλα τα αγόρια
φοβάμαι κάποια συγκεκριμένα αγόρια και την αγάπη και την όρεξή τους
φοβάμαι τους μηρούς και τους γλουτούς μου που ανοίγουν και κλείνουν
και κάθονται και στήνονται και περιμένουν και βρέχονται
έχοντας πλήρη επίγνωση του τρόπου που ανοίγουν και κλείνουν
και κάθονται και στήνονται και περιμένουν και βρέχονται
φοβάμαι αυτά που συμβαίνουν, φοβάμαι λίγο παραπάνω αυτά που έχουν συμβεί
και σίγουρα τρέμω φοβούμενη αυτά που έρχονται
το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρω πώς να σταματήσω να φοβάμαι
κάποιες μέρες μπορώ να στηριχτώ στο γόνατό μου
και να πω "ωραία" και να αντικρίσω τη μέρα και τον ήλιο
να μείνω μόνη μου και να γράψω και να ερωτευτώ
υπάρχουν όμως κι οι άλλες μέρες
οι μέρες για τις οποίες δεν αξίζει να γράψω, γιατί
είναι εγώ, είναι μια καρδιά που χτυπάει πάνω κάτω τεντώνοντας
και κουράζοντας
τους μύες της
οι μέρες αυτές καταγράφονται μόνες τους, αυτοβούλως
σ' ένα μεγάλο βιβλίο σ' ένα μεγάλο συρτάρτι σ' ένα μεγάλο μπαούλο
κάτω από μαξιλαροθήκες και σεμεδάκια και βρωμισμένα μαξιλάρια
αυτό είναι το μπαούλο μου, το μπαούλο που θέλω να μπαίνω όλες αυτές τις μέρες
που παίρνουν το θάρρος να γράψουν οι ίδιες για τις ίδιες
οι σκατά μέρες γράφουν σ' ένα μεγάλο βιβλίο πόσο σκατά υπήρξαν
έτσι ώστε την τελευταία των ημερών μου
αυτό το βιβλίο με τις αφιερώσεις των σκατά ημερών να μου παραδοθεί
και να μου βαρύνει το θώρακα
να το πάρω αγκαλιά και να αρχίσει το αίμα να στραγγίζεται από τις αρτηρίες μου
να πεθάνω όμορφη και αξιοπρεπής, λευκή και ανέγγιχτη
κι άλλα πολλά που δεν υπήρξα
εσύ που το διαβάζεις αυτό, μάλλον δυσκολεύεσαι να το κάνεις εικόνα
να με κάνεις εικόνα
να καταλάβεις την ευτυχή ψυχρολουσία των λέξεων αυτών
σε διαβεβαιώ λοιπόν πως είναι όλα αλήθεια
αν σημαίνει κάτι η αλήθεια για σένα
οι εικόνες αυτές είναι αλήθεια γιατί υπάρχουν στο κεφαλάκι μου
γι' αυτό δοκίμασε λίγο ακόμα πριν τις απορρίψεις στο φάκελο των "μη κατανοητών"

και
για σένα που αμφιβάλλω για όλα
προσπάθησε να καταλάβεις πως οι ίνες οι ιστοί και οι κλειδώσεις που με συντελούν
όλα σκορπάνε μόλις φυσήξει το αεράκι
έπρεπε να πετάξω πορσελάνινες κούκλες και μολύβια με φαγωμένη μύτη
ώστε να μη σε στριμώξω
ώστε να σου δώσω το χώρο σου να ανθίσεις
μέχρι "να πιάσεις" και να βγάλεις ρίζες και ν' αναπτυχθείς στο χώμα σου
δεν έκανα τόσο χώρο
δεν πέταξα όλες αυτές τις μαλακίες
για να τα παρατήσω στη μέση του δρόμου
κι όμως νιώθω ότι τρέχω τρέχω τρέχω
κι όσο πιο ξέπνοη αισθάνομαι
τόσο περισσότερο μακραίνει η διαδρομή
κρατάω ένα μεγάλο καθρέφτη
και τον χτυπάω με μια μικρή πετρούλα
ραγίζει ραγίζει ραγίζει
και τα γυαλιά μου τρυπάνε τα νύχια
τα γυαλιά τρυπάνε τα μπράτσα σου
κι έτσι ξεχνάω τι είναι πραγματικό και τι όχι
πόσα απ' αυτά που λατρεύω πάνω σου στα είπα
και πόσες απ' τις σκέψεις που με ανακατεύουν κράτησα για μένα
ξεχνάω τον κόσμο μας
κλειδώνομαι στον δικό μου
που είναι πολύχρωμος, ευφάνταστος
γεμάτος μαγεία
αλλά δεν παύει να είναι δικός μου
η αλίκη μέσα απ' τον καθρέφτη
εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε με την ανδριανή "σήμερα είναι η μέρα των αντιθέτων"
κι ο κόσμος μας
γεμάτος παράλληλους κόσμους
ένα σύμπαν που προσεχτικά χτίζουμε τοποθετώντας έπιπλα, παρενθέσεις
και ραφάκια
πλάθωντας δωμάτια για να περιπλανιώμαστε χέρι χέρι
σαλόνια στα οποία έχουμε πρόσβαση μόνο οι δυο μας
φράουλες δύο ευρώ το καλάθι γωνία ναυαρίνου και μαυρομιχάλη
το βλέμμα σου όταν νιώθεις ενοχές
το ξεγύμνωμά σου όταν στέκεις αδύναμος
μπασογραμμές και υπογραμμίσεις
ο κόσμος μας

κι εγώ φοβάμαι
κοιμάμαι ελαφρά, τα δόντια μου τρίζουν
σκέφτομαι τη στιγμή που κόβεται η κορδέλα
φοβάμαι να παραδεχτώ
όλα αυτά που φωνάζουν οι φωνούλες στο μυαλό μου
οι φωνούλες που κατεβαίνουν σε μάχες και παίρνουν παράσημα γενναιότητας
οι φωνούλες με τα περίεργα καπέλα και τις τσιρίδες στο λαιμό
αυτές οι φωνούλες φωνάζουν πράγματα
που φοβάμαι να παραδεχτώ
φοβάμαι να παραδεχτώ
φοβάμαι να παραδεχτώ ότι πίσω απ' τη φωνή μου
κρύβονται πολλές φωνούλες
ότι όταν βουτάω τη γλώσσα στο κρανίο μου
δεν στάζει σκέψη αλλά αίμα
γι' αυτό σε μένα δεν πιάνει εκείνο το παλιό ρητό
γιατί είμαι καλή στις μαγγανείες
γιατί δεν περιμένω τιμωρία
γιατί προσδοκώ τιμωρία
γιατί όταν βουτάω τη γλώσσα στο κρανίο μου
δεν στάζει αίμα αλλά φόβος



Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

postmail #3

"νοέμβρης 2017

Γλυκιά μου S.L.,

Όταν γύρισα σπίτι μου τη Δευτέρα, βρήκα ένα σημείωμα δίπλα από την πόρτα που έγραφε ότι ένα γράμμα με περιμένει στο ταχυδρομείο. Χαμογέλασα, και χαμογέλασα ακόμα περισσότερο σήμερα που το πήρα επιτέλους στα χέρια μου. Ύστερα, ακολούθησα όλη την απαραίτητη ιεροτελεστία που αρμόζει σε μια τέτοια περίσταση, ώστε να πάρει την προσοχή που του αξίζει.
Έφτιαξα, λοιπόν, ένα σκέτο ελληνικό (πλέον ξέρεις πώς πίνω τον καφέ μου), άναψα ένα τσιγάρο, έβαλα το Suzanne να παίζει και κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν να συμβαίνουν όλα αυτά τα μη συμβατικά γεγονότα, εδώ που ξεκίνησε η πραγματικότητα να σε κάνει να αμφιβάλλεις για το τι τελικά είναι πραγματικό και τι όχι.
Προτιμώ που δε μου γράφεις για μέτωπα, παραλλαγές και αιματοχυσίες. Τότε, να είσαι σίγουρη, πως ο έρωτάς μας δεν θα είχε καμία τύχη. Κάποιος που σέβεται τον εαυτό του και μοιράζεται παντός είδους ταξίδια, δεν σκοτώνει, και απολαμβάνει τον έρωτα και την αγάπη. ΄
Βλέπεις λοιπόν ότι τα πράγματα πάνε συνήθως καλά; Και το γράμμα σου έφτασε νωρίτερα, και πόλεμο δεν έχουμε, και η ζωή είναι όμορφη όταν υπάρχουν Τετάρτες σαν αυτές να στο υπενθυμίζουν. Και, για να είμαι ειλικρινής, είναι αρκετά συχνή η υπενθύμιση. Από τη μουσική που μπορεί ν' ακούσεις σ' ένα μπαρ, μέχρι τα γλειφιτζούρια που θα δεις στο ράφι ενός μίνι μάρκετ -δεν ξεφεύγεις εύκολα από αυτή την Τετάρτη.
Το ξέρω πως ακούγεται σκληρό και οξύμωρο, αλλά μου αρέσει που δεν σε έχω. Γιατί, με αυτόν τον τρόπο, δε θα χρειαστεί να σε χάσω. Θα είσαι για πάντα στο μυαλό μου όπως τότε. Έτσι, θα θέλω πάντα να δαγκώνω το σκουλαρίκι σου, να σε χαϊδεύω στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, και να σε σφίγγω πάνω μου.
Ελπίζω να σε ξαναδώ, να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω πως σε αγαπώ, για μια ακόμα φορά.

All of my love,
R.S.

ΥΓ.: Φόρεσε τ' ακουστικά που εσωκλείονται στο φάκελο, και άκου το Τζιμάκο να τραγουδάει Fever για δεύτερη φορά."

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

postmail #2

status: delivered

προς: nikos

9.9.17

Νοσταλγώ τη μέρα που σε είδα τελευταία φορά. Νοσταλγώ γιατί το συναίσθημα ήταν και θα είναι πιο δυνατό από κάθε άλλη φορά, το συναίσθημα της αποχώρησης και της λησμονιάς, το συναίσθημα της ασφάλειας που εκπέμπεις. Νοσταλγώ εσένα και το βλέμμα σου, το άγγιγμά σου, τον έρωτα μαζί σου, να πέφτω πάνω σου και να ξέρω ότι είμαι ο εαυτός μου εκείνη τη στιγμή, να μιλάμε, να ακούμε μουσική και να ξέρω ότι είμαι ο εαυτός μου. Αυτό που μου έχει λείψει όμως περισσότερο, είναι οι βραδινές βόλτες μας, συντονισμένοι 107.00, να παίζει τζαζ, να μου αγγίζεις το πόδο κι εγώ να σου χαϊδεύω τα μαλλιά, και κάθε τόσο να γυρνάς με αυτό το λάγνο βλέμμα που τόσο αγαπάω, και να με κοιτάς, και να σ' αγαπάω ακόμα πιο πολύ.
Σκέφτομαι πως θα σε δω και με πλημμυρίζει, χωρίς υπερβολή, ένα συναίσθημα που έχω καιρό να νιώσω. Πρέπει να σε δω, το έχω ανάγκη. Δεν ξέρω πού θα βγει η συνάντησή μας, δεν ξέρω πού θα βγει το μεταξύ μας, στην τελική ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, θέλω απλά να κυλήσουν οι καταστάσεις και να σταθούμε άξιοι να κρίνουμε σωστά το καλύτερο και για τους δυο μας. Για την ευτυχία μας.
Όπως και να έχουν οι καταστάσεις, είσαι ένας αγαπημένος μου άνθρωπος που πάντα θα αγαπάω, και θα σου κοτσάρω τώρα κι ένα απόσπασμα από τα γραπτά μου αυτού του χρόνου, και θα κλείσω δίνοντάς σου την απεριόριοστη αγάπη μου.

[...] να έλεγα εγώ, πριν σε γνωρίσω, πως θα βρισκόμουν στα δεκαεννιά μου ερωτευμένη και γεμάτη αγάπη για έναν άντρα, και να μην το πίστευα [...]

Κυριακή