Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

η αρχή του παντός

nine of swords



φοβάμαι πολλά πράγματα τελευταία
φοβάμαι κάποιες λέξεις, φοβάμαι τους τόνους
φοβάμαι ν' ανοίξω κάποια τετράδια και κάποια βιβλία
φοβάμαι το χαρτί, το χαρτάκι, το χαρτί μου
θα 'θελα απλώς να φοβόμουν το φόβο
αλλά φοβάμαι το σκοτάδι, την εγκατάλειψη
τα σκουλίκια, το μπαμπά μου
φοβάμαι τον πληθυντικό και τις περίεργες κλίσεις,
τα κεφαλαία γράμματα που δε μου κάθονται σωστά
φοβάμαι όλα τα αγόρια
φοβάμαι κάποια συγκεκριμένα αγόρια και την αγάπη και την όρεξή τους
φοβάμαι τους μηρούς και τους γλουτούς μου που ανοίγουν και κλείνουν
και κάθονται και στήνονται και περιμένουν και βρέχονται
έχοντας πλήρη επίγνωση του τρόπου που ανοίγουν και κλείνουν
και κάθονται και στήνονται και περιμένουν και βρέχονται
φοβάμαι αυτά που συμβαίνουν, φοβάμαι λίγο παραπάνω αυτά που έχουν συμβεί
και σίγουρα τρέμω φοβούμενη αυτά που έρχονται
το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρω πώς να σταματήσω να φοβάμαι
κάποιες μέρες μπορώ να στηριχτώ στο γόνατό μου
και να πω "ωραία" και να αντικρίσω τη μέρα και τον ήλιο
να μείνω μόνη μου και να γράψω και να ερωτευτώ
υπάρχουν όμως κι οι άλλες μέρες
οι μέρες για τις οποίες δεν αξίζει να γράψω, γιατί
είναι εγώ, είναι μια καρδιά που χτυπάει πάνω κάτω τεντώνοντας
και κουράζοντας
τους μύες της
οι μέρες αυτές καταγράφονται μόνες τους, αυτοβούλως
σ' ένα μεγάλο βιβλίο σ' ένα μεγάλο συρτάρτι σ' ένα μεγάλο μπαούλο
κάτω από μαξιλαροθήκες και σεμεδάκια και βρωμισμένα μαξιλάρια
αυτό είναι το μπαούλο μου, το μπαούλο που θέλω να μπαίνω όλες αυτές τις μέρες
που παίρνουν το θάρρος να γράψουν οι ίδιες για τις ίδιες
οι σκατά μέρες γράφουν σ' ένα μεγάλο βιβλίο πόσο σκατά υπήρξαν
έτσι ώστε την τελευταία των ημερών μου
αυτό το βιβλίο με τις αφιερώσεις των σκατά ημερών να μου παραδοθεί
και να μου βαρύνει το θώρακα
να το πάρω αγκαλιά και να αρχίσει το αίμα να στραγγίζεται από τις αρτηρίες μου
να πεθάνω όμορφη και αξιοπρεπής, λευκή και ανέγγιχτη
κι άλλα πολλά που δεν υπήρξα
εσύ που το διαβάζεις αυτό, μάλλον δυσκολεύεσαι να το κάνεις εικόνα
να με κάνεις εικόνα
να καταλάβεις την ευτυχή ψυχρολουσία των λέξεων αυτών
σε διαβεβαιώ λοιπόν πως είναι όλα αλήθεια
αν σημαίνει κάτι η αλήθεια για σένα
οι εικόνες αυτές είναι αλήθεια γιατί υπάρχουν στο κεφαλάκι μου
γι' αυτό δοκίμασε λίγο ακόμα πριν τις απορρίψεις στο φάκελο των "μη κατανοητών"

και
για σένα που αμφιβάλλω για όλα
προσπάθησε να καταλάβεις πως οι ίνες οι ιστοί και οι κλειδώσεις που με συντελούν
όλα σκορπάνε μόλις φυσήξει το αεράκι
έπρεπε να πετάξω πορσελάνινες κούκλες και μολύβια με φαγωμένη μύτη
ώστε να μη σε στριμώξω
ώστε να σου δώσω το χώρο σου να ανθίσεις
μέχρι "να πιάσεις" και να βγάλεις ρίζες και ν' αναπτυχθείς στο χώμα σου
δεν έκανα τόσο χώρο
δεν πέταξα όλες αυτές τις μαλακίες
για να τα παρατήσω στη μέση του δρόμου
κι όμως νιώθω ότι τρέχω τρέχω τρέχω
κι όσο πιο ξέπνοη αισθάνομαι
τόσο περισσότερο μακραίνει η διαδρομή
κρατάω ένα μεγάλο καθρέφτη
και τον χτυπάω με μια μικρή πετρούλα
ραγίζει ραγίζει ραγίζει
και τα γυαλιά μου τρυπάνε τα νύχια
τα γυαλιά τρυπάνε τα μπράτσα σου
κι έτσι ξεχνάω τι είναι πραγματικό και τι όχι
πόσα απ' αυτά που λατρεύω πάνω σου στα είπα
και πόσες απ' τις σκέψεις που με ανακατεύουν κράτησα για μένα
ξεχνάω τον κόσμο μας
κλειδώνομαι στον δικό μου
που είναι πολύχρωμος, ευφάνταστος
γεμάτος μαγεία
αλλά δεν παύει να είναι δικός μου
η αλίκη μέσα απ' τον καθρέφτη
εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε με την ανδριανή "σήμερα είναι η μέρα των αντιθέτων"
κι ο κόσμος μας
γεμάτος παράλληλους κόσμους
ένα σύμπαν που προσεχτικά χτίζουμε τοποθετώντας έπιπλα, παρενθέσεις
και ραφάκια
πλάθωντας δωμάτια για να περιπλανιώμαστε χέρι χέρι
σαλόνια στα οποία έχουμε πρόσβαση μόνο οι δυο μας
φράουλες δύο ευρώ το καλάθι γωνία ναυαρίνου και μαυρομιχάλη
το βλέμμα σου όταν νιώθεις ενοχές
το ξεγύμνωμά σου όταν στέκεις αδύναμος
μπασογραμμές και υπογραμμίσεις
ο κόσμος μας

κι εγώ φοβάμαι
κοιμάμαι ελαφρά, τα δόντια μου τρίζουν
σκέφτομαι τη στιγμή που κόβεται η κορδέλα
φοβάμαι να παραδεχτώ
όλα αυτά που φωνάζουν οι φωνούλες στο μυαλό μου
οι φωνούλες που κατεβαίνουν σε μάχες και παίρνουν παράσημα γενναιότητας
οι φωνούλες με τα περίεργα καπέλα και τις τσιρίδες στο λαιμό
αυτές οι φωνούλες φωνάζουν πράγματα
που φοβάμαι να παραδεχτώ
φοβάμαι να παραδεχτώ
φοβάμαι να παραδεχτώ ότι πίσω απ' τη φωνή μου
κρύβονται πολλές φωνούλες
ότι όταν βουτάω τη γλώσσα στο κρανίο μου
δεν στάζει σκέψη αλλά αίμα
γι' αυτό σε μένα δεν πιάνει εκείνο το παλιό ρητό
γιατί είμαι καλή στις μαγγανείες
γιατί δεν περιμένω τιμωρία
γιατί προσδοκώ τιμωρία
γιατί όταν βουτάω τη γλώσσα στο κρανίο μου
δεν στάζει αίμα αλλά φόβος



Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

postmail #3

"νοέμβρης 2017

Γλυκιά μου S.L.,

Όταν γύρισα σπίτι μου τη Δευτέρα, βρήκα ένα σημείωμα δίπλα από την πόρτα που έγραφε ότι ένα γράμμα με περιμένει στο ταχυδρομείο. Χαμογέλασα, και χαμογέλασα ακόμα περισσότερο σήμερα που το πήρα επιτέλους στα χέρια μου. Ύστερα, ακολούθησα όλη την απαραίτητη ιεροτελεστία που αρμόζει σε μια τέτοια περίσταση, ώστε να πάρει την προσοχή που του αξίζει.
Έφτιαξα, λοιπόν, ένα σκέτο ελληνικό (πλέον ξέρεις πώς πίνω τον καφέ μου), άναψα ένα τσιγάρο, έβαλα το Suzanne να παίζει και κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν να συμβαίνουν όλα αυτά τα μη συμβατικά γεγονότα, εδώ που ξεκίνησε η πραγματικότητα να σε κάνει να αμφιβάλλεις για το τι τελικά είναι πραγματικό και τι όχι.
Προτιμώ που δε μου γράφεις για μέτωπα, παραλλαγές και αιματοχυσίες. Τότε, να είσαι σίγουρη, πως ο έρωτάς μας δεν θα είχε καμία τύχη. Κάποιος που σέβεται τον εαυτό του και μοιράζεται παντός είδους ταξίδια, δεν σκοτώνει, και απολαμβάνει τον έρωτα και την αγάπη. ΄
Βλέπεις λοιπόν ότι τα πράγματα πάνε συνήθως καλά; Και το γράμμα σου έφτασε νωρίτερα, και πόλεμο δεν έχουμε, και η ζωή είναι όμορφη όταν υπάρχουν Τετάρτες σαν αυτές να στο υπενθυμίζουν. Και, για να είμαι ειλικρινής, είναι αρκετά συχνή η υπενθύμιση. Από τη μουσική που μπορεί ν' ακούσεις σ' ένα μπαρ, μέχρι τα γλειφιτζούρια που θα δεις στο ράφι ενός μίνι μάρκετ -δεν ξεφεύγεις εύκολα από αυτή την Τετάρτη.
Το ξέρω πως ακούγεται σκληρό και οξύμωρο, αλλά μου αρέσει που δεν σε έχω. Γιατί, με αυτόν τον τρόπο, δε θα χρειαστεί να σε χάσω. Θα είσαι για πάντα στο μυαλό μου όπως τότε. Έτσι, θα θέλω πάντα να δαγκώνω το σκουλαρίκι σου, να σε χαϊδεύω στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, και να σε σφίγγω πάνω μου.
Ελπίζω να σε ξαναδώ, να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω πως σε αγαπώ, για μια ακόμα φορά.

All of my love,
R.S.

ΥΓ.: Φόρεσε τ' ακουστικά που εσωκλείονται στο φάκελο, και άκου το Τζιμάκο να τραγουδάει Fever για δεύτερη φορά."

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

postmail #2

status: delivered

προς: nikos

9.9.17

Νοσταλγώ τη μέρα που σε είδα τελευταία φορά. Νοσταλγώ γιατί το συναίσθημα ήταν και θα είναι πιο δυνατό από κάθε άλλη φορά, το συναίσθημα της αποχώρησης και της λησμονιάς, το συναίσθημα της ασφάλειας που εκπέμπεις. Νοσταλγώ εσένα και το βλέμμα σου, το άγγιγμά σου, τον έρωτα μαζί σου, να πέφτω πάνω σου και να ξέρω ότι είμαι ο εαυτός μου εκείνη τη στιγμή, να μιλάμε, να ακούμε μουσική και να ξέρω ότι είμαι ο εαυτός μου. Αυτό που μου έχει λείψει όμως περισσότερο, είναι οι βραδινές βόλτες μας, συντονισμένοι 107.00, να παίζει τζαζ, να μου αγγίζεις το πόδο κι εγώ να σου χαϊδεύω τα μαλλιά, και κάθε τόσο να γυρνάς με αυτό το λάγνο βλέμμα που τόσο αγαπάω, και να με κοιτάς, και να σ' αγαπάω ακόμα πιο πολύ.
Σκέφτομαι πως θα σε δω και με πλημμυρίζει, χωρίς υπερβολή, ένα συναίσθημα που έχω καιρό να νιώσω. Πρέπει να σε δω, το έχω ανάγκη. Δεν ξέρω πού θα βγει η συνάντησή μας, δεν ξέρω πού θα βγει το μεταξύ μας, στην τελική ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, θέλω απλά να κυλήσουν οι καταστάσεις και να σταθούμε άξιοι να κρίνουμε σωστά το καλύτερο και για τους δυο μας. Για την ευτυχία μας.
Όπως και να έχουν οι καταστάσεις, είσαι ένας αγαπημένος μου άνθρωπος που πάντα θα αγαπάω, και θα σου κοτσάρω τώρα κι ένα απόσπασμα από τα γραπτά μου αυτού του χρόνου, και θα κλείσω δίνοντάς σου την απεριόριοστη αγάπη μου.

[...] να έλεγα εγώ, πριν σε γνωρίσω, πως θα βρισκόμουν στα δεκαεννιά μου ερωτευμένη και γεμάτη αγάπη για έναν άντρα, και να μην το πίστευα [...]

Κυριακή

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

postmail #1

status: delivered

22.11

"My beloved R.S.

Θα 'θελα πολύ να σου έγραφα για τα νέα απ' το μέτωπο και τις νίκες του συμμαχικού στρατού, που σύντομα θα διαδίδονταν ως τα εκεί. Θα ήθελα να σου έγραφα πόσο βιάζομαι να βγάλω από πάνω μου την σκισμένη παραλλαγή και να σε σφίξω στην αγκαλιά μου. Όμως, ούτε μέτωπο, ούτε νίκες, ούτε καλά νέα υπάρχουν. Ο κομμουνισμός μας τελείωσε, και όσον αφορά σ' εμάς, ας παραδεχτούμε πως το σενάριο των ερωτευμένων που τους χωρίζει ο β' π.π. έχει μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας απ' το δικό μας.
Όχι! Δεν μεμψιμοιρώ. Η ματαιότητα των σκέψεών μου είναι τυλιγμένη σε όμορφο νήμα. Ίσως όταν γίνω διάσημη συγγραφέας και αυτοκτονήσω λίγο πριν/μετά τα τριάντα, βρουν αυτές τις επιστολές και τις εκδόσουν σε τόμο, με κάποιο ιντριγκαδόρικο οπισθόφυλλο. Ίσως κάψω αυτό το γράμμα, ίσως δεν απαντήσεις ποτέ, ξεχνώντας το μεγάλο σου έρωτα. Ίσως το περιστέρι που θα στο φέρει πληγωθεί στο δρόμο από πεινασμένο αετό, και θαρρήσεις πως αθέτησα την υπόσχεσή μου για αλληλογραφία. Τα πράγματα συνήθως δεν πάνε καλά.
AND THAT'S OKAY! Ας συζητήσουμε για την ομορφιά του δράματος. Την ομορφιά του πάτου, της αποτυχίας, του μηδενός. Ακούω τη μουσική που μου στέλνεις, και σκέφτομαι όλα αυτά που δεν θα ζήσουμε μαζί. Όλα όσα δεν ξέρεις για μένα, το ότι δεν έχω ιδέα για το πώς πίνεις τον καφέ σου. Και χαμογελάω. Χαμογελάω σκεπτόμενη ότι κάποιες φορές, μόνο μέσα στην αταξία του δωματίου μπορείς να βρεις τα πράγματά σου. Χαμογελάω γιατί οδηγείς πάνω σε χωματόδρομο, κι εγώ επιπλέω σε ρυάκι.
Θα 'θελα, απ' την άλλη, να είχαμε κι άλλο χρόνο. Να φλυαρήσω για τα μάτια σου που έλαμπαν και τα χείλη σου που δάγκωναν ό,τι έβρισκαν εύκαιρο πάνω μου. Θα 'θελα να 'χω κρυφτεί κι άλλο στη θέρμη του δωματίο σου, θα 'θελα να μου μιλήσεις κι άλλο για τον καββαδία σου, θα 'θελα να 'χουμε υψώσει ποτήρια με το τζιμάκο ενώ τρεκλίζαμε όλοι, ενώ τα μάτια μου είχαν φύγει στο διάολο κι η επικοινωνία μας χανόταν. Θέλω να κρατήσω για πάντα έντονη την εικόνα της τούφας μαλλιών να πλαισιώνει τις γωνίες σου, τις κόρες σου να διαστέλλονται, να με χαζεύεις με έκσταση, να αναφωνείς το όνομά μου με νοητά θαυμαστικά στο τέλος. Θέλω να μείνεις στο μυαλό μου όπως ήσουν εκείνο το βράδυ Τετάρτης που βρεθήκαμε.
Ο χρόνος δεν υφίσταται -όπως αρέσκεσαι να μου υπενθυμίζεις. Άρα, ένα δευτερόλεπτο της αιωνιότητας, το παρόν και το μέλλον, το παρελθόν στην ολότητά του, είναι όλα γραμμένα σ' εκείνη την Τετάρτη. Είμαστε όλα όσα δεν μπορώ ν' ανακαλέσω, είμαστε οι χαμένες ιστορίες και τα μεγάλα λόγια. Είμαστε ο ήλιος και το φεγγάρι, είσαι τ' αστέρια μου, είμαι τα "σ' αγαπώ" σου ενώ γέρνεις πάνω μου το σώμα σου -ολα κλειδωμένα εκεί.
Και αύριο; Ποιος νοιάζεται για το αύριο; We will always have Wednesday.

See you soon (just not too soon),
δεσποινίς μπλε

ΥΓ.: Το νικνεΐμ μου στο τέλος είσαι ελεύθερος να το αντικαταστήσεις με ένα της επιλογής σου, αλλά κάπως έπρεπε να κάνω closing -καταλαβαίνεις."

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

η κυψελη δεν εχει ασανσερ









"τι αυταρεσκο χαμογελο
θα στο κοψω
μαλακισμενο
μου σπας τα νευρα 
παιρνεις παντα αυτο που θες, ε; 
ολοι της δίνουν αυτο που θελει
-γελας και τριβεσαι και παίρνεις αυτο που θες, ε;
γνεφεις; τι θες;  ολο γνεφεις
τι θες, ρε μαλακισμενο;" 
πηγα να πιαστω απ το μαξιλαρι
αλλα το κεφαλι μου κοπανησε στον τοιχο
θα βαζα τα κλαματα
αληθεια σου λεω
αλλα θυμηθηκα το βαρος 
του να φορτωνεις αγνωστους 
με προβληματα που δεν τους αφορουν
και δαγκωσα τη γλωσσα
"το δερμα σου εχει γινει κοκκινο"
αυτο μου αξιζει, το ξερω
"πώς εχεις γινει ετσι ρε μαλακα"
το μεικαπ ειχε ξεβαψει
ημουν φαια και ασχημη
αυτο μου αξιζει, σου λεω
μετα τη λυτρωση του να ποναω μονη μου
ερχεται η καθαρση του να με πονανε αλλοι
κοντρα στην επιθυμια μου
τη βουληση, την καυλα μου
εγω γυμνη και ματωμενη στο κρεβατι
-το λες κι αριστοτελικο-
τρεμω, ετρεμα, με εκανε να τρεμω
κι ενιωθα η χειρότερη της αγελης 
η λιγοτερη
τι σημασια έχει που δεν υπάρχει β' συγκριτικό 
-λιγοτερη-
κι υστερα, παμε παλι να μαθουμε
ποσο ποναει ενα πολυχρησιμοποιημενο ρουθουνι
κοιμομουν και το σωμα μου ηταν ο μοχλος του ονειρου
με καθε αλλαγη στασης στο στρωμα
αλλαζα δωματιο στο σπιτι
εβαζα το χερι πισω απ το μαξιλαρι
και τα γράμματά μου αποκτουσαν αξια
εβαζα την παλαμη κατω απ το μαγουλο
και μπορουσα να κοιμηθω αφοβα στην οδο ντελακουρ
τα μαλλια του ανεμιζαν στο τελος του διαδρομου
ολα πηγαιναν περιφημα
μονο, πισω στο σωμα 
το σπιντ ειναι η χαρα του φτωχου
και η καρδια μου κοντευε να σπασει 
και δε μου 'χε μεινει σαλιο για σαλιο
καθως αφουγκραζομουν τον ηλιο που εμπαινε στο δωματιο
καπου αναμεσα στον υπνο
το ξυπνητηρι
και το θανατο

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

σε στυλ πολυ μελλοου και τα ρεστα

θα 'θελα πολυ να είμαι κοριτσι νικολαΐδη. να εχω τζαγκουαρ και να ψωνιζω γκομενους απ την ομονοια χωρις να σιχαινομαι τα βρωμικα ρουχα τους, να τους πηδαω στο δερματινο σαλονακι και να τους βαζω ενα πακο χαρτονομισματα αφηνοντας τους στην εξωπορτα, μονο και μονο για το καπριτσιο, γιατι δεν θα θελω να καυλανταω με ανθρωπους του κυκλου μου μη με πουνε και πουτανα. θα θελα να μ' αρεσει πιο πολυ το αλκοολ, να τα εχω με τον επισημο γκομενο της παρεας και να δαγκωνω το χειλος του ποτηριου οσο αυτος γυροφερνει στο παρτι φλερταροντας. θα ηθελα να μοιαζω στη γκλορια γκεινορ, ή θα ηθελα να τα εχω με ενα αγορι που τα εχει με την κιμ νοβακ. αλλα δεν εχω λεφτα για τζαγκουαρ ούτε καμια τρελα με τα ομορφα αμαξια εδω που τα λεμε, σιγουρα δεν εχω λεφτα για να ψωνιζω ακυρους τυπους και σιγουρα δεν φοβαμαι μην με πουνε πουτανα. κι ας συμφωνησουμε πως ολα τα παραπανω ειναι κομματακι ντεμοντε, αλλα εκει βρισκεται η ειδοποιος διαφορα, καταλαβαινεις; οτι εγω θελω αυτο το ντεμοντε για παρτη μου. απο την αλλη, αν καποια εχει αναλαβει το ρολο του κοριτσιου αλλης δεκαετιας αυτη ειναι η κυριακουλα κι εγω δεν μπορω να της τον κλεψω ετσι αερα πατερα, δεν ειναι σωστο, κι ουτε που μου ταιριαζει πραγματικα. δεν ξερω τι μου ταιριαζει, μιας που το φερε η κουβεντα, εχω καταληξει στο οτι μου ταιριαζουν πολλα πραγματα ή οτι εγω ταιριαζω σε πολλα πραγματα, γιατι μεταλασσομαι και χωραω παντου και μιμουμαι πολυ ευκολα -ενα πολυ συγκεκριμενο ειδος ευφυιας, αν με ρωτατε, κι ενα διακεκριμενο ειδος αναπηριας απο την αλλη. σε καθε περιπτωση, οπως εχουμε ξαναπει, δεν ειμαστε οι χαρακτηρες που θελουμε να ειμαστε, αλλα αυτοι που ειμαστε, τελος, δεν μπορεις να κανεις και πολλα γι αυτο. 

*

τα συναισθηματα τα ζυμωνω και τα επεξεργαζομαι σαν κιμα, τ αγαπαω πολυ και τα θελω διαρκως κοντα μου, τ αγαπαω τα συναισθηματα, ποιος δεν ξερει την ανοιχτη μου κοντρα με τους λογικους επειτα. αλλα ειναι καποιες φορες που με πιεζουν και με στενευουν οπως οταν εχεις φαει πολυ και τσιτωνει το παντελονι. τοτε λεω πως δεν τα θελω και καλυτερα να περασουμε κατευθειαν στην εποχη των σαιμποργκ, στην δεκατη ή ενδεκατη τεχνολογικη επανασταση (μετραω σωστα, κυριε παππου;), να ειμαστε απο αγνο μεταλο στο απο μεσα κι απο εξω να ειμαστε ολοι κουκλοι και κουκλες και να μην δινουμε σημασια στα τριξιματα των βραχιονων μας. αλλα ουτε αυτο προβλεπω να γινεται στα κοντινα, οποτε αφου σε πεταξαν στη θαλασσα κολυμπα και μην πολυπαραπονιεσαι, γιατι εσυ το επελεξες κυρια μου αυτο, ενταξει; απο την αλλη, καθε φορα που βλεπω ανθρωπο ερωτευμενο, τον κοιταω με καταπληξη, μην πιστευοντας οτι αυτος ο ανθρωπος επιβιωνει του συναισθηματος του, σαν επιζοντα απο καταστροφικο τσουναμι ενα πραγμα, και λεω κοιτα να δεις, υπαρχει ζωη μετα τον ερωτα. ανακουφιζομαι και λεω ενταξει, θα περασει, θα επιζησουμε -που ειναι ηλιθιο, γιατι παντα ολα περνανε, κι αν δεν περασουν αυτοκτονεις και περναει η ζωη, αρα ναι ολα περνανε οποτε τι φοβασαι; αλλα δεν ηθελα να καταληξω εκει, βλεπεις εχω το εγχειριδιο για τα χαμηλοτερα συναισθηματα του κοσμου καπου ραμμενο μεσα μου, ενα εγχειριδιο που γραφτηκε πολυ ατσαλα, χωρις κανενα μπουσουλα, μονο με μυξες και πονους στην κοιλιτσα και λιγο αιματακι, και το εγχειριδιο αυτο μου λεει πως τα παω καλα -συνηθως. αλλα δεν αρκει, γιατι αλλο ενα κακο με τα συναισθηματα ειναι οτι τιποτα ποτε δεν αρκει. κι η επιθυμια εχει αξια μονο οσο συνεχιζει να αναπαραγεται ως επιθυμια κι οχι οταν εκπληρωθει, γι αυτο ειναι πιο ωραια η στιγμη που τρως απο τη στιγμη που χορτασες, ομως αντε βγαλε ακρη.

*

τι σημαινει σπιτι και γιατι αυτη η διαρκης αναζητηση σπιτιου; σπιτι οπως home, οχι house, καταλαβαινεις ελπιζω, σπιτι οπως λεμε γλυκαδα και "πορφυρα μεσημερια". γι αυτο παντα τελικος προορισμος ειναι το μανστεστερ, γιατι το μαντσεστερ ειναι ενα μεγαλο σπιτι, απο τις καθαρες πετσετες της αδελφης μου ως το ζεστο ξυλινο πατωμα του βαγγελη, αλλα κυριως γιατι επιστρεφω στον εαυτο μου οπως τον αφησα στα δεκατεσσερα, ν ακουω το λουσι ιν δε σκαι στ ακουστικα με την κορινα και να κλαιω στο λεωφορειο, τον κρις που υστερα κρεμαστηκε, εκεινο το στοιχειωμενο δωματιο στον δευτερο οροφο του σπιτιου του αντρεα που με εβαζαν να κοιμηθω κι εγω φοβομουν μανιασμενα, οι μεγαλες πρασινες κοιλαδες, οι βιντεοκλησεις με το πρωτο μου αγορι στην ελλαδα, ολα αυτα ειναι σπιτι, γι αυτο το μαντσεστερ ειναι παντα ο τελικος προορισμος. αλλο που δεν θα ειναι προορισμος για πολυ ακομα, βλεπεις απο ολα τα σπιτια πρεπει καποια στιγμη να σηκωθεις να φυγεις, να τους θυμωσεις και να επαναστατησεις, να φτυσεις στην πορτα τους και να πεις εγω δεν ξαναγυριζω εδω μεσα, ολα τα σπιτια πρεπει να σε πονεσουν και να σε διωξουν με τον τροπο τους. για να μπορεσεις, ετσι, σε δευτερο χρονο να επιστρεψεις.
δεν χρειαζεται βεβαια να πηγαινουμε τοσο μακρια για να βρουμε σπιτια, η μαμα της ροζας τη φωναζει ροζμαρι στο αμαξι κι η δικια μου μαμα με λεει φενακι, κι αν δεν ειναι αυτο σπιτι τοτε δεν ξερω τι ειναι. καποια σπιτια διατηρουν τη σπιτοσυνη τους για πολυ πολυ καιρο, άλλα μονο για λιγες ωρες, κι εδω τωρα ειναι μια καλη στιγμη να εκτιμησουμε και να στειλουμε αγαπη σ'ολα τα σπιτια που ειχαμε κατα καιρους. ενταξει;

*

με τη μολλυ πηγαινε σινεμα καθε τεταρτη εξι με οκτω, ετσι εγινε η μολλυ εξι με οκτω, η μολλυ που γνωρισε ολες τις μεγαλες ασπρομαυρες φιλεναδες του, η μολλυ που σταματησε να την παιρνει στο τηλεφωνο γιατι το σηκωνε παντα ο γερος της. η μολλυ επιβιωσε δυο ολοκληρα βιβλια του νικολαιδη χωρις να της αλλαξει ονομα οπως εκανε σε αλλους της παρεας, η μολλυ ηταν σημαντικη γιατι πολυ την αγαπησε ομως ποτε δεν εγινε ακριβως δικη του, οχι οτι τον εφτυνε ή κατι, απλως δεν εγινε ας πουμε. η μολλυ ηταν σημαντικη κι ας της αφιερωσε λιγες σελιδες, σε συγκριση με αλλους της παρεας του γκριν παρκ, η μολλυ ειναι η μελαγχολια κι ο πονος ολων μας, κλεισμενα σ ενα κουτακι με χρυσοσκονη, η μολλυ ειναι ολα αυτα που γινονται κομπος στο στομαχι και το λαιμο σου και δε σ' αφηνουν να μιλησεις, η μολλυ ειναι αυτο που σε κανει να θελεις να κλαψεις, η μολλυ ειναι ο αεναος κυκλος, η μολλυ ειναι η απαντηση στο "γιατι ερωτευτηκα αυτον τον μαλακα κι οχι εναν αλλο μαλακα;", η μολλυ ειναι τα κλειστοφοβικα συναισθηματα που θελουν να αναδυθουν, η μολλυ ειναι οι παιδικοι μας φοβοι. αχ, μολλυ, μολλυ εξι με οκτω.
κι υστερα ειναι η βερα. "στη βερα. σε μια καποια βερα, τελος παντων". ή, "όλοι έχουμε μια βερα". ή "σε όλες τις βερες του κοσμου". 
καταλαβαινεις;

*

στα αγορια ποτε δεν μιλησα για καποιο "παντα" ή καποια τετοια ανοησια -εκτος, ισως, απο εναν. στ αγορια μιλαω για το τελος. το τελος του κοσμου, το τελος του συμπαντος, το τελος το δικο μας. πολυ καλυτερα χωραμε σε αυτο, δε νομιζεις; 


και κατι για το καληνυχτα

Μαζι χρησιμοποιησαμε: εποχες, βιβλια, μουσικη
Τα κλειδια, τις κουπες του τσαγιου, την ψωμιερα
λινα σεντονια κι ενα κρεβατι
Μια προικα φεραμε απο λεξεις, απο φερσιματα, 
χρησιμοποιηθηκαν, αναλωθηκαν
Σεβαστηκαμε τους κανονες του σπιτιου. Στα λογια
στην πραξη. Και παντα διναμε τα χερια

Ερωτευτηκα, τον χειμωνα, ενα βιεννεζικο
και το καλοκαιρι, ενα χωριουδακι στα βουνα
μια αμμουδια, κι ενα κρεβατι
Αντικειμνο λατρειας οι ημερομηνιες, τις υποσχεσεις
κηρυξαμε απροσβλητες
ινδαλμα μας το Κατι και μπροστα στο Τιποτα
σταθηκαμε με σεβασμο
(στη διπλωμενη εφημεριδα, στην κρυα σταχτη
σ' ενα σημειωμα)
αφοβοι μπρος στη θρησκεια, ναος μας ηταν αυτο
το κρεβατι

Απο τη θεα στη θαλασσα πηγαζε η ανεξαντλητη
ζωγραφικη μου
Ψηλα απ' το μπαλκονι χαιρετουσα τον λαο
τους γειτονες μου
Κοντα στο τζακι, στη ζεστασια, ειχαν τα μαλλια
μου το πιο
βουερο τους χρωμα
Το κουδουνισμα στην πορτα ηταν συναγερμος
για τη χαρα μου
Δεν εχασα εσενα
ολον τον κοσμο εχασα

ινγκεμποργκ μπαχμαν, ενα ειδος απωλειας


Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

d. d. 2

οι χαλαζοπτωσεις εχουν σταδιακα υποχωρησει, παραμενουν ομως αυξημενα τα επιπεδα υετου, γι' αυτο να ειστε προσεκτικοι οταν οδηγατε, ολισθαινουν οι δρομοι, γι αυτο συνεχιζω κι εγω να 'μαι απροσεκτη και θα επιχειρησω αλλο ενα μετεφηβικο πονημα. κι η εφηβεια θελει το χωρο της, βλεπετε αγαπητοι αναγνωστες, θελει πιο πολυ χωρο και χρονο απο αυτον που της δινουμε. νομιζουμε οτι κλεινουμε τα δεκαοκτω και ενηλικιωνομαστε και μπαινουμε στη σχολη κι αρχιζουμε να το ζουμε αλλιως, κι αν ολα τα παλια τελειωσαν κι αρχινησαν τα καινουργια, ε τη μπαλα παιρνει κι η εφηβεια, και λες παει τελειωσε, τωρα ειμαι μεγαλος. και την καταχωνιαζουμε στο παταρι μαζι με τα ξωτικα που κλεβουν καλτσες και τα παλια βιβλια, κι η κακομοιρα παλλεται και φωναζει απο κει μεσα οτι ει, εχω κι αλλα να σου πω κουφιοκεφαλε. εις ματην. κι οσο την αγνοεις, τοσο πιο πολυ τρανταζεται, και κουνιεται το παταρι, και σειεται το σπιτι, κι αν δεν της προσεξεις, ενα βραδυ θα σε ριξει κατω για τα καλα και τοτε να σε δω, ηλιθιε καβουρα. γι αυτο κι εδω επιχειρω ενα ρικλειμ της εφηβειας μου, να την πιασω απ την καλη γιατι ποτε δεν τα πηγαμε ησυχα μεταξυ μας, ποσω δε μαλλον τελευταια που μου μιλαει κι εγω κλεινω τ αυτια μου τραγουδωντας για να μην την ακουσω. οριστε, παρε το χωρο σου, παρτε κι εσεις ενα disclaimer οτι αυτα που θ'ακολουθησουν θα 'ναι παλαιας κοπης, καθε κατεργαρης στον παγκο του και τα λοιπα.

αλλα τι ηθελα να πω, ναι, δεν θελει μονο η εφηβεια το χωρο της, κι αλλα πραγματα θελουν το χωρο τους, η οικογενεια ας πουμε, ή ακομα καλυτερα, η αγαπη. θελει το χωρο και το χρονο της αλλα οχι μονο, θελει φροντιδα και καλλιεργεια και να ματωνεις τα γονατακια σου απο πανω της, οχι να βρεις την πρωτη δυσκολια και φιλακια, καταλαβες;  κι αν κατι δεν παει καλα, δεν ειναι θεοδικια, νετα σκετα -αν κατι δεν παει καλα εχεις κι εσυ λογο σ αυτο, ιδιως αν το εχεις παρατηρησει. αυτο ειναι αγαπη, να καταλαβαινεις οτι κατι δεν παει καλα και να αποφασιζεις να κανεις κατι γι αυτο, να βλεπεις το σωρο απο πιατα και να μη σκεφτεσαι "αφου δεν τα πλυνε κανεις αλλος γιατι να τα πλυνω εγω ο μαλακας;". οχι, τα παιρνεις τα πιατα και τα πλενεις, κι οταν η κουζινα μυριζει καθαριοτητα μπορειτε τοτε να συζητησετε γιατι τ αφησατε τοσες μερες να μπιχλιασουν. αγαπη είναι ν ακους ακομα κι αν καποιες φορες δε σ ενδιαφερει, αγαπη ειναι και να φτιαξεις εναν καφε, κι αλλα πολλα πραγματα ειναι αγαπη, αλλα κοτζαμ βιβλιογραφια, δεν θα αναλωθω τωρα σ αυτο. 

ισως μια μερα παρω τον εαυτο μου λιγοτερο στα σοβαρα, ναι αγαπημενε μου, το δοκιμασα σημερα, ξερεις κατι σκεφτομουν και φανταστηκα οτι μου βγαζω τη γλωσσα, πηγα να με ειρωνευτω και ν αμφιβαλλω, πηγα να με ριξω απ το βαθρο μου. αλλα μετα επρεπε να κατεβω απ το λεωφορειο. ισως μια μερα αρχισω να νοιαζομαι για τους ανθρωπους συναισθηματικα και οχι λογικα, ειναι αδικο να κανω τα παντα με το συναισθημα εκτος απο αυτο. ελπιζω μια μερα να μαθω να παραιτουμαι απο δουλειες σαν ανθρωπος, και να χωριζω με ευγενεια οπως θα αρμοζε σε ενα πλασμα που εχετε μοιραστει κοσμους. ισως μια μερα σταματήσω να οικοδομω κοσμους με τον καθενα, ισως μια μερα σταματησω να βλεπω τις αγαπημενες μου ταινιες με ολους, και γενικα να κραταω πραγματα για μενα που θα ναι μόνο για μενα. ισως μια μερα σταματησω να πληγωνω ανθρωπους επειδη δεν ηξερα πώς να τους πω οτι βαρεθηκα, κι ισως μια μερα σταματησω να βαριεμαι τοσο ευκολα. περιμενω τη μερα που θ αγαπησω το σπιτι μου ξανα, οχι λογω αναμνησεων αλλα επειδη οντως ευτυχω που επιστρεφω, περιμενω τη μερα που δεν θα μαλωσουμε με την αδελφη μου για το ποια πηρε τα ρουχα της αλλης, που θα παω ταξιδι και θα παρω στη μαμα μου δωρα οπως αυτα που μας εφερνε εκεινη απο τις βρυξελες, την ινστανμπουλ και τη βαρκελωνη οταν ημασταν μικρες. 

να κρατατε πάντα αντιγραφα απο τα γραμματα που δινετε σε ανθρωπους. η ν. ελεγε οτι το εκανε ο φροιντ, κι ειναι αληθεια πολυ θεραπευτικο να επιστρεφεις σ αυτα τα γραμματα μετα απο χρονια. 

κι αλλο, τι αλλο; "ολα αυτα θα μπορουσαν να ειναι ευκολοτερα", αλλα δεν είναι. αλλα αν ηταν, ποιες θα ημασταν, και τι θα μας ειχε απομεινει για να ζησουμε, τι θα ημασταν,  αν δεν ημασταν χαρτογραφοι αραγε; 

κι αν καμια φορα νιωθεις πως δεν εισαι αρκετη, πηγαινε φαε ταρτα στης φιλομηλας κι αστη να σου πει ιστορίες. ξερει αυτη. 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

d.d.

διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας για ένα δελτίο έκτακτης επιδείνωσης καιρού

το τετράδιο με τα κείμενα που ανεβάζω σχεδόν-αγνοείται οπότε δράττομαι της ευκαιρίας για κατάληψη του χώρου, καθότι έχουν παρατηρηθεί αυξημένα επίπεδα υγρασίας και σοβαρότητας εδώ μέσα. οι γονείς μου επίσης λένε ότι έχω παραγίνει σοβαρή, πράγμα που αρνούμαι με υπερβολικό σθένος -γεγονός ύποπτο, αν ρωτάτε μια απ' τις φωνούλες στο κεφάλι μου. λοιπόν, για να δούμε, ας ξεκινήσουμε απ' τ ότι πίστευα πως έπαιρνα βαλεριάνες, δυο χαπάκια μισή ώρα πριν ξαπλώσεις, λένε οι οδηγίες χρήσεως, and no more insomnia (ή, κάπως έτσι). σκέφτηκα λοιπόν σήμερα, να δοκιμάσω να πάρω τέσσερα χαπάκια, γιατί τα δύο ποτέ δε με πιάνουν, παρά την καλή τους θέληση να βοηθήσουν. αν κάτι έχω μάθει όμως, είναι πως οι οδηγίες χρήσεως των φαρμάκων είναι πάντα εξυπνότερες από σένα, οπότε καλύτερα να κάνεις όπως σου λένε. τα πήρα τα δυο χαπάκια και ενώ για πρώτη φορά άρχισαν να λειτουργούν και να νιώθω ότι βαραίνω, συνειδητοποίησα πως τα χαπάκια που παίρνω δεν είναι βαλεριάνες, γιατί το κουτί τους δεν λέει "βαλεριάνες" απ' έξω. είναι μάλλον μη φυτικά ηρεμιστικά, κι ενώ όλα εντάξει με αυτό, ανασκουμπώθηκα στη σκέψη, και κάπως έτσι άλλα δυο χαπάκια απέτυχαν να βοηθήσουν.

πόιντ νούμερο δύο, θέλει μεγάλη τέχνη να μάθεις να χαράσεις το σώμα σου, πού πονάει, πού κόβει, πρέπει ν' απαντήσεις πολλά "πού" πριν βρεις το σουίτ σποτ σου, κι αυτό είναι άλλο ένα πράγμα που το μαθαίνεις δοκιμάζοντας. δεν θα επεκταθώ όμως επ' αυτού καθότι δεν είμαι η κατάλληλη, τα δικά μου πειράματα είναι πάντα αποτυχημένα και ακόμα δεν έχω απαντήσει τα "πού" που λέγαμε, οπότε αν είναι να μιλήσει κάποιος, ας είναι κάποιος με περισσότερα γαλόνια.

πόιντ νούμερο τρία, οι μπανάνες και το νερό κάνουν πάντα καλό, είναι παγκόσμια αλήθεια και θα έπρεπε να ψελλίζεται πιο συχνά

πόιντ νούμερο τέσσερα, εδώ καθίστε λίγο. κάποιες φορές ακούς ένα παραμύθι ξανά και ξανά, μεγαλώνεις μ' αυτό, συμφιλιώνεσαι με τους ήρωες, τους πλάθεις στο κεφάλι σου, αναστοχάζεσαι πάνω τους, γενικά το τριγυρνάς στο μυαλό σου σε ανύποπτους χρόνους, το 'χεις κάνει δικό σου, τόσο που αρχίζεις να το μοιράζεσαι και να το διηγείσαι σε άλλους, προσπαθώντας να τους κάνεις να το αισθανθούν. φανταστείτε λοιπόν μια μέρα να γνωρίζεις την ηρωίδα του παραμυθιού. όλο αυτό που βίωνες τόσα χρόνια στο μυαλό σου, μπορείς να το μοιραστείς όχι με κάποιον οποιονδήποτε, αλλά με κάποιον που ήταν εκεί μπροστά, με κάποιον που το βίωσε όσο κι εσύ, με κάποιον που δε χρειάζεται να προσπαθήσεις για να του το μεταδώσεις, δεν χρειάζεται να του αφηγηθείς. όλες οι κουβέντες μεταξυ σας πάνω στα γεγονότα της ιστορίας δεν αφορούν την εξιστόρησή της, μας ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης. πριν λίγα χρόνια η ν. μου έγραφε πως "τα ωραιότερά μου γράμματα τα έγραψα σε σένα", και την κράτησα αυτή τη φράση με τον επισυναπτόμενο πόνο της, την κράτησα για να μπορώ κι εγώ να το πω αυτό σήμερα, με πόνο και μελαγχολία "τα ωραιότερά μου γράμματα τα έγραψα σε σένα". κι είναι πόνος γιατί πέρασαν όλα αυτά, γιατί δεν έχω πια το κουράγιο να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο, ούτε με αυτή την έκταση. κομματάκια των εαυτών μας χάνονται στη δίνη του συνεχούς, εντάξει.

πόιντ νούμερο πέντε, τι θα γίνουμε αν όχι μουσειακά εκθέματα στα δωμάτια των άλλων; οι τροχοί παντός είδους ήταν σπουδαία ανακάλυψη, αδιαμφισβήτητα κομβικής σημασίας για την επιβίωση και τον πολιτισμό, όμως σήμερα, σήμερα οι τροχοί βρίσκονται σε προθήκες καλοφωτισμένων δωματίων ανά τον κόσμο, και ειλικρινά, ελάχιστοι απ' όσους τους προσπερνούν εκτιμούν τη σημασία τους. έτσι ένα άδειο μπουκάλι κολόνιας ή ένα γράμμα στον τοίχο που κάποτε σήμαιναν τον κόσμο ανάποδα, πλέον δεν είναι τίποτα παρά εκθέματα που μας θυμίζουν ότι κάποτε μάλλον κάτι έντονο νιώσαμε -χωρίς να μπορούμε ούτε σχηματικά να αποδώσουμε το πώς έμοιαζε αυτό το έντονο.

λοιπόν, αυτά -και για να θυμηθώ προ δεκαετίας εποχές λίγο ακόμα, πάω να φάω πατάτες και αγγούρι, σε περίπτωση που σας νοιάζει. 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

T - rex


Judith beheading Holofernes, 1599, Caravaggio (detail)





13.11.17

στο αγόρι που φοβάται τα άλογα,
ξανά


τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
κι όλη η ακαντίμια
οι τουρίστες
οι μαθήτριες
μπροστά από χοντρά τζάμια
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να μαζευτούμε χθες γύρω απ' τη φωτιά
πάλι είπαμε παραμύθια
και τα ένστικτα, πάλι
πήρανε μπρος, τα ένστικτα
η λύσσα για διέγερση, φαΐ και καύλα
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας και κυνισμού
για να κάθομαι
στο στασίδι της μεγάλης καθολικής εκκλησίας
στον πάγκο του μουσείου
και να μην έχω ιδέα
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να οδηγούν τα τοπία πίσω απ' τα παράθυρα
όλα να οδηγούν σε σένα
η φυγόκεντρος που με στέλνει
να περπατώ νοητά
στα καρφιά που ενώνουν
τη μία άκρη της γης με την άλλη
όλα συγκλίνουν σ' αυτή τη στιγμή
πεδιάδες και πεσμένα φύλλα
κι αγόρια για μένα
όλα τα αγόρια για μένα
όμως
εσύ
τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας
για να 'ρθεις εσύ

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

i've.been.edited .exe




8.11.17

στο αγόρι που φοβάται τα άλογα

τα ποιήματα
τα καλύτερά μου ποιήματα
θέλω να σου γράψω ποιήματα
πριν πνιγώ
και φτύσω
όλες τις ουσίες κι όλο το φλέγμα
όπως πνίγομαι με τον καπνό
τι απελευθερωτική στιγμή, θε μου
φτύσε
φτύσε με
και δε θα σε φτύσω ποτέ
από μέσα μου
κι όταν πονάει η καρδιά
απ' τις αρρυθμίες
μ' αρέσει
αλήθεια σου λέω, αλήθεια
αλήθεια μ' αρέσει
και μετά γλιστράω στα πλακάκια
γλιστράω πάνω σε σώματα
γλιστράω στη λεκάνη
κι είσαι εκεί
ή καλύτερα,
δεν είσαι
γιατί αν ήσουν
ποιος ξέρει θε μου
αν ήσουν

απ' το κεντάκι ως τους μπιτ
όλη τη γαμωαμερική
θα διασχίσουμε την κωλοαμερική
για να βρούμε τις τελείες μου
το σπλιν
το γαμημένο σπλιν
άκουσέ με
χιλιόμετρα και συνοριακές γραμμές μακριά
άκουσέ με να ξερνάω
για πάρτη σου
να ωρύομαι πως με λένε μαργαρίτα
σε λένε βέρνορ
βολάντ, μαιτρ
άκουσέ με
να ικετεύω να βαρεθώ
τη συνειρμική γραφή και
τη γη που γυρνάει
για μια καταστροφή ζούμε
αλλά για τι πεθαίνουμε;
τι στο διάολο μας έμεινε
για να πεθάνουμε;
η χημική σεροτονίνη;
ο έρωτας;
η επανάσταση;
θεέ μου, μαλακίες
άκουσέ με να γράφω μαλακίες
άκουσέ με να μην τελειώνω 
αυτό το ποίήμα