Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

..............




Δε θέλω ν'ακούω ιστορίες
Θέλω να ξεχάσω κι αυτές που ξέρω
Παράξενο -τόσα να νιώθω, λίγα να μπορώ να πω
τόσα να νιώθω, τόσο βρώμικα
Συγχώρα με, είναι η πρώτη φορά που προσπαθώ να τιθασεύσω τη σκιά
Κοιμάμαι γιατί τα απογεύματά μου είναι νεκρά
Ξυπνάω και τραβάω τη μπρίζα, και πέφτω
Συγχώρα με, ούτε εγώ ξέρω πού στο διάολο το βρήκα τόσο μαύρο

Αυτός που πιστεύει στην Κυρία Ουτοπία είναι
αισιόδοξος
ή απλώς μισεί;
Τι να σου πω, χάθηκα σε σελίδες βιβλίων
σε ζήλειες, σε συναισθήματα
σ' όλα αυτά που σαπίζουν ό,τι έχω μέσα μου
Κι αυτές οι σειρές
είναι η ψυχή μου δωσμένη
Ξέρεις πού

2 σχόλια:

Ένα τσιγάρο δρόμος...