Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Smells like a teen summer


Hello!
Θα έπρεπε να ετοιμάζω βαλίτσες, αφού στις 7 πρέπει να φεύγω για Πειραιά, γάμα το όμως.
Δεν ξέρω πότε θα σας γράφω αυτές τις μέρες που θα είμαι Κρήτη, δεδομένου του ότι το λάπτοπ μου χάλασε και σε ίντερνετ καφέ θα πηγαίνω το πολύ για να βρω καμιά παρτιτούρα... Παρ'όλα αυτά, έχω μαζί το μπλοκάκι μου για να γράφω τις ιδέες και τις σημειώσεις μου, τις εμπειρίες μου τέλος πάντων, από τις οποίες και θα προέρχονται οι μελλοντικές αναρτήσεις. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ρε φίλε!
Εδώ να σημειώσω πως φέτος ακόμα δεν έχω πάει κανονικές διακοπές και περίμενα την αποψινή μέρα πώς και πώς... Στον Άγιο Νικόλαο Λασηθίου θα είμαι, όποιος μένει Κρήτη μπορεί να μου στείλει email (rockmanticblogger@gmail.com), χαχα.
Νομίζω πως θα περάσω πολύ καλά... Όπως πάντα βέβαια, όσο κοινότοπο και ανούσιο και αν ακούγεται αυτό. Ότι πρέπει για ένα παιδί της ηλικίας μου: Πολλά μαγαζία (καφετέριες, ρούχων, ιντερνετ καφέ, μπαρ, κλαμπ κλπ) για να προσελκύει τουρισμό, αρκετά ήσυχα και ασφαλή αφού μην ξεχνάμε πως αν και κανονική πόλη, είναι μια μικρή κοινωνία και φυσικά απέέέέραααντεες καθαρές παραλίες. Η καλή παρέα εννοείται, δεν κάνω τον κόπο να την εκθειάσω...
Τέλος πάντων, αρκετά σας έκανα να ζηλέψετε. Θα τραβήξω και φωτογραφίες και απ' όλα!
Άντε, καλό καλοκαίρι bloggers!


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Κουτάβι

Ξεκινήσαμε να μιλάμε εξαιτίας ενός κειμένου μου. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν άλλος ένας επικροτητής μου, άλλο ένα μεγαλύτερο παιδί που ήθελε να με φλερτάρει. Όμως όχι.
Μαθαίνοντάς τον, κατάλαβα πως ήταν διαφορετικός. Όχι σαν αγόρι απαραίτητα, μα σαν προσωπικότητα. Λίγες φορές μου είπε "μπράβο", όταν το έκανε όμως, ήξερα πως είχε αξία.
Μιλούσαμε, διαφωνούσαμε συχνά, όμως ήξερα πως έβλεπε πάνω μου κάτι το λίγο διαφορετικό από τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Πάντα μου θύμιζε πόσο μικρή ήμουν, όσο και αν αυτό δεν ίσχυε, ειδικά αν κανείς αναλογιστεί την μικρή διαφορά ηλικίας που έχουμε... Μου θύμιζε πως ήμουν ανολοκλήρωτη ακόμα ως χαρακτήρας... Νευρίαζα, αλλά ήξερα πως είχε δίκιο, όπως τις περισσότερες φορές εξάλλου.
Ήταν απόλαυση να κάθεται απέναντί μου και να μιλάμε, ή απλά να αναλύει θέματα. Συχνά καθόμασταν κάπου και απλά χαζολογόσαμε μέχρι αργά.
Δεν νομίζω πως ποτέ θα ξεχάσω το Νίκο. Ήταν αυτός που με προσγείωνε σε ώρες που είχα πάρει αέρα. Και ακόμα το κάνει. Μου θυμίζει πως ναι μεν είμαι λίγο διαφορετική, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να κατακτήσω. Και ειλικρινά, χαίρομαι που μπορώ να τον αποκαλώ φίλο μου...

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Ύμνος στον Harry Potter


Έχω λιώσει άπειρες ώρες διαβάζοντας facts για τις ταινίες και τους ηθοποιούς του H.P. Έχω διαβάσει και τα επτά βιβλία ξανά και ξανά, έχω δει και ξαναδεί τις ταινίες πολλές φορές. Μέχρι τα δέκα μου, πίστευα πως θα έρθει το γράμμα για την φοίτησή μου στο Hogwarts.
Είδα την πρώτη ταινία σε ηλικία 2 χρονών, είχα τρομάξει. Μεγαλώνοντας όμως, το ενδιαφέρον μου οξυνόταν, η προσοχή μου για τα βιβλία της Rowling μεγάλωνε. Ώσπου έγινε εθισμός.
Η συγκεκριμένη συγγραφέας κατά την άποψή μου, δεν έχει αυτό που θα ονομάζαμε "ποιητικό οίστρο", έχει όμως κάτι που λείπει από πολλούς συγγραφείς: Αστείρευτη φαντασία. Με την επιτυχία των βιβλίων της, έχει ότι θα ζητούσε ο κάθε συγγραφέας: Φανατικούς αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. 
Όποιος διαβάσει έστω και ένα από τα βιβλία της, θα παρατηρήσει μια σχεδόν, αυθάδη, πρωτοτυπία, μια προσοχή στις λεπτομέρειες μοναδική, δίνοντας έτσι στα πάντα μια ακτινοβολούσα σημασία.
Σε κάνει να βιώνεις στο έπακρο ότι γράφει με ιδιαίτερα δυνατό τρόπο.
Στο έβδομο βιβλίο, ανυπομονούσα να διαβάσω την επόμενη σελίδα, είχα μια αγωνία για τη συνέχεια της πλοκής που κανένα βιβλίο και λίγες ταινίες μου έχουν προξενήσει.
Όταν είδα την όγδοη ταινία, στο τέλος έκλαιγα. Όχι από το συγκινητικό φινάλε, αλλά επειδή ένοιωθα πως κάποιοι παλιοί μου φίλοι μεγάλωναν και με άφηναν.
Τέλος, η διαλογή των ηθοποιών αλλά και η επιμονή της ίδιας της Rowling να παραμείνουν τα πάντα... "αγγλικά", αντιστεκόμενη δηλαδή στη χολλιγουντιανή λάμψη που ίσως προσδιδόταν στην ταινία, είναι αξιοσημείωτη. 


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Παίξαμε και εμείς με το όνειρο


Ήταν όλα περίεργα, ειδυλλιακά. Εσύ, μου μιλούσες. Έπειτα από έναν χρόνο υπομονής. Ονειρευόμουν καταστάσεις και πράγματα για εμάς, συνέθετα μια ευτυχία τόσο περαστική και ασταθή που, ακόμα δεν ξέρω πόσο κράτησε.
Χαμογελούσα, απολάμβανα κάθε μας κουβέντα, ήθελα και άλλο. Είχες ζεστά χέρια, και μια αθωότητα που άγγιζε την πονηριά.
Με έσφιγγες πάνω σου και ο αέρας λυσσομανούσε γύρω μας. Εσύ έλεγες... "Δεν πειράζει"...
Και μετά με φίλαγες έτσι, αργά και ύπουλα, ξέρεις, και μετά με κοίταζες τόσο νηφάλιος...
Έκανες πλάκα, γελούσες με το πόσο μικρή ήμουν. Παιδευόμουν με την πιο μικρή σου λέξη, απλά για να σε καταλάβω περισσότερο. Κάποιες φορές σε μισούσα λίγο, γιατί δεν μιλούσες πολύ και εγώ έπρεπε να μαντεύω αυτά που ένοιωθες...
Μάντευα και τότε έκλαιγα, συχνά χωρίς λόγο. Και όταν τελικά έπρεπε να σταματήσει όλο αυτό που είχαμε, εγώ γελούσα και σου έλεγα... "Δεν πειράζει"...

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Heavenly Creatures

Περπατούσαμε στην Ερμού. Παρατηρούσαμε τα πάντα, δεν ήμασταν αγχωμένες, σε σχέση με τους περαστικούς που έτρεχαν να προλάβουν, να πληρώσουν, να ψωνίσουν...
Κάποια στιγμή, προσέξαμε έναν αλλοδαπό, μεσήλικα και όχι ιδιαίτερα όμορφο, να κρύβει ένα τριαντάφυλλο πίσω από την πλάτη του. Η καρτούλα έλεγε, αν είδα καλά, "I LOVE U" με έναν ακανόνιστο μα στρωτό, γραφικό χαρακτήρα. Φώναξε ένα γυναικείο όνομα και κάποια στιγμή μια γυναίκα ιδίας υπηκοότητας και ηλικίας, γύρισε. Κοιτάχτηκαν, της έδωσε το λουλούδι και φιλήθηκαν. Ήταν πραγματικά κάτι τόσο όμορφο... Σαν από ταινία. Υπέροχο. Και λίγοι, πολύ λίγοι πρόσεξαν αυτό το μικρό συμβάν, μέσα στη βιασύνη τους. Φεύγοντας, σταματήσαμε και χορέψαμε ανάμεσα στους διαβάτες τανγκό, υπό τον ήχο των πλανόδιων. Οι οργανοπαίκτες χαμογελούσαν, και το να χαρίζεις χαμόγελα είναι ότι καλύτερο.
Ναι, σίγουρα ήταν μια όμορφη μέρα.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Εις το όνομα του Ανδρέα, του αδελφού του και της αξιοπρέπειάς μου



Φωνουλα μεσα μου: -με τον αδερφο του ρε φενια; οχι οχι οχι. Μη το κανεις.
Φενια: -Μα σιγα αφου δεν τον νοιαζει τι θες τωρα; 
Φωνουλα: -Βρε Φενια κοριτσι μου πώς τα μπλεκεις ετσι παντα ε; Και απο που και ως που ο μικρος αδελφος να ειναι 17; Γιατι ρε Φενια, με ποια μαυρη μαγεία σε καταραστηκαν;
Φενια: -Καταρχην δεν τα μπλεκω, μονα τους μπλεκονται. Και τωρα τι θες που ο μικρος αδελφος ειναι 17 ε; Ωωω ρε μανια εχω τουτο το συνδρομο της ηλεκτρας μωρε ωχουυ! Δεν ξερω ποιος με καταρασηκε παντως μονο καταρα δεν ειναι. Τι εχω εξαλλου;
Φωνουλα: -Και τι δεν εχεις! Εχεις διαλυσει οικογενειες, take it easy!
Φενια: -Ακριβως, γιατι να σταματησω τωρα;
Φωνουλα: -Α ναι ξεχασα η αξιοπρεπεια σου πηγε περιπατο.
Φενια: -Εσενα παντως η κυνικοτητα σου δεν πηγε πουθενα!
Φωνουλα: -Καλα κανε οτι γουσταρεις εξαλλου εσυ την πληρωνεις παντα, εσενα δεν θα σου ξαναμιλησει ο Αντρεας, χεστηκα εγω. Με το συμπαθειο.
Φενια: -Αφου τον Αντρεα δεν τον νοιαζει μωρε! Και στην τελικη καλο γατακι ειναι και ο αδελφος του, αυτος μου την επεσε, εγώ φταιω; Μια νεαρα κορασιδα ειμαι. Δεν εμπλεκομαι σε τετοια. Με εμπλεκουν!
Φωνούλα: -Καλα ακρη δεν βγαζω με σενα. Καληνυχτα ξεπεσμενη κορασιδα.
Φενια: -Άι να χαθείς. Συνείδηση της πλάκας. Καληνυχτα. Ουστ.

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Αγάπη είναι

Αγάπη είναι...




ο τρόπος που κοιτάζονται οι γονείς μου ακόμα και όταν μαλώνουν

τα δάκρυα σε μια κηδεία

τα χαμόγελα μιας επιτυχίας

οι τούφες μαλλιών από τον τσακωμό δυο αδελφών

η σκόπιμη αδιαφορία

μια αγκαλιά

η ανησυχία

το βλέμμα ενός ναρκομανή όταν δεν του δίνεις ψιλά για "εισιτήριο"

οι αναμνήσεις

κάποια τραγούδια, κάποια μέρη

τα σώματα που ακουμπάνε μεταξύ τους, στο μαύρο μπλοκ, καθώς προχωράει η πορεία

να επιστρέφεις σε ένα μέρος με πολλές αναμνήσεις και να δακρύζεις

να θυμάσαι τα γενέθλια κάποιου ακόμα και αν έχει φύγει

τα ζευγάρια που δεν παντρεύονται ακόμα και όταν πάνε 40

οι βάφλες που μου φτιάχνει η μαμά μου ενώ είναι ακόμα θυμωμένη μαζί μου

                                             Άλλο νόημα περνάει όμως μου αρέσει πολύ και θέλω να το μοιραστώ