Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Επισκόπηση

Η χρονιά ξεκίνησε μ'ένα χωρισμό. Η σκιά που επέφερε σ'αυτόν και στους γύρω μου, όμως, δεν έδειχνε να αγγίζει εξίσου κι εμένα. Ένιωθα ελεύθερη.

Η αίσθηση του καινούριου δεν άργησε να έρθει. Του εντελώς καινούριου. Έγινα Λολίτα για ένα μεσημέρι. Ένα ηλιόλουστο πρωινό του Ιανουαρίου, όπου πραγματοποίησα ό,τι ευσεβή πόθο είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τακτοποιημένο σαλόνι και χαλαρωτική μουσική από ένα ξεχασμένο λάπτοπ, ευήλιο δωμάτιο με μαλακό στρώμα και ανοιχτά χρώματα στους τοίχους, ντουζ γεμάτο υδρατμούς και μια προτομή κάποιου αρχαίου.

Πάει κι αυτό όμως. Γρήγορα, βιαστικά. Ναι, βιαστικά. 

Κι ύστερα... Ύστερα κλάματα. Όχι για την απώλεια του καινούριου -που πλέον ήταν παλιό- μα για τις βαριές κουβέντες που ο τότε εαυτός μου άκουγε απ'το στόμα ενός άλλου... και εκλάμβανε ως σωστές. Η φωνή του ήταν μονόδρομος για μένα. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει. "Ό,τι πει αυτός...". Ένα πλάσμα με μυαλό μετατράπηκε σε φερέφωνο, σε άβουλη μαριονέτα... Χάσιμο χρόνου, παρ'όλα αυτά; Όχι.

Εξάρχεια. Εξάρχεια. Εξάρχεια. "Ελεύθερος Τύπος".

Ο κόσμος της αποκτά σάρκα και οστά μπροστά μου.

Αντιφασιστική συναυλία. Χάσιμο. Η άσχημη μεριά του χάους -του μυαλού της, και της Αθήνας. Δυο πράσινα μάτια και ένα handmade φουλάρι όμως σώζουν την κατάσταση.

Ξαφνικά αγαπώ τ'αρχαία (θέλω δε θέλω).

Χορός στο Πανεπιστήμιο -βρισκόμουν στον ίδιο χώρο με τα άτομα της μελλοντικής μου ευτυχίας, μόνο που δεν το ήξερα, δεν τους ήξερα, δεν ήξερα.

Αλλαγή. Από... από... από μένα;

Χάος (κι αλλο χαος).

Και... Το Ξεκλειδωμα. Το μοναδικο, το ένα. Το Ξεκλειδωμα... Και μετά μπέρδεμα. "Τετράγωνες σκέψεις". Τίποτα δεν αλλάζει, τα πάντα τρέχουν όμως.

Η λίμνη έγινε έρωτας. Πάθος. Καύλα. Ανάγκη. Αγάπη. Τρέλα. Ματιές. Τούμπαλιν...

ΑΣΠΡΟ

Γόπες και ακτινίδια... α και ανασφάλειες. Και ταραχή.

Σημειώματα και μηνύματα για καλημέρα -τι άλλο ζητάω, επιτελους;

Ε Κ Ε Ι Ν Η ελαβε το μηνυμα. ΤΟ ΕΛΑΒΕ. Ξερει! Ξερει οεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

Κλαμα. Πονος στο στηθος. Αρρωστια. Ξεσπασματα. Θυμος. Κτητικοτητα. Παρανοια. "ΜΟΥ"
Και ηρεμια...

Ο Ζορζ. Τι περιμενα απ'αυτον, αραγε; Ιδεα δεν ειχα. Ηταν όμορφος ομως, πολυ ομορφος. Και;

Η αρχη του Μη Ημερολογιου. Ηλιος...

Αγγελακας. Μιρκι. Ζορζ. Χτυπηματα... Αιωνια καλοπεραση. Ηλιθιες ατακες. Βλαμμενη αμηχανια. Χορος. Και πρωινη ξεκουραση πανω στο στηθος του.

Και... Παρελθον. Τιποτα δεν ειναι οπως το χειμωνα, δυστυχως.

ΓΑΜΙΟΛΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΚΑΣΤΕ ΠΙΑ!

Hare Krishna Hare Krishna Krishna Krishna Hare Hare

Το κυνηγι της τυχης και του ρομαντισμου ξεκιναει... ΑΠΟ ΤΩΡΑ!

Μεσημερια ολο ηλιο. Τι υπεροχα χειλη που εχει...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ;

μπουκοφσκυ, γαμιεσαι ρε.

Νοιωθουμε ζευγαρι... Ζευγαρι!

Εξετασεις. ΑΓΧΟΣ αγχος α γ χ ο ς.

Τα πρασινα ματια επιστρεφουν για να διαλυσουν την κατασταση. Ψυχεδελεια και χυμος πορτοκαλι.

Πρωτο Πληγμα Μισους. Ναι.

Και υστερα... Φιλια Με Εκεινη Που Ξερει. Στοργη.

ΕΡΤ. Αλληλεγγυη. Ωρες πανω στα γρασιδια. Χαχ.

Το κενο μου καλοκαιρι ξεκιναει. Παμε!

Τρεις μηνες συναυλιων και συνανστροφων πολλες φορες διχως νοημα. Γελαω και κλαιω μαζι.

Κρητη. Διαβασμα.

Χωριζω. ΠΕΤΑΩ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ.

Μπαινω. Λατρευω τη βροχη.

Ερωτευομαι τα δαχτυλα του. Τις μπουκλες τους. Τον ΝτεΝιρο του.
Εμετοι. Εξομολογησεις. Το χρονικο μιας αγριας θλιψης. Αουτς.

Και μετα... τελος. Απλα τελος. Κλεινω τα ματια και τον σκεφτομαι, μα αυτο ηταν. Τελος.

Και υστερα, σειρα εχει ο ρεμπετης. Ο ρομαντικος ρεμπετης. Που τον λατρευω γιατι μου δινει κατι που ψαχνω και χρειαζομαι, παίρνοντας μου το πισω την ιδια στιγμη. Με μισω, τον μισω. Δεν ξερω!


Ομως... ειναι αυτη εκει. Παντα ειναι εκει, και παντα ειμαι δω. Και την αγαπω, γιατι ειναι αυτη. Και ας μενει εκει. Και ας μενω εδω.  

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Λύκε, λύκε...;



Και κάπως έτσι, ένας κύκλος άνοιξε. Ένας πολλά υποσχόμενος, πολύχρωμος κύκλος.
Ό,τι χρειαζόμουν.
Τώρα όλα βγάζουν νόημα, θαρρώ! Η απομάκρυνσή της από εμένα, η απομάκρυνσή μου από αυτόν, το γενικό χάσιμο, ο γκρίζος ήλιος... Όλα κομμάτια του ίδιου, καινούριου παζλ.
Τόσα άσχημα συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός και μόνο καλού. Το αξίζω πιστεύω. Αξίζω ν' αγγίξω όλα όσα ποτέ ονειρεύτηκα.
Γιατί, ο περασμένος χειμώνας ήταν ο δυσκολότερος μέχρι σήμερα και το καλοκαίρι δε με ξεκούρασε. Άρα ναι, το αξίζω.
Το παζλ αυτό μου ανήκει. Και θα το αφήσω να εξελιχθεί διαφορετικά απ'οτιδήποτε άλλο.



Ήρθαν οι βροχές να με ξεπλύνουν...

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

"Εμ τι"



"Καληνύχτα όμορφη πιτσιρίκα".
Δείχνεις ενδιαφέρον. Όχι ερωτικό -δεν το ζητάω, εξάλλου, πλέον. Έχει πλάκα όμως... Δείχνεις ενδιαφέρον!

Σε τέσσερις μέρες κλείνει ένας χρόνος απ'την πρώτη μας συνάντηση. Μόνο που φέτος, δε θα φιλιόμαστε σε κάποια πανκ συναυλία. Εσύ είσαι στην άλλη άκρη της Ευρώπης κάνοντας αυτό που αγαπάς, και 'γω βρίσκω τον, χαμένο στην εφηβεία, εαυτό μου.

Κακό τάιμινγκ έχουμε, ρε αγόρι.
Έστω κι έτσι, καλό μήνα!

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Χάος



Δεν είναι το καλοκαίρι για 'μας, αγάπη μου.
Σε 'μας ανήκει ο χειμώνας. Εκείνες οι βροχές του Ιανουαρίου και το κρυφτό μας.
Τα παγκάκια είναι βρεγμένα για να μπορούμε να καθόμαστε εμείς, και το χώμα λασπώνει για να καθυστερεί τη φυγή μας.

Όχι άλλα καλοκαίρια μεταξύ μας...

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Ένας ρομαντικός ψυχό



Εγώ πάντα να κλείνω το τηλέφωνο μ' ένα τρυφερό "φιλάκια", κι εκείνος μ'ένα βιαστικό "φιλιά". Όσο διαφορετικές μεταξύ τους κι αν ήταν οι συζητήσεις μας, πάντα το ίδιο τέλος...
Τα θέματα συζήτησής μας κυμαίνονταν απ'τον έρωτα ως τον αντιφασισμό. Αν και πάντα καταλήγαμε σε κάποιο ποίημα της Γώγου, ή δικούς του στίχους.
Όσο κι αν λάτρευα τις αποχρώσεις της φωνής του, τίποτα βεβαίως δεν συγκρινόταν με το χαμόγελό του. Τόσο παιδικό... Με χείλη έτοιμα να ξεστομίσουν λόγια τόσο μεγάλα και σπουδαία... Λόγια παιδικά. Λόγια που έρχονταν σε αντίθεση με την αθωότητα των ματιών του.
Ακόμα πιο όμορφος, όμως, έδειχνε με το καρό φουλάρι του δεμένο πάνω απ' τη μύτη, με το οποίο κάλυπτε το πρόσωπό του όταν έπρεπε. Μ'αυτό το φουλάρι ήταν που ένοιωσα το πρώτο σκίρτημα γι' αυτόν. Γιατί απομόνωνε τα μάτια του και τους προσέδιδε την ενήλικη ωριμότητα που τους έλειπαν. Και γιατί γινόταν αυτός ο άλλος που ποτέ δεν είχα ξανασυναντήσει.

Όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο, πάντα σιωπή. Εμένα περίμενε να πω πρώτη το "γεια". Και το έκανα συχνά κρυφογελώντας...

Ζούσε την άναρχη εφηβεία του, και 'γω τον έρωτά μου μαζί του.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Το παιδί που δεν ήθελε να πεθάνει



Μπορούσα να τον ακούσω να αγκομαχάει. Ένιωθα τα δάκρυά του να καίνε. Με καψάλιζαν.
Ήθελε αίμα στα χέρια του. Εκδίκηση.
Με τρόμαζε.
Το ήξερα αυτό το πάθος. Αναγνώριζα αυτή τη φλόγα. Αυτή την τόσο μεγάλη φλόγα, που καταφέρνει να σε τυφλώνει.
Και 'γω να δακρύζω, και να μη μπορώ να σκεφτώ πιο ρομαντικό άνθρωπο απ' αυτόν...

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Φεγγαρόπετρες νυκτός



Να μπορώ να κινούμαι στην πολύβουη πόλη με ηρεμία μυαλού, λες και βρίσκομαι στ' ανοιχτά του πελάγου. Να μην με παίρνει ο ύπνος στο μετρό καθώς προσπαθώ ν' αποτοξινωθώ απ' τις δυσκολίες της μέρας. Να κοιτάω το μπαμπά μου και να μην έχω τύψεις.
Αυτά είναι τα όνειρά μου γι' απόψε.



ΥΓ.: ΞΕΦΥΓΑ, το καινούριο μου ιστολόγιο. Περάστε μια βόλτα :)

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

το παραλήρημα της τρίτης

ποναει.
και ξερω πως δεν μπορει κανεις να βοηθησει.
κι αν βγω εξω και φωναξω "ποναει, γαμω το χριστο μου, ποναει" παλι δεν θ'αλλαξει κατι.
τι νοημα εχουν τα λογια, οι μαντεψιες, οι συμβουλες; να σου πω εγω. κανενα.
κανενα απολυτως νοημα.
γιατι οταν γινεσαι μαργιονετα, τιποτα δεν εξαρταται απο σενα.
ποναει ποναει ποναει
και δεν εχω ιδεα γιατι το γραφω εδω. δεν θα καταφερω κατι.
χμμ... ισως το να εκθετω το βασανο μου σε δεκαδες ματια βοηθησει ε;
ναι ισως δεν ξερω
και παλι ομως, ποναει.
καιρο εχω να γραψω ετσι. αυθορμητα. χωρις να με νοιαζει.
ε να λοιπον ετσι γραφω κανονικα.
ματωνουν τα χερια μου, τρεμει το στηθος μου.
δεν καταλαβαινετε! δεν σας ζηταω να το κανετε
απλως αποδεχθειτε το ταλαντευμα της ψυχης μου.
η ζωη ειναι ομορφη. γιατι εχει τα πανω και τα κατω της.
τωρα ομως που περναω τα "κατω", δεν μου φαινεται ωραια.
σφαιρικη αντιληψη και μαλακιες...
εγω ξερω τι θελω. πρωτη φορα στα χρονικα.
χαχα.
τι αστεια που γινομαι. ειμαι ενα γελοιο κοριτσακι
κοριτσακι ειμαι. ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ. ενα κοριτσακι.
(κοριτσακι... αυτο που παντα ηθελα ν'αποφυγω)
καιγομαι και δεν κανω τιποτα γι'αυτο
θελω να κανω εμετο αλλα δε θα κανω
ειμαι αδυναμη και παριστανω τη δυνατη
ανατρεχω στο παρελθον. μου λειπει. το καταριεμαι. μου λειπει. αλλα δεν θελω να γυρισω.
ειμαι καλα εδω που ειμαι.
δεν ειμαι καλα εδω που ειμαι.
ποναει

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

καραμέλες από ξένους



Μου μιλά για ποτάμια. Όνειρα. Κλάματα και ζεστές αγκαλιές.
Μου μιλά για μάσκες. Αειθαλείς ύπνους, ανολοκλήρωτες μέρες...
Είχε ανοιχτόχρωμα μάτια. Ίσως λίγο θλιμμένα.
Φοβάμαι...
Όχι αυτόν. Εμένα φοβάμαι. Και  την τύχη.

Κορόιδευα το δράμα. Μα δες με τώρα! Είμαι έτοιμη να βουτήξω μέσα του.
Και για όλα φταίει ένας άγνωστος...
Ένας όμορφος νεαρός που τυχαία έπεσα πάνω του, μια νύχτα φόβου στα Εξάρχεια.

Μ' εγκλωβίζει στην τέλεια χρήση του λόγου του.
Αγκιστρώνομαι πάνω στο χαμόγελο που μόνο μια φορά είδα.
Και, διάολε, δεν ξέρω τίποτα γι' αυτόν. 

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Κομματιασμένο πρωινό




Τι να εγγυμονούν τα σύννεφα που τώρα βλέπω ύστερα από μήνες ήλιου, ζέστης και ιδρώτα; Τι είδους υγρασία θα μας γεμίσουν;
Ξεπλένει η βροχή... Σε κάνει ν' αποζητάς το καινούριο, το καθάριο. Το νέο...
Και τα σύννεφα... Ω! Τι τρομεροί οιωνοί μυστηρίου! Λες και σ' εκπλιπαρούν να χαρείς τις γυάλινες στάλες που κουβαλούν, μαζί τους...
Μέσα σε κάθε σταγόνα, βλέπεις τον εαυτό σου. Τα πάθη σου. Τις αμαρτίες. Το ανεκπλήρωτο που σε στοιχειώνει. Ίσως βλέπεις και ψήγματα ευτυχίας... Ίσως λέω, ίσως...

Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις...
Μα τελικά, τίποτα δε βλέπεις.
Η βροχή είναι ο αγγελιαφόρος με τα πιο θολά, μπερδεμένα λόγια...


Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Πανκ, αστέρια, αρβύλες, ζωή



Ένοιωθα το πόδι μου ν' αχρηστεύεται σιγά σιγά. Και οι αρβύλες δεν βοηθούσαν στο να γιατρευτεί η πληγή... Μα δεν μπορούσα να κάνω κάτι, ήμουν ήδη στην αποβάθρα και περίμενα το μετρό. Κι ήταν και αυτές οι κυρίες που με κοιτούσαν με περίεργο μάτι...

Στο τρένο χάλασε το ένα μου ακουστικό. "Τέλεια...". Κόσμος μπαινόβγαινε.
Πανόρμου, Κατεχάκη...
Σηκώθηκα για να κάτσει ένας παππούς. Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με δυο γαλανά μάτια. Μέγαρο Μουσικής, Ευαγγελισμός... 
Συνεχίσαμε να κοιταζόμαστε.
Σύνταγμα.
Αυτό ήταν, κατεβήκαμε κι οι δύο. Μπερδεύτηκα και πήγα προς Ελληνικό. Τον έχασα.

Πλατεία Συντάγματος, δειλινό. Σκεϊτάδες, μετανάστες, Αθήνα.
Ξεκίνησα να κατεβαίνω την Ελευθερίου Βενιζέλου. Σκοτείνιαζε. Περίεργα βλέμματα, πιωμένοι παππούδες, ξινές γυναίκες με ψώνια στα χέρια, ξυπόλυτοι μετανάστες... Αθήνα. Είχα αρχίσει να φοβάμαι (φόβοι - κατάλοιπα των μικροαστικών προκαταλήψεων). Τάχυνα το βήμα μου. Κι άλλα βλέμματα πάνω μου... Σχεδόν έτρεχα, λαχανιασμένη πλέον. Και το πόδι μου να με πεθαίνει...
Έστριψα στη Θεμιστοκλέους. Σκοτάδι. Οι αισθήσεις μου σε επιφυλακή. Ξάφνου, μπροστά μου είδα μια αντρική κοτσίδα. "Αδύνατον..." ψέλλισα. Τον πλησίασα. Μόλις αντίκρισα τα μάτια του, μόνο που δεν τον φίλησα. Γέλασε. "Ήθελα να σου μιλήσω στο μετρό..." μου είπε. Του είπα πως πήγαινα πλατεία Εξαρχείων. Περπατήσαμε μαζί ως εκεί.

"Από πού βγαίνει το Φένια;"
"Απ'το Φωτεινή"
"Φωτεινή, απόψε φώτισες τον κόσμο μου"

Ο σχεδόν άγνωστος αυτός Μιχάλης, μου 'χε φτιάξει το κέφι και είχε διώξει μακριά κάθε ανησυχία. Φτάσαμε πλατεία. Αποχαιρετηθήκαμε ανταλλάζοντας κινητά.

Στην πλατεία με περίμενε ένας φίλος. Μέσα από σκοτεινά σοκάκια, φτάσαμε σπίτι του. Άφησα τα πράγματά μου, προσπάθησα να φτιάξω την πληγή στο πόδι μου -η οποία στο εντωμεταξύ είχε χειροτερέψει- και φύγαμε για τη συναυλία.
"7 sins" το μαγαζί. Οι επτά αμαρτίες...

Πανκ και μπουνιές: ο πιο αρμονικός χορός. Βγαίνοντας, δεν ένιωθα το πόδι μου. Μα γελούσα...
Αράξαμε έξω. Καπνός, κίτρινος φωτισμός, συζητήσεις ερχόμενες απ' την παρέα μου.
Πήγαμε για φαγητό. Πεινούσαμε απίστευτα. Μετά από αρκετό περπάτημα, φτάσαμε στον παράδεισο των μπέργκερ. Ύστερα από τσιγάρα και ιδρώτα, η πείνα ήταν επόμενη. Κάτσαμε στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Αθήνα...
Ένα παιδί μας μίλησε για μια εφαρμογή στο κινητό, σαν κρυμμένο θησαυρό ένα πράμα. "Υπάρχουν κρυμμένα κουτιά σ' όλο τον κόσμο, με διάφορα αντικείμενα μέσα. Η εφαρμογή σου λέει πιο κουτί είναι πιο κοντά σε σένα, και σου δίνει στοιχεία και γρίφους και να το βρεις".
Η ώρα τρεις. Η Ερμού άδεια. Το κουτάκι μας ήταν στο Μοναστηράκι. Η πλατεία έρημη... Τι ομορφιά!
Δεν το βρήκαμε ποτέ.

Κατά τις τέσσερις γυρίσαμε Εξάρχεια. Μπήκαμε σπίτι αθόρυβα, αλλάξαμε και κάτσαμε στον υπολογιστή. Πολλά και τίποτα συνέβησαν ως την αυγή.
Το μεσημέρι ξύπνησα στον καναπέ του υπνοδωματίου μόνη, με τους φακούς επαφής στα μάτια και το κινητό στην παλάμη.
Δεν ήθελα να σηκωθώ -θα έπρεπε να αφήσω πίσω μια όμορφη μέρα και μια απίστευτη νύχτα, για να αντιμετωπίσω τις επιπτώσεις του παρόντος.
Μα κάτω με περίμενε ζεστός καφές, και το τρένο στη Βικτώρια...



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Αλλαγή φρουράς



Ορκίζομαι πως γύρισα πίσω στο σώμα μου. Νοιώθω το αίμα να ρέει στα ακροδάκτυλά μου, μπορώ και συλλαβίζω κουβέντες δικές μου. Επιτέλους!!! Ω, επιτέλους...
Είμαι δική μου: πιο φρέσκια από ποτέ, πιο αποφασισμένη από ποτέ, πιο χαρούμενη από ποτέ...
Δεν ξέρω αν με γιάτρεψε το αεράκι, ο Νίκος ή ο Δεληβοριάς, όμως είμαι θεραπευμένη.

Απόψε ο ουρανός ήταν κόκκινος.
Με καλωσόριζε, είμαι σίγουρη...

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Η τρέλα μου



Κοιτάω πίσω στο χειμώνα, και όλα είναι γκρίζα. Πονεμένα, ίσως.
Κουκούλες για να με προστατεύσουν απ' το κρύο, κίτρινος αστικός φωτισμός να με κουράζει καθώς γυρνάω αργά απ'το φροντιστήριο, μουσκεμένα παπούτσια...
Με θυμάμαι να διαβάζω γυμνή, ενώ έξω ακούγονταν κεραυνοί/ Την οικογένειά μου γύρω από το τζάκι να συζητάει... Μεσημέρια όλο βιάση με μισό πιάτο φαΐ και αυτό γεμάτο άγχος να προλάβω. Να προλάβω... Να προλάβω...
Τσακωμοί έως κλαμάτων με καθηγητές, και άκυρα ξεσπάσματα συνειδητοποίησης της σαπίλας του συστήματος. Αρχαίες κλίσεις, παραγοντοποίηση, ισπανικά... Όλα ένα κουβάρι. Και όλοι να περιμένουν κάτι από μένα! Ένα όμορφο κείμενο, έναν καλό βαθμό, συνέπεια, διάβασμα, σωστή διαγωγή, αποφάσεις...
ΜΑΛΑΚΙΕΣ.
Κι όμως, να συνεχίζω να λέω πόσο όμορφη είναι η ζωή και πόσο γλυκός ο δρόμος...

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Μεταμεσονύκτιες σκέψεις



Τη στιγμή που θα περάσω Ψυχολογία στη μαγεμένη πόλη της Ελλάδας (μία είναι), θα ξεκινήσω να ζω.

Θα πάω με το μπαμπά να βρούμε διαμέρισμα. Ένα μικρούλι, πολύ μικρούλι... Με μπάνιο που θα 'χει παλιά υδραυλικά κι ένα μικρό παραθυράκι πάνω απ'τη λεκάνη. Και θα μυρίζει πάντα λεβάντα...
Η κουζίνα θα 'ναι απ'τις παλιές. Και θα 'χει ράφια ως την οροφή, που σιγά σιγά θα γεμίζουν τσάγια και μπαχαρικά. Θα 'χω κι ένα μικρό ψυγείο, γεμάτο χυμούς, σοκολάτες και μπύρες.
Σαλόνι δε θα χρειάζομαι. Μόνο ένα δωμάτιο που θα μπει το στρώμα μου με ριχτές κουβέρτες από πάνω. Θα 'χει κι ένα μικρό τραπεζάκι, και μαξιλάρια γύρω του. Αυτό το δωμάτιο θα 'ναι κόκκινο (το θερμό κόκκινο, όχι το τρομαχτικό) και ο τοίχος θα 'ναι καλυμμένος με φωτογραφίες. Και θα μυρίζει καφέ...
Φυσικά, θα 'χω βιβλιοθήκη (το μόνο μεγάλο έπιπλο του σπιτιού), που σιγά σιγά θα γεμίζει βιβλία και σελίδες κειμένων...
Τις πρώτες μέρες θα σεργιανώ τις γειτονιές και θα χάνομαι, ώσπου να σουρουπώσει. Θα μάθω απ' έξω τα χρώματα του βορινού αυτού ηλιοβασιλέματος και θα τ' απαριθμώ κάθε πρωί στο μπαμπά... Και το σεργιάνι δεν θα σταματήσει μέχρι να νιώσω την πόλη δική μου.
Και θα βρω και μια δουλειά, να 'μαι ανεξάρτητη βρε αδερφέ. Οτιδήποτε. Οτιδήποτε θα μπορέσει να στηρίξει τα όνειρά μου.
...Σαν ξεκινήσει η σχολή, θα προσπαθήσω να δω με καλό μάτι το σύστημά τους. Ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω τελικά, μα η αισιοδοξία είναι ο μισός αγώνας λένε! Θα χαμογελώ στους πάντες, μεγάλους και μικρούς, μπας και τους φτιάξω τη μέρα...
Και κάπου κάπου, θα μ' επισκέπτεται κι εκείνος, με χιονισμένο παλτό απ' το γερμανικό χιόνι. Θα γελάμε, θα χαιρόμαστε που πραγματοποιήσαμε τ' όνειρό μας. Θα του βάζω Αγγελάκα, κι εκείνος ψευτοεκνευρισμένος θα το αλλάζει σε Ψυχοδράμα. Και θα με παίρνει αγκαλιά και θα με ξαπλώνει στο στρώμα, λέγοντας πάλι κάποιο ανεπιτυχές αστείο, ενώ παράλληλα θα με γδύνει για να 'χει δικαιολογία να με ζεστάνει μετά. Και το πρωί, θα με μπουκώνει με κρουασάν, θ' ανοίγει το παράθυρο και 'γω θα λέω ψιθυριστά πόσο πιο όμορφος είναι απ' τον ήλιο...


γραμμένο ένα θυμωμένο βράδυ του σεπτέμβρη

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Τωρινό κάποτε



Μου είπε να του τηλεφωνήσω. Έκπληξη.
Κάπως έτσι ξεκίνησε πραγματικά η βραδιά μου...
Η επιβεβαίωση της ευτυχίας του και η ανάγκη μου να είναι καλά, μας οδήγησαν σε συζητήσεις ωρών. Ξάφνου, σαν όλο μου το καλοκαίρι να απέκτησε νόημα. Λες και κάθε του τότε κίνηση, μέσω της οποίας νόμιζα πως ήθελε να με πληγώσει, υπονόμευε πως τελικά ακόμα μ' αγαπάει. Άρχισα να του λέω πως μου λείπει. Πως θέλω να κοιμηθούμε μαζί. Πως ζήλευα. Κι όλα έβγαιναν τόσο αβίαστα από μέσα μου. Λες και, αυτή η κουβέντα ήταν προβαρισμένη άπειρες φορές...

Έκλεισα με το πιο καθαρό σ'αγαπώ που θα μπορούσα ποτέ να έχω πει.


Τσούζουν τα μάτια μου. 

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Σαν τους Μπελογιάννη - Παππά



-Τι θες να 'χει μέσα; με ρώτησες.
-Μια κουζίνα. Και μια αίθουσα για προβολές ταινιών... Α, κι έναν κηπάκο! Να φυτεύουμε όλοι... Και μια βιβλιοθήκη να 'χει..., απάντησα μετά από σκέψη, ενώ η εικόνα ήδη σχηματιζόταν στο μυαλό μου.
-Θα 'χουμε αίθουσα για προβολές και συζητήσεις, και πολιτικό καφενείο. ...Τον κηπάκο τι τον θες; Ολόκληρο πευκοδάσος θα 'χουμε! Μπορώ να μας φανταστώ να καθόμαστε στο σαλόνι και να συζητάμε, να ερχόμαστε πιο κοντά με τους συντρόφους... Εγώ πάντα θα κάθομαι στον καναπέ!
-Και 'γω σε κάτι μαξιλαράκια, δίπλα στον καναπέ...
-Θα κάθεσαι δίπλα μου, θα 'ναι μεγάλος ο καναπές. Και θα 'χουμε κι ένα πουφ, για τις όμορφες νύχτες.


Αυτή θα 'ναι η κατάληψή μας. 
Αυτός θα 'ναι ο έρωτάς μας.

 Είπαν κάποτε δύο ρομαντικά παιδιά, ένα βράδυ που το καλοκαίρι δεν έλεγε να τελειώσει...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Στα οδοφράγματα



Καθώς πετούσε το μπουκάλι, τα μάτια του έλαμπαν. Ήξερα πως τον ερωτευόμουν καθώς κοιταζόμασταν ενώ φωνάζαμε συνθήματα. Και όσο περισσότερο τσακωνόταν με τους γύρω μας, τόσο πιο πολύ τον λάτρευα, ακόμα και αν τον παρακαλούσα να ηρεμήσει.
"Κινηματικός έρωτας!" σκεφτόμουν συνέχεια.
Και με μισούσα που δεν τον είχα ανακαλύψει πιο πριν.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

"Θα 'ναι αργά, μεσάνυχτα, και θα 'χεις κουραστεί..."



Δεν έχουν περάσει καλά καλά είκοσι τέσσερις ώρες, κι όμως μου λείπει η τουριστική πόλη των αιώνιων διακοπών μου.
Κυρίως μου λείπουν οι άνθρωποι. Νομίζω τουλάχιστον...
Ίσως δεν νοσταλγώ την κλειστομυαλιά των πολλών, μα σίγουρα αναζητώ τα μαγικά δειλινά με τους λίγους.
Αθώες στιγμές, χαλαρές κουβέντες, έντονα συναισθήματα...

Η Μαρία έχει από τα ομορφότερα πρόσωπα που 'χω δει. Αγγελικό, ήρεμο. Περνούσαμε ώρες ολόκληρες στο λιμάνι, χορεύοντας ή βλέποντας το φεγγάρι, ενώ προσπαθούσα να της βγάλω από το μυαλό το διάβασμα. Κορίτσι με ομορφιά ψυχής και σώματος...
Κι ύστερα, ήταν ο Σάκης και ο Θόδωρος. Η παρέα της γέφυρας... Και οι δυο απ'την Πτολεμαΐδα, και οι δύο γητευτές του καινούριου και της περιπέτειας. Μεσήλικας ο ένας, στα πρόθυρα της νιότης του ο άλλος, γύριζαν την Ελλάδα με μόνο εισόδημα τα χρήματα απ' τις ζωγραφιστές πέτρες που δημιουργούσαν. Με συντροφιά τη κιθάρα, την τέχνη τους και το φεγγάρι, περάσαμε μαζί ώρες γεμάτες συζητήσεις και μουσική.
Τα βράδια, πριν πάω σπίτι, περνούσα απ' το εστιατόριο που δούλευαν η Τζοάννα και ο Μάνος, τα δυο αδέρφια, και τους έκανα παρέα μέχρι να σχολάσουν, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το σύνηθες κέρασμά μου: νερό με κριθαρένιο ψωμί και βούτυρο.
Κι ήταν και το κοριτσάκι μου, η γεμάτη καπνούς Μαρκήλια. Ο άνθρωπος που με έκανε να γελάω, που ξυπνούσε τον κάφρο μέσα μου. Που κατεβάζαμε μπύρες λες και είμασταν τρύπια χωνιά. Που χορεύαμε σε ανύπαρκτους ρυθμούς, περνώντας καλά με το τίποτα. Το κοριτσάκι μου...
Ας μην μιλήσω για τις πολύωρες βουτιές στις αμέτρητες παραλίες της πόλης, με τα παιδιά και την κιθάρα μας. Ήταν ένα αγόρι, ο Πέτρος, που το 'παιζε σκληρός σ'όλες τις κοπέλες. Φάνταζε κρύος και ψυχρός, μα αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αυτοάμυνα...
Περάσαμε το βράδυ των γενεθλίων μου σε μια μικροσκοπική παραλία με κοφτερά βότσαλα. Ανάψαμε κεράκια, παίξαμε πολλή κιθάρα, χαθήκαμε στη νυχτερινή θάλασσα...

Ναι, μέρες όμορφες, μοσχομυριστές.
Γεμάτες εφηβεία. Γεμάτες έρωτα να πλανιέται στον αέρα...
Μέρες ηλιόλουστες, δροσιστικές όσο ένα ποτήρι κρύο νερό στη μέση της νύχτας.

Εν τέλει, παρά τους αρχικούς μου δισταγμούς, ήταν ένα καλοκαίρι ήρεμο και χαλαρωτικό. Μέσα από περίεργες συμπεριφορές, άυπνα βράδια και τεμπέλικα μεσημέρια, βρήκα τον εαυτό μου. Γιατί, τον χειμώνα, αλλάζοντας δέρμα, ξέχασα να ξεκουραστώ, η ανάπαυση είχε σβηστεί απ' το πρόγραμμά μου.

Το φετινό καλοκαίρι, μύριζε γιασεμί...

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ



Σε παρακαλώ, άντεξε άλλες τρεις μέρες. Τρεις μοναχά μέρες, σε ικετεύω...
Και μετά όλα θα 'ναι όπως τόσο καιρό τα θέλαμε. Υπόσχομαι να βράζουμε μαζί, υπόσχομαι να σε βγάλω απ'το βούρκο σου, υπόσχομαι να ζήσουμε τον επαναστατικό έρωτα για τον οποίο τόσο καιρό κάναμε λόγο...
Τρεις μέρες, σε παρακαλώ! Μην πεις όχι σ' όλα όσα μαζί μπορούμε να γίνουμε...
Θυμήσου! Ταινίες για το Μπελογιάννη, τον Ισπανικό εμφύλιο, τη CNT...
Δείξε μου πως αντέχεις...
Με δοκίμασες: σε περιμένω τόσο καιρό. Σειρά σου.
Τρεις μέρες...
Και μετά, η βροχή είμαστε 'μεις.

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Χωρίς άλλη ευχή



Η αλήθεια είναι πως δεν άντεχα να τους βλέπω μαζί. Ήταν λες και μπορούσα να δω τα χείλη τους να ενώνονται και τις γλώσσες τους να πάλλονται, ακόμα και αν καθόμουν μέτρα μακριά. Και το χειρότερο ήταν, πως ήξερα την αίσθηση του φιλιού που τώρα ήμουν απλή παρατηρήτρια.
Ήταν από τις πιο αμήχανες στιγμές, σίγουρα.
Μα έδειχνα χαλαρή! Κεφάτη... (αμφιβάλλω αν κανείς το έχαψε).
Σε λίγα λεπτά είχα φύγει απ'τη σκηνή του εγκλήματος. Η καρδιά μου πονούσε ακόμα και όταν ήμουν αρκετά μακριά.
Όμως, δεν έπρεπε να μιλήσω. Για άλλη μια φορά, έπρεπε σιωπηλά να υποστώ τις συνέπειες των αρχαίων λάθεών μου.
Περπατώντας, σκευτόμουν πόσο πολύ μου άξιζε όλο αυτό.
Ένα μέρος του μυαλό μου όμως, παράλληλα φαντασιωνόταν το δικό του μαρτύριο: εξίσου επίπονο.



ναι για σενα

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Μe he levantado y...



Όλα ήταν ίδια με τότε.
Τα σκαλιά του σπιτιού ολάσπριστα και τα λουλούδια ανθισμένα, μοσχοβολούσαν.
Το ίδιο πρωινό... Λες και δεν είχε περάσει ούτε μέρα...
Ζύγιζα τις αποστάσεις των δωματίων, προσπαθούσα να με θυμηθώ να σηκώνομαι από το τραπεζάκι της αυλής, να ανοίγω την πόρτα, να διασχίζω το διάδρομο, να μπαίνω στο δωμάτιο και στα τυφλά να ξαπλώνω στο κρεβάτι του.
Μα αδυνατούσα, είχαν μείνει μόνο σκιές...
Αλλά, δεν με πείραζε! Τριγυρνούσα στο χώρο δίχως ίχνος νοσταλγίας, η καρδιά μου δεν πετάριζε σαν τον έβλεπα να περνάει το χολ. Και αυτό ήταν έκπληξη. Μια ευχάριστη προδοσία στον εαυτό μου. Ο πόνος είχε φύγει καιρό τώρα, μα εγώ δεν το ήξερα. Και η συνειδητοποίηση πως σαν έστεκα δίπλα του θα μπορούσα να είμαι κυρία του εαυτού μου ξανά, ήταν βαριά, και μου προξενούσε χαμόγελο.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Η αλαζονεία του κυανού



Σαν τον είδα, κοκάλωσα. Λες και το αίμα για λίγο ξέχασε πώς να κυκλοφορεί στο σώμα μου... Το πρόσωπό μου πήρε αδειανή έκφραση, παρόλα αυτά όμως, σηκώθηκα και τον χαιρέτησα.
Ήταν τόσο χαλαρός! Και 'γω τόσο... κενή. Κενή, άσπρη.

Το άσπρο λένε πως είναι η μίξη όλων των χρωμάτων. Έτσι κι εγώ είχα μέσα μου όλα τα συναισθήματα να χοροπηδούν μόλις τον αντίκρισα. Θυμός, έρωτας, λύπη, νοσταλγία, χαρά, πόνος, πάθος, ευτυχία...
Το σώμα μου στεκόταν όρθιο δίπλα του, νεκρό. Νεκρό...
Κι εκείνος όμορφος, αεράτος, χαλαρός... 
Λες και ποτέ δεν συνέβη τίποτα! Και αυτό το μεγαλοπρεπές "τίποτα" που σχηματιζόταν στα μάτια του, ήταν που με πονούσε πιο πολύ.

Δε γίνεται να μη θυμάται...


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Αντικατοπτρισμοί του κοντινού μέλλοντος


Μου φαίνεται απίστευτο πως θα ξαναδώ τα μάτια του.
Δεν το πίστευα... Ήδη από εκείνη την τελευταία νύχτα μαζί του, η ελπίδα ποτέ δεν μετατράπηκε σε πραγματική πίστη.
Άραγε, θα φανούν τα δάκρυα, που τόσο καιρό ξόδεψα για χάρη του, στο πρόσωπό μου; Αδύνατο, έχει πια κλείσει χρόνος!
Και γω;
Θα πρέπει να χαμογελώ; Να παραστήσω τον θλιμμένο παλιάτσο; Ή να δείξω το πρόσωπό μου, τσακισμένο από νοσταλγία, πάθος και θυμό;

Πολλά έγραψα.


Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Freek



Ξέρω πως δεν νοιώθει κάτι βαθύ για μένα. Και δεν ξέρω γιατί αυτό με πειράζει τόσο, αφού ούτε εγώ νοιώθω. Δεν είμαι μοναδική γι'αυτόν, μήτε αυτός για 'μένα. Λογικό. Δυο νύχτες περάσαμε όλες κι όλες μαζί...
Μα ήταν όμορφες, το θυμάται! Κι εγώ το θυμάμαι, -ίσως πιο πολύ απ'ότι αυτός.
Και τελικά, δεν ξέρω αν θέλω εκείνον, ή τις στιγμές. Μάλλον και τα δύο.

Δένομαι εύκολα, λες. Αλήθεια είναι... Αλλά ξέρεις, έτσι επιζώ.
Φεύγουν γρήγορα, φεύγω γρηγορότερα, και μένουν σκιές... Μικρές, μικρές ιστορίες που η καθεμιά έχει τα βάσανά της, αποτελούν την καρδιά μου. Βολεύει αυτό...
Αλλά φύγαμε απ' το θέμα.

Μου 'πες πως σ'άρεσε η ψυχή μου. Εγώ απάντησα πως μ'άρεσαν τα μάτια σου. Αλλά δεν κατάλαβες πως στα μάτια σου ανακάλυψα το πιο θλιμμένο, περίεργο σύμπαν...

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Θύμα του θύματος



Η καρδιά του χτυπούσε σαν λαβωμένου ζώου. Ξυστά, γρήγορα...
Και 'γω τον αγκάλιασα, τον έκρυψα μέσα μου λες και ήμουν μάνα γη.
Τον ξέρω αυτόν τον χτύπο... Πόσες φορές τον έχω νοιώσει. Τον χτύπο της αγωνίας, του φόβου, της ανάγκης γι' ανταπόκριση. Τον χτύπο που ξαφνικά σε μετατρέπει στο πιο μικρό πλάσμα, στην πιο τρομοκρατημένη ύπαρξη...
Κι ακριβώς επειδή ήξερα πώς είναι αυτός ο χτύπος, τον έκρυψα μέσα μου. Τον φύλαξα, κι ας ήμουν εγώ ο δολοφόνος. Ο θύτης προστάτης του θύματος... Αστεία πρόταση!
Τον αγκάλιασα κοιτάζοντας το άδειο λιμάνι. Του χαμογέλασα. Αλλά ήταν χαμόγελο κίβδηλο, συμβατικό. Ίσα να τον καθησυχάσω...

Πόσες φορές η δική μου καρδιά έχει χτυπήσει έτσι, φέρνοντας τον δολοφόνο μου στη θέση τη δική μου;
Πόσες φορές έκανα άλλους να νοιώσουν τρανοί μέσα απ' τη δική μου αδυναμία;

Ηλίθιε έρωτα!


Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Έρωτας απ' την πρώτη φωτιά



Στις φλέβες σου, σε κάθε ενδόμυχη σκέψη σου
ρέει η Ουτοπία
Εύχομαι να μπορούσα να χαθώ στα μάτια σου
στη μυρωδιά σου, στο άγγιγμά σου...
Μα υπομονή.
Η οργή σου είναι εμφανής πίσω από κάθε λέξη,
πρόταση, κόμμα, ερωτηματικό σου.
Η επανάσταση λάμπει στα μάτια σου,
το οτιδήποτε άπιαστο για μας,
σε σένα μοιάζει προσιτό.
Έχεις συλλάβει την αναρχία στην πιο ρομαντική μορφή της
-κάτι που καιρό έψαχνα να δω, και ποτέ ως τώρα δε βρήκα

Και αλήθεια, πέφτω...





μα αγάπη μου, είμαι ένα διψασμένο κορίτσι


παλιές καλές μέρες...

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Γαλάζιο βλέμμα, μπλε νερά



Και ξάφνου...
"Όταν κάποιο βράδυ σε ξυπνήσει η απότομη κραυγή σου...". Στεκόταν πάνω στη γέφυρα, με τη λίμνη από κάτω του και το φεγγάρι να τον λούζει, αδιαφορώντας για τους πάντες. Τον προσπέρασα, όπως κάθε φορά.
Μα μόλις συνειδητοποίησα πως ακουγόταν σαν τον Πρίγκηπα, έκανα αναστροφή και προχώρησα προς το μέρος του. Είχε μακριά καστανά μαλλιά και γαλάζια μάτια.
"Παίζεις Σιδηρόπουλο...". Ήμουν χαμένη. Μου έριξε ένα βλέμμα στο οποίο δεν μπόρεσα να δώσω ερμηνεία. "Καιρό έχω ν' ακούσω κάποιον να παίζε Σιδηρόπουλο..." του είπα και έφυγα, καθώς επέστρεφε στην κιθάρα του.

Ελάχιστα δεύτερα μετά, είχα βάλει τα κλάματα.


Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Οξυμωρίαση



Φοβάμαι τις πιθανότητες
μ' αδυμονώ για τ' αύριο.
"Οξύμωρο, αστείο" μου λες
Μα δεν καταλαβαίνεις... Τι να καταλάβεις!
Τρέμω πως ίσως δεν ξαναδώ τον παππού
κλαίω που μπορεί να μην ξαναδώ εσένα
βαριανασαίνω για την τύχη του κόσμου,
Κι εσύ γελάς!

Δεν αντέχω να σκεύτομαι, ακόμα και αν το μυαλό είναι το μόνο μου όπλο.
Κουλουριάζομαι σαν μου 'ρχεται η ιδέα του να χάσω το βλέμμα σου
μα τότε αναρωτιέμαι "γιατί να το χάσω;"
και συνεχίζω.
Σενάρια, σενάρια, σενάρια!
Γάτες, κουμπιά και τραίνα ανηφορίζουν την κατηφόρα μου
και κανείς δε στέκεται να με χαϊδέψει.


Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

"I like your soul"



Πώς αντικρίζεις έναν άνθρωπο που ξέρεις πως δεν θα ξαναδείς; Και τι γίνεται όταν ήδη του έχεις δώσει ένα κομμάτι σου, κι εκείνος ένα μέρος των ψιθύρων του;
Τα μεγάλα λόγια θα ήταν ανόητα, χωρίς σκοπό και όφελος.
Ή μήπως όχι;
Ίσως, αν δώσεις το καλύτερο "εγώ" σου στον άλλον για να το φυλάξει μεσ' το χρόνο, θα καταφέρεις να χτίσεις μια σχέση, πάνω σε ενθυμίσεις δε, χωρίς διαβρώσεις δε.
Όμως, πραγματικά, πώς κοιτάς κάποιον στα μάτια, ξέροντας πως το "αντίο" σας θα είναι οριστικό;
Υποθέτω τότε σνυδειδητοποιούμε το πόσο ελάχιστες είναι οι υπάρξεις μας και πόσο εύθραυστες στο χρόνο...

Και πόσο αδιάβροχα τ' αντίο...

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Περί πόνου κλπ.



Όλους κάτι μας σηκώνει απ' το κρεβάτι το πρωί. Όλοι έχουμε κάτι που μας ωθεί να χαμογελάσουμε, να πάμε στη δουλειά, να ζήσουμε την κάθε μέρα ξεχωριστά. Ένας σύντροφος, μια ιδέα, ένα όνειρο, ένα συναίσθημα, μια μάχη... 
Πάντα κάτι θα υπάρχει.
Τι γίνεται όταν αυτό που μας ξυπνάει, πεθαίνει; Τι απογίνεται το κουφάρι του, και το κυριότερο, πώς αντιδράμε εμείς;
Πόνος, αδυναμία, νοσταλγία, θυμός...
Τι σημασία έχει η σειρά! Ξαφνικά χάνουμε το πιο σημαντικό μας κίνητρο για ζωή, αδειάζουμε...

Όμως, πάντα έχουμε τους εαυτούς μας.
Μια καρδιά να χτυπάει, ένα σώμα, ένα μυαλό. Ακόμα και στις σκοτεινότερες καταστάσεις, πρέπει να βγούμε νικητές.


πάντα θα πονάω.
κρυφά.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Από κάποιον, ευχαριστώ

Και κάποτε, έρχεται εκείνη η μέρα που θες να πάψεις να δίνεις κομμάτια σου.
Πώς είναι άραγε να ξεμένεις από καρδιά, στην τελική; Μάλλον θα πονάει. Οπότε, κάποτε φτάνεις να φοβάσαι να δώσεις.
Και περνάς στην άμυνα.
Μη φανταστείς, δεν πονάει η μετάβαση. Ίσα που το καταλαβαίνεις. Σου κάνει καλό... Ξεκουράζεσαι, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Πιο ανάλαφρα. Βολική η άμυνα, αλήθεια είναι...
Πρέπει, όμως, κάποτε να ξαναμπείς στο πεδίο της μάχης. Γιατί αλλιώς, θα τεμπελιάσεις, θα βουλιάξεις στο βούρκο που πλέον θα ονομάζεται "αυτολύπηση".

Δεν έχουν σημασία οι λόγοι που μας σπρώχνουν στο φόβο και την υπερπροστασία του εαυτού μας. Σημασία έχει, μέσα απ'αυτή τη διαδικασία, να βρούμε σπίθες που θα μας κρατήσουν ζωντανούς και θα μας πάνε παραπέρα...

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Στάλες λεμονιού στη σημαία σας



Είναι λοιπόν, μια κοινωνία.
Όλοι εκεί είναι ευτυχισμένοι, γιατί μπορούν να είναι ο εαυτούς τους, γιατί μπορούν να σκεφτούν ελεύθερα, γιατί όλα λειτουργούν δίκαια και σύμφωνα με το κοινό καλό.
Δεν έχουν νόμους, δεν χρειάζονται νόμους! Μοναχά συστάσεις, τις οποίες από κοινού κάνει η ομάδα. Και αντίστοιχα, δεν υπάρχουν δικαστήρια και φυλακές, γιατί οι άνθρωποι εκεί έχουν προ πολλούς καταλάβει πως ο σωφρονισμός πλάθει τέρατα.
Τα μέσα παραγωγής (και μετακίνησης) ανήκουν στον κόσμο -αυτοί τα λειτουργούν. Μάλιστα, δεν έχουν αφεντικά ή προϊσταμένους. Αντιθέτως, οι ίδιοι αυτορυθμίζονται και παράγουν σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας και της ομάδας.
Σε 'κείνη την κοινωνία, επίσης, δεν χρησιμοποιούν χρήματα. Στο παρελθόν υπήρξαν αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν πόσο ανόητη και δυσλειτουργική είναι η παρουσία του, αφού ο πλούτος δεν μπορεί να μετρήσει την αξία της εργασίας ή κάποιου προϊόντος, γιατί ακριβώς, δεν υπάρχει!
Τέλος, εκεί οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, όλες οι φωνές ακούγονται. 

Αυτή η κοινωνία ονομάζεται αναρχική. Είναι η πιο απλή και λειτουργική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, και δεν έχει ουδεμία σχέση με το χάος που πολλοί ηδονίζονται να παρουσιάζουν. Θα χρειαστούμε ταξική συνείδηση και σκληρό αγώνα. Θα είναι δύσκολη η πορεία ως εκεί, και θα πρέπει πρώτα να περάσουμε από άλλα στάδια. Μα τι όμορφο δεν είναι δύσκολο;
Αξίζει να παλέψουμε. Αξίζει, ακόμα και αν οι καρποί των κόπων μας ανθίσουν μετά το θάνατό μας... 



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Not An Easy Night



Τα βράδια λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες.
Σαν σκεπάσει το μυαλό το σκοτάδι, τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει.
Φονιάδες, ερωτευμένοι, χασικλήδες, ποιητές: όλοι μαζί στην πάστα της αλήθειας. Δεν φταίει το πιοτό.
Απλώς, σαν ο ήλιος αποσύρεται στα διαμερίσματά του, ο προβολέας που είχαμε στραμμένο στα πρόσωπά μας, σβήνει. Σβήνει, και πίσω μένει ο κίτρινος, αστικός φωτισμός, το φεγγάρι και οι σκιές -πολλές σκιές.
Και, αφού το σκοτάδι κρύβει την εικόνα και αλλοιώνει κάθε χαρακτηριστικό, μετατρέπεσαι στον πιο στυγνό κακοποιό, που φορώντας μάσκα, ξεκινά τις αποτρόπαιες πράξεις του.
Και μιλάς, μιλάς, μιλάς. Θυσιάζεις την ψυχή σου στα γόνατα του άλλου, αποδυκνείεις τη γύμνια σου.
Αλλά, σιγά. Οι νύχτες φτιάχτηκαν για να λέγονται πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν το πρωί...


Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Ο έρωτας περνάει απ' τους δρόμους



"Σε είδα πίσω από τη φλόγα του αγώνα, ήσουν έρωτας με την πρώτη φωτιά"
Η ζωή είναι άδικη. Έχει κατραπακιές, παρεξηγήσεις, παρερμηνεύσεις, αναμονές...
Αλλά έχει και λιακάδα. Άπλετη λιακάδα.
Η ζωή έχει ήλιο, πράσινο, χαμόγελο και πεταλούδες. Πεταλούδες στο στομάχι. Ροζ και μωβ και μαυροκόκκινες.
Ο έρωτας. Ο έρωτας και οι πεταλούδες του.
Η ζωή, λοιπόν, είναι και όμορφη. Πάνω απ' όλα όμορφη, ίσως. 
Γιατί έχει έρωτα. Έρωτα και αγώνα. Πάθος για λευτεριά. Πάθος για τον άλλον...
Η ζωή έχει μερικές στιγμές που η καρδιά βαραίνει. Από χαρά. Από ΕΡΩΤΑ. Από επανάσταση. Ή και από τα τρία μαζί.
Και τότε, η γαλήνη σταματά να υπάρχει στο λεξιλόγιο, στα βιβλία, στον κόσμο.
Όταν το πάθος το πάθος και ο αγώνας μπαίνουν στο μίξερ, ο ύπνος παύει να είναι εύκολος, ή και εφικτός.

"Σε είδα πίσω από τη φλόγα του αγώνα, ήσουν έρωτας με την πρώτη φωτιά" 

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι του Παπακαλιάτη



Κάτω από μια γέφυρα στον Πειραιά, προχθές απέκτησα κι άλλη μία αδερφή.
Ψηλή, ξανθιά, αθλήτρια του μπάσκετ. Με μαυρισμένο δέρμα και ελκυστική μυρωδιά.
Και ξαφνικά, ήμασταν οι τέσσερίς μας. Τέσσερις κοπέλες διαφορετικές, μα με το ίδιο αίμα να ρέει στις φλέβες του.
Τρεις και μία κοπέλες μεγαλωμένες διαφορετικά, χώρια... Τέσσερις αδελφές.
Τέσσερις κοπέλες στα πρόθυρα της νιότης τους η καθεμιά, με όνειρα γι' αποσκευές.
Τέσσερις κάτω από τον έναστρο αττικό ουρανό.

Δεν ήταν και τόσο δύσκολο τελικά...

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Πρωινοί παραλογισμοί της πέμπτης του Ιούλη



Ο ουρανός δεν έχει πάρει ακόμα τις όμορφες χρωματικές ταλαντώσεις της αυγής, μήτε η πόλη έχει πάψει να ρέει βραδινό ρεύμα. Σαν όλοι να περιμένουν το λάλημα ενός συγκεκριμένου πετεινού για να βάλουν μπρος τις μηχανές της επόμενης μέρας...
Η ώρα έξι παρά πέντε. 
Σκεύτομαι να φτιάξω πρωινό. Σκεύτομαι πως θέλω να κάνω μπάνιο, και από 'κει ο νους μου πετάει στο όνειρό μου να γίνω συγγραφέας. "Τι σχετικό το ένα με τ'άλλο..." αυτοσαρκάζομαι.
Τσούζουν τα μάτια μου από την άγαρμπη τοποθέτηση των φακών.
Πώς φτιάχνουμε πρωινό; Πάνε τόσα χρόνια, που ξέχασα σχεδόν.
Καφές στην καφετιέρα και μετά...;
Πώς θα δικαιολογήσω το τόσο πρωινό μου ξύπνημα; Εδώ καλά καλά δε γνωρίζω η ίδια...
Τρίξιμο κρεβατιού. Προς τι ο αφουγκρασμός και ο φόβος, τέλος πάντων;
Τικ τοκ, τικ τοκ... Έξι και δύο. Σε είκοσι έξι λεπτά ο ήλιος θ' ανατείλει και τα πάντα θα πάρουν μπρος. Ακόμα και το ξύπνημά μου θ'αποκτήσει νομιμότητα.
Ένα ξυπνητήρι χτυπάει... Και τα μάτια μου συνεχίζουν να τσούζουν. Διαβολοφακοί...
Μια περίεργη σκέψη πέρασε απ'το νου μου. Μα δε θα τη γράψω! Δεν μ'αρέσει να δίνω τόπο σε πρωινούς παραλογισμούς.
Να κι η μηχανή από ένα αμάξι.
Γαβγίσματα... Η πόλη έσβησε.
Εδώ και ώρα ένα μυγάκι σβουρίζει στο πάτωμα. Το αγνοώ επιδεικτικά. ...Τι να θέλει;
Σκεύτομαι πως ίσως ποτέ δε γίνω συγγραφέας. Το γιατί δεν το γνωρίζω. Στην τελική, μη δίνουμε βάση σε πρωινούς παραλογισμούς...
Έξι και εννιά. Ο ήλιος σχεδόν αχνοφαίνεται. Είμαι σίγουρη πως η φύση έξω δίνει ρεσιτάλ. Θέλω να τη μυρίσω...
Αποφάσισα τι θα κάνω! Θ'ανοίξω τα μπαλκόνια, θα φτιάξω τους φακούς μου, θα βάλω καφέ και θ'ανοίξω την τηλεόραση. Έτσι έκανα και μικρή...
Στάσου όμως. Πώς θα το κλείσω τούτο 'δω; Ούτε καν τίτλο δεν έχει...
Ή μήπως έχει;
Έξι και δώδεκα.
Καλημέρα.

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Συνοδοιπόροι



Όταν είσαι 'κει, εγώ είμαι 'δω
και όταν είσαι 'δω, είμαι 'κει.
Ποτέ μια μέση λύση
Πάντα κυνηγοί μιας ανέλπιδης χρυσής τομής
Λόγια που δεν φτάνω ν'αγγίξω
και φράσεις που δεν κάνεις ν'ακούσεις
Πάντα αλλού, ποτέ μαζί
κι όμως συνοδοιπόροι.
Κόμματα, θαυμαστικά και τελείες
σημεία σκόρπια, πεπερασμένα...
Λίγος έρωτας εδώ
Λίγος εκνευρισμός παραπέρα,
κι όμως συνοδοιπόροι...

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Η νύχτα που ερωτεύτηκα



Καθόταν εκεί, και αγκάλιαζε μέσα του όλο το σύμπαν. Κάθε άκρο του, κάθε συλλαβή του, έβρισκε την θέση του στο αδειανό δωμάτιό μου.
Ένοιωθα την αύρα του να πάλλεται καθώς με αγκάλιαζε. Και εγώ, σαν μικρό κορίτσι, πάντα ήμουν έτοιμη να αποκοιμηθώ στα μαξιλάρια της στοργής του.
Όλα αυτά τα διέκοψε ένα Φιλί. Όχι ένα οποιοδήποτε φιλί... Ήταν ένα Φιλί ξεχωριστό, αναντικατάστατο. Τα χείλη μας έπαιζαν αργά μεταξύ τους, αποκαλύπτοντας κάθε κρυφή σπιθαμή ο ένας του άλλου. Αυτό το Φιλί, ήταν η καλύτερη επιβεβαίωση, η μεγαλύτερη ζεστασιά που θα μπορούσε να μου προσφέρει το βράδυ αυτό.
Και κάπου ανάμεσα πριν πέσω σε λήθαργο από την ομορφιά της γραμματικής του, έφυγε.


(Το κείμενο συντάχθηκε πριν τρεις και κάτι μήνες. Τα πάντα είναι αλλιώς τώρα, τόσο μέσα μου, όσο και σαν γεγονότα. Και δεν πονάω. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν να τα νοιώθω όλα αυτά, μα αδυνατώ. Και είναι παράξενο, διάολε...)

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Μεσημεριανή λιακάδα



Το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα μάτια της -μεγάλα και κατάμαυρα. Έπειτα, πρόσεξα το πόσο άνετη έδειχνε. Σιγά σιγά, η προσοχή μου έπεφτε πάνω σ' όλα αυτά που συντελούσαν στην εικόνα μιας τυπικής δεκαοκτάχρονης. Πεντικιουρισμένα πόδια, ανεπτυγμένο μπούστο, γυαλιά ηλίου στο κεφάλι...
Γελούσε, έκανε πλάκα, δεν ήταν το ξενέρωτο πλάσμα που φανταζόμουν. Και Εκείνος, έδειχνε να κρέμεται από κάθε της λέξη.
Ήταν ενήλικη. Μια όμορφη κοπέλα υπό το φως του καλοκαιριάτικου ήλιου, με τη φρεσκάδα της αποφοίτησης και τον αέρα της χρόνιας συναναστροφής μαζί του.
Και ήμουν και εγώ. Η έφηβη, το άλλοτε φρέσκο και χαλαρό κορίτσι, που είχε μεταμορφωθεί σε μια μπερδεμένη, κυκλοθυμική παρουσία.
Σταδιακά, κοιτάζοντάς την, μέσα μου άναβε φωτιά. Πορτοκαλί, μεγάλη φωτιά. Κάθε του κοίταγμα σ' αυτήν, κάθε του γέλιο προορισμένο για τ' αστεία της, η αγκαλιά τους (τόσο όμοια με τη δική μας...), φθηνά προσανάματα για την πυρρά.

Τι είμαστε, αγάπη μου;
Γιατί δεν σε πονάω;

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Logic makes the world go round



Αριθμοί. Τετράγωνα. Επιταγές. Νόμοι. Ίσιες γραμμές. Παραλληλόγραμμα. Όλα τόσο τέλεια... Όλα τόσο... λογικά. Ένας κόσμος χτισμένος στην ορθότητα, την εμπεριστατωμένη σκέψη. Ένας κόσμος τυπικός.
Και είμαστε και εμείς: τα λιγότερο λειτουργικά όντα του πλανήτη, γεμάτα ατέλειες και δυσλειτουργίες. Θα έλεγε κανείς, πως θα είχαμε συμφιλιωθεί με τη διόλου τέλεια φύση μας. Μα όχι.
Θα έλεγε κανείς πως θα είχαμε ξεφύγει από το βλακώδες κελί της προσπάθειάς μας για το άριστο. Μα... όχι. Μετά από είκοσι ένα αιώνες συνεχούς προόδου, στεκόμαστε ανίκανοι μπροστά στους εαυτούς μας να παραδεχτούμε το αυτονόητο: η λογική δεν μπορεί να έχει βάση σε έναν κόσμο ατελή. Και εμείς, είμαστε ατελείς!
Αντ' αυτού, χαμογελάμε, φανερώνοντας τα κάτασπρα δόντια μας, και παπαγαλίζουμε λόγους περί "σοβαρής αντίληψης των πραγμάτων", κάνοντας τους εαυτούς μας ακόμα πιο "λογικούς" και "σοβαρούς".
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως με τη σοβαροφάνεια και τον ορθολογισμό θα εναρμονιστούμε με το περιβάλλον μας. Η ίδια η φύση έχει διαψεύσει την τελειότητα, έχει κατακρίνει τη λογική.
Εμείς όμως, ως εξαίρετα στρατιωτάκια, αναζητούμε την πιο λογική λύση, το πιο τέλειο αποτέλεσμα. Γεννάμε τον κυνισμό, την ειρωνεία, και παράλληλα σκοτώνουμε οτιδήποτε ρομαντικό.
Ξεχνάμε ν'αγαπάμε, φοβόμαστε να ερωτευτούμε....
Και γιατί; Γιατί έτσι μας έχουν μάθει.
Οι αλυσίδες της λογικής μας σέρνουν, μα εμείς δε σταματάμε να τις λαδώνουμε. 

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Το ξεκλείδωμα




Κοιτούσε το σώμα μου με θαυμασμό. Ένοιωθα τα μάτια του να καταβροχθίζουν κάθε σπιθαμή μου. Και εγώ, στεκόμουν όρθια, κοιτάζοντάς τον περιπαικτικά στα μάτια. Το μυαλό μου τριβέλιζαν εικόνες δικές μου -οι κλασσικές σκέψεις ενός νάρκισσου.
Έπιασα την τσάντα μου και τον φίλησα, μύριζε καπνό. Ήταν από 'κείνα τα τελευταία φιλιά που δίνεις με κάποιον που ξέρεις πως δεν θα ξαναδείς, αλλά παρ'όλα αυτά προσποιήστε και οι δύο πως θα υπάρξει επόμενη συνάντηση.
Μα δεν με πείραζε. Ήμουν, πλέον, μαθημένη.
Δεν με πείραζε που δεν θα τον ξαναέβλεπα. Με πείραζε όμως ο ρομαντισμός με τον οποίο με πλησίασε, οι τέλειες κινήσεις του, το πόσο πρόσεχε (λες και νοιαζόταν) το κάθε μέλος του κορμιού μου, ο σεβασμός που έδειχνε στο σώμα μου, το ότι με ρωτούσε πριν κάνει το οτιδήποτε και το ότι καταλάβαινε με τη μία τι ήθελα. Με πείραζαν όλα αυτά, γιατί τα είχε εκείνος. Εκείνος και όχι ο Άλλος. Με πείραζε η ηρεμία και η ευχαρίστηση που ένοιωσα δίπλα του, έστω και για το ελάχιστο που κάτσαμε μαζί.
Και έτσι, με αυτόν τον αυθάδη τρόπο, βγήκαν στη φόρα όλα όσα με πείραζαν τόσο καιρό σ'αυτή την κόπια σχέσης.

Ίσως ακουστεί παιδιάστικο, μα θέλω να ξέρω πως όταν πω στο φίλο μου "πάμε να χαθούμε στα στενάκια", θα παρατήσει τη σοβαροφάνειά του και θα τρέξει μαζί μου.
Θέλω τρέλα. Έρωτα. Παιχνίδι.
Γιατί, αυτό είναι ο έρωτας, παιχνίδι. Και η αγάπη, πεταλούδες.
Τι να την κάνω, λοιπόν, μια σχέση χωρίς παιχνίδι και πεταλούδες;


(επέστρεψα)

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Τα μπλουζ του αποχωρισμού

Τελευταία στιγμή έχω αμφιβολίες. Αλλά το κάνω.

Φεύγω. Σας αφήνω. Ο κύκλος των τριών αυτών πανέμορφων χρόνων στον blogοχώρο, έκλεισε. Άργησα να το καταλάβω, και αλήθεια, πόνεσε η συνειδητοποίηση.

Γράφω εδώ από τον Αύγουστο του 2011. Πέρασα από πολλές φάσεις, συνέβησαν πολλά, διάβασα άλλα τόσα, μέχρι να φτάσω στο στυλ γραφής που έχω σήμερα (και συνεχίζω να αναπτύσσω, προφανώς). Ο παρών χώρος, εκπλήρωνε τις απαιτήσεις της ματαιοδοξίας μου, ξεγελούσε τα όνειρά μου, μα πάνω απ' όλα, με βοηθούσε να ξεσπάω, να παραδίνομαι στην κρυφή πλευρά του εαυτού μου (η οποία πλέον δεν είναι και τόσο κρυφή, η αλήθεια είναι). Έγραψα για διλήμματα, ευτυχίες, λύπες, όμορφες στιγμές, έρωτες, μπερδέματα. Έπαιξα παιχνίδια, πήρα-έδωσα βραβεία, διάβασα υπέροχα κείμενα, διάβασα αστεία κείμενα, γνώρισα ανθρώπους με υπέροχη ψυχή, ανθρώπους της διπλανής πόρτας...
Το ξεκίνημα του μπλογκ, αναμφίβολα το χρωστάω σ' ένα βιβλίο που διάβαζα το καλοκαίρι του '11, όπου μια κοπέλα λειτουργούσε ένα ιστολόγιο καλή ώρα, και έγραφε όσα της συνέβαιναν. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα, και έτσι ξεκίνησα. Φυσικά, η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και το γράψιμο ήταν έμφυτη από πρώτη δημοτικού κιόλας, μα εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισα να θέσω την (ηλεκτρονική) πένα μου στην καρμανιόλα. Το παράτησα μέσα σε λίγες μέρες. Ο άνθρωπος όμως που  με ώθησε στο να ξαναξεκινήσω, ήταν ο Avengeil. Πολύτιμος φίλος, υπέροχος άνθρωπος, μαγική γραφή. Είναι κρίμα που πλέον δεν είναι εδώ. Έπειτα, σημαντικό ρόλο έπαιξε η γλυκιά Κερασένια, μέσω της οποία γνώρισα άλλα μπλογκς. Δεν θυμάμαι ποιος ακολούθησε, μα θέλω να ευχαριστήσω (και ας μην με διαβάζει πλέον), το Μικρό Ξωτικό (ή όπως αλλιώς την έλεγαν, η μνήμη μου μπορεί να με απατά), η οποία για πολλούς μήνες μου έδινε να καταλάβω πόσο μοιάζαμε σαν χαρακτήρες, καθώς και τον golden, τον οποίο λάτρεψα μέσω της εκπομπής του και της προσωπικής επαφής που αποκτήσαμε. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω την Coula, και την porcupine οι οποίες με αναγνώριζαν ως το "μικρό" της παρέας, χωρίς όμως να με βάζουν στην άκρη. Τέλος, η πιο πρόσφατη μπλογκοαγάπη μου, την οποία επίσης θέλω να θερμοευχαριστήσω, είναι ο Ρασκόλνικωφ: στάθηκε δίπλα μου σε πολλές αναρτήσεις δίνοντάς μου συμβουλές ή κάνοντας κρύο χιουμοράκι (μα εγώ ακόμα τον αγαπάω!!).
Είδα μπλόγκερς να έρχονται και να φεύγουν από εδώ, μα ποτέ δεν πίστεψα πως θα άνηκε σε αυτούς της δεύτερης κατηγορίας. Η αλήθεια είναι πως ίσως επιστρέψω, γιατί κάποια στιγμή οι ανάγκες που κάποτε εκπλήρωνε το ιστολόγιο, θα γυρίσουν διψασμένες. Εξάλλου, έχω και ένα όνειρο να γίνω συγγραφέας!
Τέλος, ένα άλλο όμορφο κομμάτι αυτής της εμπειρίας ήταν οι καθηγητές και οι συγγενείς που με διάβαζαν. Όχι γιατί αποκτούσα κάποια υπόσταση μπροστά τους (σιγά την υπόσταση δηλαδή, δυο τρεις μαλακίες έγραφα και εγώ), μα γιατί τους έδινα να καταλάβουν πως έχω και άλλη πλευρά...

Φιλί.


Rockmantic

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Days are forgotten



Στέκομαι στο ίδιο σημείο που στεκόμουν πριν εννέα μήνες.
Η θάλασσα είναι εδώ, τα χόρτα και οι πέτρες το ίδιο. Ακόμα και ο ουρανός παρέμεινε αναλλοίωτος...
Μόνο εμείς αλλάξαμε.
Γδυθήκαμε, και φύγαμε. Χαθήκαμε για πάντα.
Πώς, όμως, τολμάω και μας προσδιορίζω σαν κάτι κοινό, ενιαίο; "Εμείς", χα! Δεν προλάβαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο της ένωσης. Και όμως, συνεχίζω να γράφω σε α' πληθυντικό...
Δεν πειράζει, νομίζω. Τι σημασία έχει, εξάλλου;

Το ξέρεις πως είσαι εδώ, έτσι; Εγώ σε κρατάω. Και δε ζητάω συγγνώμη.


Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

By luck



Είχε τα πιο καθάρια, ζεστά μάτια.
Τη στιγμή που τον κοίταξα, πίστεψα στον έρωτα με την πρώτη ματιά -αν και φυσικά, δεν ήταν. Ήταν κάτι άλλο, μια στιγμιαία ένωση, ένα χαροπάλεμα ψυχών.
Αφήσαμε την επόμενη συνάντησή μας στην τύχη. Και την επόμενη αυτής στη συνέχεια... Δυο φορές η τύχη (ή η υπερβολική θέλησή μου) με οδήγησαν σ'εκείνον. Απόψε είναι η τρίτη αναμέτρησή μου με τη ροή.
Εύχομαι, ελπίζω, μα δεν ξέρω. Είπε πως είναι σίγουρος πως θα με ξαναδεί. Και βασίζομαι σ'αυτό.


Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

χωρις ρολογια



Φαντάσου μια κοινωνία χωρίς χρήματα, διαθήκες, πορτοφόλια.
Φαντάσου έναν κόσμο χωρίς σύνορα και κυβερνήσεις, όπου όλοι θα δρουν με βάση το κοινό καλό. Όλοι θα προσφέρουν κάτι διαφορετικό -ότι μπορεί ο καθένας. Και οι πάντες θα μπορούν να δημιουργήσουν, και να ερωτευτούν με ελευθερία.
Λάθη δεν θα υπάρχουν, αφού δεν θα υπάρχουν και σωστά.
Τα παιδιά θα διδάσκονται την τέχνη και θα ανακαλύπτουν τη ζωή βιωματικά, θα μορφώνονται ουσιαστικά. Αδικήματα δεν θα υπάρχουν.
Όλα προσεγγίσημα και προσβάσιμα.

Όλα όμορφα, εξαιρετικά, ηλιόλουστα...


Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

σ'ένα βραδυ ολοένα και πιο ψεύτικο

Οι άνθρωποι περνούν και χάνονται.
Λες "για πάντα" και το εννοείς, μα ποιος σ' ακούει;
Οι δείκτες γυρνούν πίσω μπρος, γελούν ειρωνικά -μόνο αυτοί είναι αθάνατοι εξάλλου...
Κ' έπειτα φεύγουν. Φεύγεις. Και το μέρος που αφήνετε, πια δεν έχει καμία αξία στην καθημερινότητά σας. "Για τους επόμενους..." σκεύτεσαι, και ρίχνεις μαύρη πέτρα. Χάνεσαι.

Υπάρχει κάποιο μέρος που ζουν κούφια λόγια, ξεχασμένες υποσχέσεις και άτονες αναμνήσεις;


Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Να ερωτεύεσαι άνοιξη



Δεν είναι μαγικό το φως;
Σε πλημμυρίζει και σε γεμίζει ομορφιά και χαμόγελα -χωρίς σπασμένα δόντια.
Και είναι και αυτός, που μοσχοβολάει η ψυχή του και έχει στο κεφάλι πολύχρωμα γρανάζια που βουίζουν, και εγώ τον ερωτεύομαι κάθε μέρα χωρίς να νοιώθω πόνο ή θλίψη. Τον λατρεύω. Πιο πολύ, πιο πολύ, πιο πολύ.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Εν κατακλείδι



"Διάβασα το διήγημα. Είναι εξαιρετικό. Δεν θα του κάνουμε καμία αλλαγή".
Μετά από τρία χρόνια, άκουσα την πολυπόθητη φράση. 
Δεν έχει σημασία αν, τελικά, θα κερδίσω. Η ικανοποίηση που πήρα από τα μάτια και τα λόγια του, ήταν αναντικατάστατη. 
Ήταν ο άνθρωπος που με ώθησε να ξανασχοληθώ με τη συγγραφή, που μου έκανε τις πρώτες επισημάνσεις, που με στήριξε σε νίκες αλλά και κατραπακιές.

Τελειώνει η χρονιά. Κλείνει ο κύκλος.
Όλα δείχνουν να τείνουν να γίνουν αναμνήσεις.
Τέλειωσε η ύλη στ' αρχαία. Το αρχαίο κείμενο φτάνει στην κορύφωσή του. Στα μαθηματικά κάνουμε πλέον μοναχά επαναλήψεις...
Οι καθηγητές χαμογελάνε πιο πολύ, λες και ξέρουν πως θα μας λείψουν.
Ο κάθε τοίχος έχει από χιλιάδες ιστορίες να διηγηθεί. Κάθε θρανίο, κάθε γόπα, κάθε πετραδάκι, είναι απομεινάρι στιγμής.
Μοναχά εμείς φεύγουμε...

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Τα μίλησαμε;



Ίσως φταίει που έφυγε αυτή. Ίσως φταίει που δεν είναι Εκείνος εδώ. Ίσως φταίει που δεν είμαι εγώ εκεί. Τι φταίει; 
Τι με νοιάζει τι φταίει; Μια μελαγχολία τυλίγει τις ηλιόλουστες μέρες μου εδώ. Τι φταίει; Πολλά γίνονται, χωρίς καν να κουνιέται φύλλο. Σιωπή στη φασαρία. Αντιστίξεις που δεν ξέρω αν πλέον προκαλούν δέος... Μα, η μαγεία είναι ακόμα εδώ. Αναπνέω μολυσμένο αέρα, μα δεν στεναχωριέμαι. Όπου υπάρχει ευτυχία, υπάρχει και λύπη αντίστοιχα -για ποικιλία βρε αδερφέ.
Και οι αναμνήσεις; Κούφιος αέρας, ξεσκισμένα πρόσωπα, δάκρυα και χαμόγελα δίχως ουσία. Αυτό είναι οι αναμνήσεις!
Δεν ξέρω για τι γράφω, ούτε αν με διαβάζει κάποιος. Τι ειρωνεία όμως ε... Αυτοί που πρέπει να με διαβάζουν, αγνοούν την ύπαρξη του παρόντος ιστολογίου.
Θα δούμε.




Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Ένα Τόξο στο Αιγαίο

Το σχήμα και το χρώμα των ματιών του, ήταν ίδια με Εκείνου. Βαθύ γαλάζιο, να χάνεσαι μέσα τους, να μη θες να πάρεις τα βλέφαρά σου από πάνω τους.
Και ο χώρος, η ενέργεια, ήταν ίδια με εκείνου του καλοκαιριού. Με πονούσε η καρδιά μου... Τόσες πολλές ομοιότητες, και Εκείνος πουθενά. Ευχόμουν ο χωροχρόνος να εξαφανιζόταν, το παρόν με το παρελθόν να γίνονταν ένα, έτσι ώστε να ξαναζούσα τις όμορφες στιγμές αυτές.
Πονάω, έλα.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Θ' ανατέλλωωω




Με περίμενε στην αποβάθρα του μετρό. Έδειχνε πανέμορφη... Μαύρο φόρεμα, μαύρα all star και κόκκινα χείλη.
Περάσαμε την ώρα μας μιλώντας με έναν διόλου αστείο τύπο, ο οποίος κατέβηκε μόλις μια στάση πριν από εμάς. Φτάνοντας στο Fuzz, τον είδαμε. Πήραμε τα εισιτήρια μας (εκείνη είχε πρόσκληση), και μπήκαμε μέσα. Πολλοί είχαν αρχίσει να πιάνουν θέσεις μπροστά από τη σκηνή ήδη...  Προτιμήσαμε το πάνω μέρος του μαγαζιού, όμως σύντομα φύγαμε για να πάρουμε μπύρες.

Γυρνώντας, την είδα. Τα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα πάνω, φορούσε πορτοκαλί παντελόνι και άσπρο αμάνικο. Χαζογελούσε με έναν άγνωστο τύπο με μοϊκάνα. Ένοιωσα πόνο. Με χαιρέτησε αδιάφορα, το ίδιο και εγώ. Το βλέμμα της έδειχνε αδιαφορία. Ή μήπως θυμό; Δύσκολο να ξεχωρίσω...
Ένα κρουασάν και μία μπύρα αργότερα, μπήκαμε μέσα. Κάτσαμε στη γωνία, λιγάκι απομακρυσμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, περιμένοντας υπομονετικά να ξεκινήσει η συναυλία. Σκοτάδι...
Παίξαμε δυο τρία αστεία παιχνίδια, τα οποία έσπασαν τον πάγο. Ήμουν καλά.

Κατά τις δέκα, ξεκίνησε. Είχαμε σηκωθεί όρθιοι, αυτή και εγώ χορεύαμε, τραγουδούσαμε. Εκείνος, ήρεμος, λουφαγμένος στη γωνία του.

Είχα τρελαθεί. Κοπανιόμουν σαν τρελή, σε στίχους τόσο οικείους, μα και τόσο άγνωστους, σε μουσικές παραλλαγμένες...
Εκείνος έφυγε. Τον κοίταξα στα μάτια, όσο το σκοτάδι και ο καπνός μου επέτρεπαν, και τον φίλησα στο μάγουλο. Η άκρη του χειλιού μου ξέφυγε, πήγε πιο κοντά στο στόμα του -όχι επίτηδες. Μα, έφυγε.

Μετά από λίγο, πήγαμε κάτω. Γίναμε ένα με τον υπόλοιπο κόσμο. Σώμα ενιαίο, που βρωντοφώναζε στίχους, χόρευε, ποδοπατιόταν. Ούρλιαζε. Ωρυόταν.
"Χωρίς κανόνα", "Μια όμορφη μελαχρινή", "Ακούω την αγάπη", "Σιγά μην κλάψω" και άλλα πολλά. Χοροπηδούσα. Η εναλλαγή φωτός - σκοταδιού ήταν υπέροχη. Όλοι δίπλα μου φάνταζαν τρελοί και όμορφοι. Μια κοπέλα πίσω μου τραγουδούσε το "Ω δεσποινίς Ουτοπία" μεθυσμένη.

Και τέλειωσε. Όπως άρχισε... Γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά. Αμέσως. Πριν καταλάβω πως έπρεπε να φύγω, ήμουν ήδη έξω.
Το μετρό ήταν γεμάτο τακούνια και ψεύτικα χαμόγελα. Αλήθεια, είναι πιο όμορφο το βράδυ... Το ίδιο και οι τοίχοι του.

Φτάνοντας σπίτι της, τον πήρα τηλέφωνο. Μου είπε πως ακουγόμουν λίγο παραπάνω από μεθυσμένη.
Και ύστερα, πέρασα το πιο ήρεμο βράδυ του κόσμου.


Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Σκεύτομαι τετράγωνα



Να φοράω πυτζάμες νοσοκομείου και εσύ κοστούμι, γραβάτα και σκαρπίνια.
Να μην σε αναγνωρίζω... Να μου δώσεις να βάλω ένα κόκκινο φόρεμα και εγώ να τ' αρνηθώ, σκίζοντας αμέσως το κοστούμι και τα μάτια σου. Μόνο και μόνο για να μην βλέπεις τη χυδαιότητα μου, το σώμα μου βιασμένο με αιτία τον ενθουσιασμό.
Το δωμάτιό σου μυρίζει τσιγάρο και μαυρίλα, ενώ εσύ δεν κάπνισες ποτέ. Τ'ακούς; Εγώ σου χτυπώ την πόρτα

--

Νύχτα, καλοκαίρι. Αρνήσου να πας μαζί του στην συναυλία, σε παρακαλώ...
Αρνήσου το, ειδάλλως θα με γνωρίσεις.
Μη μου δώσεις το κινητό σου. Μη μου μιλήσεις για το bdsm.
Μη μου πεις για το πώς τέλειωσε η σχέση σου, σε παρακαλώ. Να... Τώρα σε συμπονώ!
Σταμάτα! Μην έρθεις να με βρεις στο Μοναστηράκι. Αχ... Κοίτα τι έκανες! Νοιάστηκες...
Μη με δέχεσαι σπίτι σου πριν το φροντιστήριο, σε ικετεύω!
Όχι, ΜΗ με φιλήσεις.
Γιατί μου επέτρεψες να σε φιλήσω και εγώ;
Σταμάτα ΣΤΑΜΑΤΑ.

ΜΗ
ΟΧΙ
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Κρίμα που τα 'κανες όλα αυτα. Και δες πως είμαστε τώρα: ευτυχισμένοι.
Αλλά ξέρω πως θα σε χάσω, πως θα χαθούμε. Οι σχέσεις πάντα τελειώνουν. Και εφόσον μπαίνεις σε τέτοια διαδικασία, αρχίζεις και εσύ να διαγράφεις κύκλο.
Τα λέμε στο τέρμα...



Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

μια (διόλου) φανταστική ιστορία



Φοβάμαι τη γυναίκα του φι
Όχι γιατί είναι του φι
Ούτε γιατί είναι σπάνια
Τη φοβάμαι                                                 για το μυαλό της
              τις σκέψεις της
τις γνώσεις της
                το βλέμμα της
                                                                    τον έρωτα που κάνει
Και ας μην την ξέρω
Και ας μην υπάρχει
τη φοβάμαι

Και ας έχει μάτια άσπρα
βολβούς σπαραγμένος
και κούφια πέταλα για ψυχή
-εγώ τη φοβάμαι

Όχι γιατί είναι του φι
Ούτε γιατί είναι σπάνια
Τη φοβάμαι που κέρδισε





Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Τον προτιμητέο



Οι σκέψεις του ρέουν μέσα μου
Το άνοιγμα των χειλιών του
και το πετάρισμα που κάνουν τα μάτια του
που έχω ξεχάσει πώς είναι
επειδή λείπει μια βδομάδα,
είναι συνήθεις απλές
μα και μοιραίες.
Γιατί όποτε τις κάνει, εγώ βουτάω στο χάος
και πεθαίνω.
Δεν πονάει. Συνήθως τουλάχιστον.
Ζωγραφίζει χαμόγελα στο πρόσωπό μου
με πινέλα πρωτόγνωρα
και σοφά
όσο και παιδικά.
Είναι και στιγμές όμως
που με περιλούζει με κάλτσες
βρωμόνερα και πόνο.
Συνήθως χωρίς να το θέλει
συνήθως -λέω.
Γιατί αυτού δεν του πατάνε τις πρώην τρένα
ούτε καράβια.
Αν και αγαπάει τα καράβια
Και τις ναυτίες που προκαλούν
ΤΣΟΥΦ ΤΣΟΥΦ φωνάζουν τα τρένα τότε
ζηλεύοντας που το ύδωρ τους κλεύει τη δόξα.
Μα ξεχνάνε πως,
αυτό
δεν έχει να κάνει με δόξα
ούτε με κυκλωμένα άλφα
και καρμανιόλες.
Με βία έχει να κάνει
Και έρωτα -πολύ έρωτα
Και αγάπη -πολλή αγάπη
Ίσως και με ζώνες.
Δεν ξέρω
Ποιος ξέρει...

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

ΣΜ



Έχω έναν καθηγητή που διδάσκει και λάμπουν τα μάτια του.
Ξέρει για ποιο πράγμα μιλάει, ξέρει τι θα ρωτήσεις πριν το κάνεις.
Μα πιότερο, λατρεύει αυτό που κάνει. Το ακούω στη φωνή του, φαίνεται στα μάτια του.
Θέλει να μας μάθει ζωή, να μας προσφέρει τροφή για σκέψη. Και αλήθεια, τα μάτια του λάμπουν...
Είναι θαύμα να δουλεύεις με έναν τέτοιο άνθρωπο. Με έκανε να πιστέψω στην εκπαίδευση, μου έδειξε πώς αλλιώς μπορεί να είναι ο εκπαιδευτικός.
Μας δίνεται. Κάθε μέρα γυμνώνει τις γνώσεις του και την ψυχή του, παραθέτοντάς τες στα άμαθά μας χέρια. Μαγεία σου λέω.
Θέλω λοιπόν και εγώ, εκ μέρους πολλών μαθητών, να πω:
Κουράγιο. Σας αγαπάμε. Συνεχίστε να εκφράζεστε, να εμπνέετε. Είμαστε εδώ.


Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

still too young to fail

Μυρίζει καλοκαίρι ξέρεις.
Έφτυσα αίμα φέτος -φροντιστήρια, μαθήματα, φωνές, νέοι φίλοι. Τόσα πολλά! Σαν κάποιος να με εκδικούνταν που πέρασα ένα αξέχαστο καλοκαίρι...
Δεν μετανιώνω, ούτε ζητάω τίποτα πίσω.΄Έμαθα επιτέλους την υπομονή και το κουράγιο, στοιχεία που δεν μπορώ να πω πως διέθετα. Και μυρίζει καλοκαίρι...  Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Ήλιος γαμώ το. Ήλιος.
Άλλαξε και η ώρα, ποιος τη χάρη μας...
Μυρίζει κα-λο-καί-ρι.
Θέλω φέτος να είναι ακόμα πιο γεμάτο από το περσινό.
Γίνεται; Φυσικά. Θα το κάνω... Πιο πολλές συναυλίες. Πιο πολύς χορός, πιο πολλή μπύρα και ρετσίνα. Περισσότερη ώρα με 'μένα. Βιβλία βιβλία ΒΙΒΛΙΑ. Και παραλίες... Γεμάτα λεωφορεία και γέλια. Μαγιό... Παραπάνω Κρήτη επίσης. Πάρτυ και κρέπες με τα παιδιά. Ναι. Αυτό. Και ότι άλλο προκύψει...
Η "to Do list" είναι έτοιμη. Και την παραθέτω (για να μην ξεχαστεί σε κάνα συρτάρι).

To DO:

  • να κερδίσω το διαγωνισμό
  • να πάρω την canon/nikon (όποια κάτσε τελικά)
  • να φτιάξω ένα λεύκωμα με αφιερώσεις καθηγητών
  • να μάθω κ άλλα τραγούδια στην κιθάρα
  • να τελειώσω το "Ο Κόσμος της Σοφίας"
  • να γράψω ένα διήγημα για 'μένα., όχι για διαγωνισμό 
  • να δω την Κορίνα
  • να βάψω το μαλλί μου κόκκινο
  • να πάω στους Kill the Cat
  • να πάω στα Μεθυσμένα Ξωτικά
  • να πάω επιτέλους για βάψιμο

adios amigos.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Κάλεσμα



Ζητώ κουράγιο.
Χαρίστε μου στιγμές... Λίγες στιγμές μονάχα, και ορκίζομαι, ναι ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, να φτιάξω τέχνη. Λαμπερή, πολύχρωμη, ανώριμη, μαγική.
Στιγμές και γόπες.
Ζητιανεύω, το ξέρω, μα θέλω και να σας αγκαλιάσω.
Συμφιλιωθείτε με το παρελθόν σας και δώσε μου το να πλάσω.


Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Καθαρός ουρανός



Δεν είναι κάτι πεζό. Δεν είναι κάτι που θα μου τελειώσει.
Αν πάθει κάτι, αυτόματα παθαίνω και εγώ. Αν χαρεί, χαμογελώ.
Είναι από τα λίγα άτομα για τα οποία έχω νοιώσει κάτι δυνατό. Και όχι απαραίτητα ερωτικά.
Εννοώ... Όταν τα μυαλά χορεύουν, ποιος νοιάζεται για τις ορμές;
Μου εξηγούσε φυσική και εγώ του μάτωνα το χέρι. Σαν έκφραση λατρείας, καταλαβαίνεις.