Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ανασκόπηση

Η χρονιά μπήκε όμορφα. Η ομορφιά κράτησε λίγο βέβαια.
Ύστερα ξεκίνησε η κατρακύλα... Να προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή με ακραίους τρόπους, να έχω ακρωτηριάσει την ψυχή μου για τρεις τέσσερις μήνες.
 Ώσπου μπήκε η άνοιξη. Άρχισα να ανακάμπτω. Οι βροχές πλέον με ξέπλεναν, δεν με μουτζούρωναν. Έκανα την πρώτη μου κοπάνα, παρέα με τον Κοέλιο, και παραλίγο τον Πάρη. Τον απαγορευμένο Πάρη... Το γρασίδι μύριζε όμορφα, φορούσα σαλβάρι. Πήγα σε εκείνο το μεγάλο πάρτυ. Τι μαλακία! Την είδα πρώτη φορά, εκεί. Τον είδα για χιλιοστή φορά, και κάτι ξύπνησε μέσα μου. Από την επομένη κιόλας, άρχισε να μου δίνει ελπίδες. Να μου μιλάει, να μου δίνει όσα εγώ ζητούσα από αυτόν τρία χρόνια... Πήγα Κρήτη το Πάσχα. Βαρετά, τα μηνύματά του με έσωζαν.
Γύρισα. Έβρεχε στην Αθήνα. Το απόγευμα τον είδα όμως. Ένοιωθα ολοκληρωμένη δίπλα του. Χαρούμενη, αισιόδοξη... Μοναδική. Ώσπου, μετά από λίγες μέρες, όλα τέλειωσαν. Σαν μια μπόρα... Δεν βρήκα χρόνο να στεναχωρηθώ. Η παράσταση ήταν κοντά. Ηχογράφησα. Το έργο ανέβηκε με επιτυχία.
 Και μετά, εξετάσεις. Λίγο άγχος, έβλεπα την αρκούδα και γελούσα.
Έφυγε η μικρή για κατασκήνωση. "Είναι ο Δημήτρης εκεί; Μετά από τέσσερα χρόνια;" Κλάματα.
Βόλτα με το ξωτικό. Την λάτρευα και δεν το ήξερα.
Η ΧΑ μπήκε στη βουλή. Τι μισητή μέρα. Μα και όμορφη -γνώρισα τον Νίκο.
Έπειτα η συναυλία που ήμουν εθελόντρια... Γέλια, μπύρες, φωνές, νεαροί τραγουδιστές να φλερτάρουν μαζί μας. Γνώρισα τον Στέφανο. Παράξενο παιδί σκεφτόμουν τότε.
Είδα τον Δημήτρη -η συνάντηση με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα... διόλου δεν πόνεσε.
Ένα όμορφο καλοκαίρι είχε ξεκινήσει λοιπόν. Μπάνια, ήλιος, φουλαρισμένα λεωφορεία για Λούτσα...
Κρήτη. Από τα βραχιολάκια στον Μιχάλη. Τα ξαδέρφια, τα γαμάτα ξαδέρφια... Χορός, γέλιο, ήλιος, γέλιο, γέλιο, γέλιο.
Ύστερα Αθήνα. Και Μάντσεστερ. Η Κορίνα, αχ η Κορίνα... 15 μαγικές μέρες. Και ο Τρύφων...
Αθήνα. Μοναστηράκι, Εξάρχεια, βόλτες. Αγαπώ όλο τον κόσμο, είμαι ευτυχισμένη. Είμαι γεμάτη.
Γνωρίζω τον Στέφανο. Τον αγαπάω.
Η χρονιά δυσκολεύει, ακούω λόγια διόλου κολακευτικά.
Μα αγαπώ.
Κόβω τα μαλλιά μου.

--

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Το τρενάκι

"Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη..."
Μηχανικά προσπερνούσα αυτούς τους στίχους. Πάντοτε. Μέχρι τώρα... Άθελά μου, συνειδητοποίησα το νόημά τους. Ακούγονται τόσο βαρύγδουποι και σημαντικοί. Ηχούν περίεργα στ' αυτιά μου...
Γιατί..;


Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

να κατουρήσω

Δεν θα καταλάβει. Γιατί να μπει στον κόπο να καταλάβει;
Και αυτές οι συμπτώσεις;
Πού πήγε η αυτοπεποίθηση μου; Πώς αποτινάζω ανασφάλειες;
Τον θέλω; Όχι.
Γιατί ασχολούμαι;
Γιατί δίνομαι;
Στέφανε!                       έκκληση βοήθειας ήταν αυτό.
Εξάρχεια. Μοναστηράκι.
Έλα γαμώ έλα. Ποιός να ρθει;
Γαμημένοι τόνοι.
Ασυναρτησίες γράφω ε;
Βασικά όχι, βγάζει νόημα. Τουλάχιστον σε μένα.
Septum.
..ίσως και όχι.
Το πρώτο μου ποίημα. Εντάξει.
Βαριέμαι.
Άραξε.
Αποδέξου του.
Θέλω να είμαι και πάλι καλοκαιρινή. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να αποκολληθώ από το καλοκαίρι.
Καινούρια αρχή μα κολλημένη στο παρελθόν. Τι; Πώς;
Cookies με σοκολάτα.
Γαμιέμαι.
Γαμιέσαι.
Γαμιέται.
Μισό λεπτό, έχω μια ιδέα. 

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

A polar bear

Η έκπληξη στα μάτια του για το 20άρι στη Χημεία μου χάρισε την επιβράβευση που από χθες περιμένω.
...Απλά να τον βλέπω να χαμογελάει όταν μαθαίνει πως έστω και χωρίς αυτόν, τα καταφέρνω...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Hello stranger


Κατεχάκη νομίζω ήταν η στάση.
9 το βράδυ περίπου.
Τα δυο τραίνα σταμάτησαν για να αφήσουν και να πα΄ρουν μαζί τους ψυχές.
Γυρνούσα από Μοναστηράκι. Ήμουν θυμωμένη και στεναχωρημένη. Κοίταγα έξω από το παράθυρο. Ώσπου ένα άλλο παράθυρο βαγονιού σταμάτησε απέναντί μου.
Πίσω από αυτό, ένας νεαρός άντρας χωρίς μαλλιά και φρύδια. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω το χρώμα των ματιών του. Κοιταζόμασταν όμως, μέχρι τα τραίνα μας πήραν τις πορείες τους.
Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, τα είπαμε με τα μάτια.
Μου άνοιξε την ψυχή του και εγώ την δική μου. Και ναι, μου έφτιαξε τη διάθεση.
Πού ξέρεις. Ίσως αυτός είναι το άλλο μου μισό. Ίσως με δολοφονήσει μια μέρα. Ίσως με θαυμάσει. Ίσως γνωριστούμε και γίνουμε φίλοι. Ίσως τον αγαπήσω. Ίσως δεν ξαναβρεθούμε και ποτέ.
Σε αυτή την περίπτωση... Αντίο ξένε. Αντίο για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Νεροζούζουνο


Χρόνια πολλά. Να είσαι ευτυχισμένη, πάντα. Και να χαμογελάς.

Σου μίλησα στο τηλέφωνο -πλέον δεν είμαστε αμήχανες μεταξύ μας. Έπειτα από τόσα χρόνια κάνουμε μια συζήτηση με φυσιολογική ροή χωρίς "εε..." και "τι άλλα λοιπόν;" κάθε 50''. Μου λείπεις.
Εκείνη τη νύχτα που με πήγαινες στο αεροδρόμιο... Όταν με άφησες, ένοιωσα τόσο μόνη.
Μόνη στις 3 η ώρα το βράδυ σε ένα αφιλόξενο αεροδρόμιο, προσπαθώντας να διώξω την μοναξιά μου με το να ρωτάω από δω και από κει τους Άγγλους την ώρα. Ίσως με πέρασαν για πρεζάκι, δεν έδειχνα καλά.
Μόνη χωρίς εσένα έπειτα από 15 μέρες.
Μόνη σε μια ξένη χώρα.
Μόνη με μια βαριά βαλίτσα και ένα χούλα χουπ.
Σου έδωσα ένα γράμμα όταν αποχωριζόμασταν. Σε φανταζόμουν να το διαβάζεις μέσα στο magic bus και να κλαις, όπως εγώ.
Σ'αγαπάω. Σε χρειάζομαι.
Χρόνια πολλά αδελφούλα. 

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Νιώσε λίγο μόνος


Μπαίνει το κρύο. Το νιώθεις και εσύ, ε;
Καιρός ήταν...
Ήρθε η ώρα λοιπόν. Πάντα τέτοια εποχή κάτι συμβαίνει.
Ήρθε η ώρα λοιπόν.
Ας απολαύσουμε την παγωνιά. Εξάλλου, τώρα μπορούμε επιτέλους να φιληθούμε κάτω από τη βροχή και να δούμε μέσα στις φλόγες του τζακιού πρόσωπα γνωστά. Μα, πάνω απ' όλα, να σβήσουμε τους πόθους μας πάνω σε μάλλινες κουβέρτες και να πνίξουμε καημούς σε καυτούς καφέδες.


Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

xxx

Ήταν 1.95 περίπου. Είχε μαύρα μάτια και μούσι... Το σώμα του ήταν πολύ γυμνασμένο. Είχε παράξενο χαμόγελο και πολύ διαπεραστικό βλέμμα.
Και μου άρεσε να μου ψιθυρίζει
Φορούσε μαύρα. Μόνο μαύρα. Ή τουλάχιστον, όταν τον γνώρισα εγώ, μόνο μαύρα φορούσε. Φαρδιά μπουφάν και αρβύλες. Και άκουγε πανκ.
"Οι Kill the Cat" δεν ειναι πανκ. Ροκ είναι... Πανκ είναι σάπιες κιθάρες, σάπιος ήχος, φωνή γάμησέ τα".
Μου 'δωσε το μπουφάν του για να μην κρυώνω. Μόνο ΚΤΕΛ περνούσαν, 314 κανένα. Ίσως καταβάθος να μας βόλευε αυτό. Ένα για Αθήνα σταμάτησε μπροστά μας.
"Να το πάρουμε;"
"Χαχ... Λες; Μμμ... Τελικά δεν σε σταματάει τίποτα, ε;" Όχι, τίποτα δεν σε σταματάει.
Με σένα λάτρεψα και μίσησα το χάος τελικά...
Γέλαγες όταν σου έλεγα να προσέχεις...
Και ναι θα γράψουμε ένα βιβλίο μαζί...

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Το δικό μου Πολυτεχνείο, Έλληνα


Καλησπέρα Έλληνα.
Όχι, μη σηκώνεσαι. Άσε τις χειραψίες. Δεν φοράω την κουκούλα για να με φοβάσαι, κοίτα με στα μάτια. Είμαι το παιδί σου, το ξεχνάς;
Τι κάνεις; Τι; ...σου 'κόψαν το μισθό; ...σε φόβισαν δείχνοντάς σου ψευδείς εικόνες από διαδηλώσεις; Και εσύ τι κάνεις για όλα αυτά, Έλληνα;
Α, έχει αγώνα τώρα, δεν μπορείς να μου μιλήσεις... Άκου με τουλάχιστον Έλληνα.
39 χρόνια από τότε. Είσαι η γενιά του Πολυτεχνείου, το θυμάσαι αυτό Έλληνα, ε; Τότε, γιατί δεν μου επιτρέπεις να ζήσω το δικό μου Πολυτεχνείο; Γιατί αφήνεις να μου ρίχνουν δακρυγόνα; Ναι, καλά άκουσες Έλληνα. Τρώω και εγώ δακρυγόνα, κατεβαίνω και εγώ σε πορείες. Δεν πάνε μόνο ηλίθιοι που θέλουν να τα σπάσουν όλα.
Γιατί με μεγαλώνεις έτσι, Έλληνα; Γιατί με κάνεις να πιστεύω πως πάντα φταίνε οι άλλοι; Γιατί με μαθαίνεις να δείχνω το διαφορετικό με το δάχτυλο; Γιατί με πείθεις πως όλοι οι ξένοι είναι επικίνδυνοι; Γιατί αφήνεις τα παιδιά σου να χαιρετούν στρατιωτικά; Γιατί;
30 χρόνια μετά, Έλληνα. Πολλοί θα πουν, "Πότε πέρασαν τόσα χρόνια;". Άλλοι θα αναλογιστούν πόσα άλλαξαν από τότε. Άλλα όντως κάτι; Σκέψου, Έλληνα, σκέψου!
Σου πουλάνε Δημοκρατία, δεν σε ρωτάνε για τίποτα όμως.
Ζητούν την ψήφο σου, δεν σε νοιάζονται.
Υμνούν το Πολυτεχνείο, δεν θυμούνται τίποτα από όσα εκείνο σήμαινε.
Θέλω τα όνειρά μου πίσω ΤΩΡΑ.
Όμως, τίποτα δεν χαρίζεται. Και αφού δεν με θες δίπλα σου, θα με έχεις απέναντί σου Έλληνα.
Όχι, δεν αγαπώ αυτή την Ελλάδα. Αγαπώ μόνο τον αγώνα της για ελευθερία και ισότητα.
Καληνύχτα λοιπόν Έλληνα. Όνειρα γλυκά.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Όταν ο Στέφανος έχει δίκιο


Πότε; Πότε;
Γιατί και πώς;
Ξενύχτια με αποφάσεις βρε μανάρι μου. Ξενύχτια με αποφάσεις...
Καφέδες και τσίχλες που βοηθάνε στην συγκάλυψη προδοτικών σκέψεων.
Στις στοές των πληγών, στις τζιτζιμπύρες που δεν γαμάνε, στις αναμονές, στην υγειά του παρελθοντικού μας μέλλοντος.

λιγο πανκ. golden ακου το.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ένα ποινολόγιο, μια αφιέρωση, μία μέρα.

Fact 1: Σήμερα με έγραψαν στο ποινολόγιο. Πρώτη φορά. Για όσους έχουν ξεχάσει, στο ποινολόγιο γράφονται οι ιδιαίτερα άτακτοι. Και αν δεν συμμορφωθείς, φωνάζουν τη μανούλα.
Με έγραψαν λοιπόν, γιατί γέλαγα εν ώρα διαγωνίσματος στα Καλλιτεχνικά. Άστα φίλε αναγνώστη, γάμησέ τα.
Η δικιά μου αντίδραση; Γέλια φυσικά.

Fact 2: Ο Μιχάλης μου αφιέρωσε το Never met a girl like you before στο ράδιο. Η καρδιά μου χτύπαγε τόσο δυνατά μόλις άκουσα το όνομά μου. Τρελάθηκα. Άρχισα να χοροπηδάω σαν παρτσακλό. Αχουυ.


Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

You can't just come and fuck up my life...


Μετά από δυο μήνες μου μίλησε.
Το τι κάνω ήταν δευτερεύουσα ερώτηση, άλλο ήθελα να μάθει, κάτι άσχετο.
"Τι κάνεις;" Τόσο ειρωνικό!
Δύο γαμημένους μήνες είχαμε να μιλήσουμε. Δύο γαμημένους μήνες εκ των οποίων κάθε ξεχωριστή μέρα τον σκεφτόμουν. Τον έβριζα, τον δικαιολογούσα, έκλαιγα. Και τώρα απλά εμφανίστηκε. με μια υποψία ενδιαφέροντος...

Ξέρεις πως με τσαλαπατάς, όχι;

Μου λείπεις.

ΣΚΑΣΕ


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Όχι ρε



Προσπάθησα να περιγράψω κάθε στιγμή. Κάθε λέξη. Να αποτυπώσω κάθε ανάσα, άγγιγμα, κουβέντα και χάδι. Ξέρω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Γιατί θα ξεχάσω. Ήδη ξεχνάω. Οι λεπτομέρειες που ουσιαστικά κρατούν την ουσία εκείνου του βραδιού, φεύγουν μαζί με το χρόνο.
Δε θέλω να γίνει αυτό. Έτσι, τα έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί, με την ελπίδα πάντα να θυμάμαι τι ένοιωσα μια φορά.
Αμύνομαι ενάντια στον χρόνο. Τρομάζω όταν σκέφτομαι πως οι αναμνήσεις μου αυτές μια μέρα θα είναι θολές, γεμάτες ομίχλη.
Βοηθάω τη μνήμη να επιβιώσει.
Δεν γίνεται αλλιώς. Όχι. Δεν ξεχνάω...





ΥΓ.: Απέκτησα και tumblr. Όποιος ενδιαφέρεται, ας ρίξει μια ματιά: www.hiding-in-chimneys.tumblr.com


Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Πάω

Το πρώτο αυθόρμητο ποστ μετά από πολύ καιρό. Ξέρω για τι θέλω να γράψω. Αλλά δεν ξέρω πώς θα το εκφράσω. Είμαι χαμένη. Νοιώθω κενή.
Τέλος. Τέλος ε; Μα ναι εγώ το ζήτησα. Αλλά τέλος; Κάτι δεν μου κολλάει σε αυτή την λέξη. Νοιώθω κενή, ξαναλέω. Δεν θα έπρεπε. Έγινε αυτό που ήθελα. Και; Νοιώθω άδεια. Αυτό έχει σημασία. Απαίσιο συναίσθημα. Σαν να έχασα τα πάντα. Αλλά εγώ το ζήτησα. Μαζοχισμός...
Λένε πως για να ανοίξεις ένα κεφάλαιο πρέπει να κλείσεις αυτό που έφυγε. Πέρασα ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Ένοιωσα πράγματα πρωτόγνωρα, έζησα στιγμές γλυκές και πικρές. Έζησα! Το κακό είναι πως ζω ακόμα με το καλοκαίρι όμως. Με συντηρούν οι αναμνήσεις και τα πρόσωπα του καλοκαιριού. Λάθος. Απόψε το κατάλαβα. Τυραννιέμαι για ανθρώπους που πέρασα ευτυχισμένα μαζί τους. Άδικο. Πολύ άδικο. Ξέρω πως και αυτός πονάει. Και αυτό με χαλάει ακόμα πιο πολύ. 
Αισθάνομαι να ασφυκτιώ με τις παρούσες καταστάσεις. Ήρθε λοιπόν η ώρα να προχωρήσω. Όσο και αν δεν θέλω. Να προχωρήσω από την καλοκαιρινή μου ευτυχία και να περάσω στην ρουτίνα. Να περάσω ουσιαστικά. Γιατί ναι μεν έχω μπει στο κλίμα του σχολείου και της καθημερινότητας, όμως το μυαλό μου τρέχει αλλού. Ήρθε η ώρα η φυσική μου παρουσία να συγχρονιστεί με το μυαλό μου. Ξέρω πως θα πονέσει στην αρχή. Έτσι γίνεται πάντα με αυτές τις μεταβάσεις. Όμως κάποια στιγμή κάτι καλό θα εμφανιστεί. Όπως πάντα συμβαίνει...
Και ήρθε η ώρα να σοβαρευτώ επιτέλους. Εννοώ, κανονικά. Κανονικά κανονικά. Έτσι θα κάνω πιο χαρούμενη εμένα, μα θα πάψω να προκαλώ δυστυχία και στους άλλους.
Πάω. 

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Μα...


Μα είναι δυνατόν;
Πώς γίνεται έτσι εύκολα μια σύμπτωση να ενώνει δύο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου;
Το πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων, με την κοπέλα που λατρεύω πιο πολύ στον κόσμο, ξαφνικά συναντιούνται.
Χωρίς να ξέρουν τους ρόλους που έχουν βαλθεί να παίζουν, στήνουν μια ολιγόλεπτη παράσταση. Γιατί ταράχτηκα;
Τα πνεύματα είναι πνεύματα. Όντα εξαφανισμένα.
Γιατί ταράχτηκα;
Πάνε δύο χρόνια.


α ρε αντρεα.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Welcome back


Πόσο μου είχε λείψει η ρουτίνα του σχολείου.
Αν και έτσι όμορφα το βιώνω κάθε χρόνο το σχολικό ξεκίνημα, κάθε χρονιά είναι όλο και πιο έντονο.
Είμαι πολύ χαρούμενη, με αυτοπεποίθηση, τραγουδάω, παθαίνω τις κρίσεις ενθουσιασμού μου, αγκαλιάζω όποιον βρω, γελάω γελάω γελάω.
Προχθές διάβασα μαθηματικά πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια. Η ιστορία φαίνεται ενδιαφέρουσα, πέρσι με το βυζάντιο έκοψα φλέβες. Τα αρχαία ίσως φέτος αξίζουν πιο πολλή προσπάθεια είναι η αλήθεια, και περίεργος, τα πάω καλά στην βιολογία τη φυσική και τη χημεία.
Πρόλαβα ήδη να γεμίσω το θρανίο μου στίχους και συνθήματα.
Αυτά λοιπόν.
Καλή σχολική χρονιά μάγκες.




Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΜΠΑΜ



Σαν κάποιος να πάτησε ένα κουμπί.
Όλα άλλαξαν. Το ένοιωσα. Λες και όποιο ζωντανό συναίσθημα που έτρεφα για αυτόν είχε μετατραπεί σε θυμό.
Θυμό για μένα που πίστευα μέχρι τελευταία στιγμή πως δεν είναι μαλάκας, αλλά ένας άντρας (ναι, άντρας) με καθωσπρέπει σκέψη.
Θυμός για αυτόν που δεν στάθηκε στο ύψος του.
Μα αυτό που πονάει πιο πολύ είναι οι αναμνήσεις μου από αυτόν. Όμορφες, γεμάτες ένταση, γέλιο, γεμάτες ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Λίγες μεν. Ελάχιστες. Αλλά δυνατές.
Τέλος λοιπόν.
Τέλος.
ΤΕΛΟΣ.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

This could be heaven or this could be hell


-Θα επιστρέψω.
-Το ελπίζω
-Ξέρεις... Με μια μπουγάτσα στο χέρι.
-Ναι, να το γιορτάσουμε.
-Ναι... Είσαι τέλειος.
-Είσαι μικρή.
-Ε και;
-Σου φαίνομαι τέλειος. Δεν είμαι. Θα καταλάβεις...
-Τι θα καταλάβω;
-Πόσο μαλάκας είμαι τώρα.
-Όχι. Ποτέ. Αρνούμαι.
-...ξημέρωσε. Πρέπει να φύγεις.
-Δεν θέλω!
-Ούτε εγώ. Πρέπει.
-Λίγο ακόμα.
-Δέκα λεπτά. Μόνο.  ... Πέρασαν τα δέκα λεπτά.
-Κιόλας; Φεύγω..
-Κάτσε. Φιλί δεν έχει;
-...


Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Ψάχνοντας το κορίτσι με τον ήλιο στα μάτια


Όλα γκρίζα. Ή μαύρα. Ή άσπρα. Η ζωή μονόχρωμη τέλος πάντων. Μονότονη. Ναι... Μια μονότονη περιπλάνηση ανάμεσα σε όμορφες και άσχημες εικόνες, χωρίς νόημα. Οι άνθρωποι από μικροί έχουν χάσει κάθε σπίθα. Χαμογελάνε χωρίς να το πιστεύουν. Δρουν μηχανικά. 
Όμως είναι εκείνη η κοπέλα. Διαφορετική. Κάθεται πάνω σε ένα κίτρινο σύννεφο, φοράει κόκκινα και ζωγραφίζει. Ακτινοβολεί μαγεία. 
Ο κόσμος παραμένει μονόχρωμος όταν την πιάνω από το χέρι. Σιγά σιγά όμως αποκτά ανταύγειες, σκιές, θορύβους καθώς περπατάμε μαζί...






Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Ένα ανύπαρκτο γράμμα


Μικρούλα μου,
Πάει καιρός από τότε που τα είπαμε. Όμως είσαι στο μυαλό μου. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Το μοναδικό μας βράδυ. Δεν σε βγάζω από το μυαλό μου...

I know how you feel inside you... I've been there before...

Όμως είναι δύσκολο και για 'μένα. Μην κλαις. Έχω τύψεις. Πάντα είμαι τόσο ορθός... Σωστός... Και εσύ ξαφνικά τάραξες την ηρεμία μου.

Don't you cry tonight, I still love you babe... Don't you cry tonigh there's a heaven above you babe!

Μη με κατηγορείς. Σε παρακαλώ μην μαυρώνεις τις εικόνες των στιγμών μας. Δεν μου είναι εύκολο να σε κοιτάω ή να σου μιλάω πλέον. Μην κλαις. Κατάλαβέ με.

Don't you take it so hard now... And please don't take it so bad... I still be thinking of you, and the times we had...

Δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ και το πώς θα είμαστε μεταξύ μας. Σκέψου το. Πόση πιθανή αμηχανία.

You gotta make it your own way. But you'll be alright now, sugar.

Μη με σκέφτεσαι. Είναι δύσκολο, ίσως επίπονο μα προσπάθησέ το. Αξίζεις.

You'll be better tomorrow in the morning light...

Θυμάσαι που θαύμαζες την τελειότητά και την ορθότητά μου και εγώ προσπαθούσα να σου αποδείξω πόσο μέτριος είμαι; Ε λοιπόν, το απέδειξα. Συγνώμη...


*Χρησιμοποίησα στίχους του Don't Cry, των Guns 'n Roses για να ολοκληρώσω το κείμενο. Αυτό το "γράμμα" ποτέ δεν ήρθε σε μένα. Μάλλον δεν έχει καν γραφτεί. Όμως, να ποτέ έφτανε στα χέρια μου, κάπως έτσι θα ήταν...

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Ένας τελευταίος αποχωρισμός


23/8/2012

Κρήτη

Δεν μπορούσα να τον αφήσω με το ψιθυριστό "συγνώμη για ένα χρόνο.
Βρεθήκαμε σε μια alternative καφετέρια. Άργησε δέκα λεπτά. Ήπια κρύα σοκολάτα, ήπιε μόνο ένα ποτήρι νερό.
Είμασταν όπως πριν 10 μέρες. Περιέργως... Πειράγματα, όμορφες κουβέντες... Ώσπου με φίλησε. Και ξαφνικά όλα έγιναν όπως πιο παλιά.
Άρχισα να κλαίω στην αγκαλιά του, ζητώντας του συγνώμη. Έλεγε "δεν πειράζει".
Τον κοίταγα στα μάτια και σκεφτόμουν πως αυτός ήταν ο ομορφότερος άνθρωπος στον κόσμο. Με πήγε σπίτι. Το αντίο που είπαμε δεν είχε κάτι το τελεσίδικο μέσα του. Λες και θα τον ξαναέβλεπα το ίδιο βράδυ, λες και δεν θα άλλαζε κάτι μόλις χανόμασταν ο ένας από τα μάτια του άλλου.
Ανακάλεσα στη μνήμη μου όλες τις όμορφες στιγμές μας. Άπειρες βόλτες κάτω από τα αστέρια, βραδινά μπάνια, γρανίτες και σουβλάκια, γέλια, σπόντες, πασάλιμα από κρέπες, μπύρες, περπάτημα στον παραλιακό, ροκ συναυλίες, reggae πάρτι... Όμως τελικά καταφέραμε να μείνουμε "εμείς".
Μαλώσαμε, περάσαμε όμορφα, ξαναμαλώσαμε.
Αλλά έτσι είναι η ευτυχία, ψέμματα;

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Sweet summer sweat


22/8/2012

Κρήτη

Απόψε αποχαιρέτησα τα παιδιά. Νοιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Πέρασα υπέροχα με όλους. Είχαμε διαφωνίες, τσακωμούς, συγνώμες, πάλι από την αρχή...
Μου λείπουν όλοι. Ήδη.
Ψιθύρισα ένα συγνώμη στον Μιχάλη στη συναυλία. Με κοίταξε περίεργα, δεν ξέρω καν αν το άκουσε.
Ο Διονύσης ήταν τόσο ανοιχτός όταν με πήγαινε σπίτι... Σπάνιο φαινόμενο.
Ο Νίκος, η Τζοάνα, ο Λευτέρης, ο Μάνος μου είπαν καλό ταξίδι κοιτάζοντάς με σοβαρά...
Η Μαριαλένα, ο Κίντι και ο Μάριος προσπαθούσαν να με πείσουν να μείνω όλη τη χρονιά. Και ο Κάρλο μου υποσχέθηκε πως θα μιλάμε ακόμα και όταν πάει Αυστραλία.
Είναι άλλοι τόσοι που δεν πρόλαβα να χαιρετήσω...
Ήταν ένα πανέμορφο καλοκαίρι.

*Αύριο βράδυ επιστρέφω Αθήνα.


And we were trying different things, we were smoking funny things... Making love out by the lake to our favourite song... Shipping whiskey out the bottle, not thinking 'bout tommorow, singing Sweet Home Alabama all summer long...

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Much too younger...


22/8/2012

Κρήτη

Μπορώ να τον ακούω να σιγοτραγουδάει ήδη
You know its wrong to be alone with me, but that common look is in your eyes...

Ξέρω περίπου πώς αισθάνεται για όλο αυτό. Ίσως να με σκέφτεται. Έχει τύψεις. Το νοιώθω.
Get out of here before I have the time to change my mind... 'Cause I'm afraid we'll go too far...

Μου λείπει. Όμως δεν ξέρω αν πρέπει να κινηθώ. Θα τον φέρω σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.

Αλλά μου λείπει. Τον σκέφτομαι, θυμάμαι τις λεπτομέρειες, τις στιγμές που περάσαμε μαζί.
Και ο ένας χρόνος είναι πολύς. Ή μήπως περνάει γρήγορα; Και αν οι καταστάσεις τα φέρουν έτσι που βρεθούμε νωρίτερα; Τότε... Μακάρι. Τα 500 χλμ και πάλι δεν είναι λίγα. Ούτε τα πέντε χρόνια περισσότερης πείρας και γνώσης. Τίποτα δεν είναι ευνοϊκό, φαίνεται.
Μήπως καλύτερα έτσι; Όχι, αρνούμαι να το πιστέψω. Ο ένας χρόνος είναι λίγος. Τα 500 χλμ. ένα τσιγάρο δρόμος, ειδικά όταν έχεις ιδιαίτερο λόγο για να τα διανύσεις. Όσο για τα πέντε χρόνια παραπάνω πείρας και γνώσης... Ίσως είναι και απαραίτητα.


Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Kαρό με πράσινες και μπλε γραμμούλες



21/8/2012

Κρήτη


6 μέρες... 5,4,3,2... 1 ημέρα.
Πόσο δύσκολο είναι να ζήσεις όταν περιμένεις κάτι τόσο πολύ...
Πέρασαν μέρες από εκείνο το βράδυ. Μέχρι αύριο που θα τον ξαναδώ μεσολαβεί ένα μικρό διάστημα σε σχέση με αυτό που έχει ήδη φύγει. Αυτές τις μέρες χωρίς αυτόν, προσπαθούσα να περνάω καλά μόνο και μόνο για να φεύγουν γρήγορα οι ώρες
Ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Πολύ κλισέ φράση, μα τώρα την καταλαβαίνω.
Όταν θα αναρτηθούν αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη περάσει καιρός από τώρα. Είναι 21 Αυγούστου, δύο παρά είκοσι πέντε το μεσημέρι. Είμαι Κρήτη ακόμα, όπως οι προηγούμενες αναρτήσεις δείχνουν.
Όταν θα αντιγράφω αυτό το κείμενο στο πεδίο εγγραφής του Blogger, πολλά θα έχουν αλλάξει. Μάλλον δεν θα μπορώ να ανακαλέσω, έστω σαν θύμηση το πόσο μου λείπει εκείνος τώρα. Τι περίεργο!
Αναμένω το αύριο σαν λυσσασμένη. Ίσως απογοητευτώ. Όμως η κατάσταση πρέπει να σταματήσει να είναι ρευστή. Έστω και αν αυτό σημαίνει πως η κατάληξη δεν θα μου αρέσει.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Τόξο


20/8/2012

Κρήτη

 663075434_large

Και τότε είναι που δεν έχουν σημασία ούτε τα πρέπει ούτε τα μη. Τα συναισθήματα και τα θέλω έρχονται στο προσκήνιο. Κάθε συναίσθηση λάθος και σωστού εγκαταλείπει το πεδίο.
Όλα αυτά δεν έχουν σημασία εκείνη τη στιγμή.
Και πώς να έχουν, όταν κάτι που περίμενες χρόνια, πραγματοποιήται;
Τι γίνεται όμως όταν κάτι που θεωρητικά ενώνει, βρίσκεται εκεί για να χωρίζει;
Και όταν τελικά αυτό το κάτι το ξεπερνάς... και πράττεις σύμφωνα με αυτά που θες... Είναι κακό να μην έχεις τύψεις;


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Οι ζημιές των ζημιών οι ζημιές ω ζημιές



20/8/2012

Κρήτη

Με πόσο θράσος κοιτάζουμε αυτούς που πληγώνουμε... Με πόση βιαιότητα εκτοξεύουμε λόγια κυνικά εναντίων ανθρώπων που μας έχουν χαρίσει όμορφες αναμνήσεις...
Παράδοξο.
Και ξέρουμε πως έχουμε άδικο. Όμως συνεχίζουμε.
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε που λέει και το τραγούδι. Και όταν καταλαβαίνεις τα λάθη σου, αλλά ξέρεις πως θες να τα ξανακάνεις, μήπως είσαι απλά άξιος της μοίρας σου;


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Reggae Vibes

15/8/2012

Κρήτη


Να χορεύουμε ανελέητα με την παρέα μου, χαζεύοντας τους ξένους, υπό τον ήχο live reggae μουσικής. Και να πίνουμε. Λίγο μεν, αρκετά όμως για να μας φτιάξει τη διάθεση. Να κολυμπάμε μακριά από το πάρτι και μετά να αγκαλιαζόμαστε και να ανοίγουμε τις καρδιές μας κάτω από το φεγγάρι για να ζεσταθούμε.
Ζω την ομορφιά μιας μεγάλης παρέας, τη γλύκα ενός ειδυλλίου, την απόλαυση της ελευθερίας.
Περνάω τέλεια, το εννοώ. Είναι από τα καλύτερά μου καλοκαίρια.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Ζωή σαν τριαντάφυλλο


6/8/2012

Κρήτη


Είναι παράξενο το πώς οι στιγμές αλλάζουν. Το πώς η διάθεση μεταβάλλεται. Πόσο εύκολα η μιζέρια τριών ωρών δίνει τη θέση της στην χαρά ενός τετάρτου.
Παράξενο. Περίεργο.
Μα τόσο ενδιαφέρον.
Η αύρα που φέρουν ορισμένα πρόσωπα καθώς και οι φράσεις που ξεστομίζουν κάποια στόματα, έχουν τη δυνατότητα να διώξουν νεύρα και θυμούς ή να φέρουν δυστυχία και μιζέρια.
Α, η ευτυχία είναι μοναδική. Και όταν έχει να κάνει με το Μιχάλη, είναι και πολύπλευρη.


Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Rockmantitus

5/8/2012

Κρήτη


Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Πόσο διαφορετικά είναι όλα από πέρσι τέτοια εποχή... Σήμερα όλα είναι πιο... χαρούμενα, αληθινά. Πιο όμορφα, νοιώθω πιο πλήρης σίγουρα.
Χρόνια μου πολλά!
Λείπουν οι γονείς μου, έχω όμως καλή παρέα.
Δεν έχω ίντερνετ, δεν μου λείπει όμως.
Το αγόρι μου είναι μαζί μου κάθε μέρα.
Έχω ωριμάσει. Έχω αλλάξει.
Περιέργως όλα είναι υπέροχα. Δεν θέλω να σεκύτομαι τι θα αντισταθμίσει αυτή την ευτυχία.
Ίσως τίποτα.
Μα δεν με νοιάζει.
Δώδεκα και τρία. Ξεκίνησαν τα "χρόνια πολλά". Χορεύω στο μπαλκόνι με την αδερφή μου υπό τον ήχο κάποιου άγνωστου deck.
Παραδόξως όλα μοιάζουν όμορφα. Όλα τέλεια. Γαμώτο, το μέλλον είναι τόσο φωτεινό, η ζωή ενδιαφέρουσα.
Πάμε να την αδράξουμε.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Για πάντα

31/7/2012

Κρήτη



Όταν μου συμβαίνει κάτι μεγάλο, κάτι που η ευτυχία ή η δυστυχία που επιφέρει δεν είναι ανεκτή, το γράφω. Και έτσι λυτρώνομαι, κατά κάποιον τρόπο. Αυτό που συνέβη χθες όμως, δεν μπορώ να το περιγράψω. Δεν μπορώ να το θέσω στο χαρτί, έτσι απλά με λόγια. Έζησα στιγμές τόσο μονότονα τέλειες που νοιώθω πως, αν έστω, προσπαθήσω να τις περιγράφω, θα τις αδικήσω, θα τις κάνω να ακουστούν υπερβολικά καθημερινές.
Πώς ξέρεις πως όταν βρίσκεις το "πολύ καλό" είσαι διατεθειμένος να το αφήσεις γιατί έτσι πρέπει κάποια στιγμή;
Αλλά μήπως πρέπει να είναι έτσι, για να θεωρούμε την τελειότητα κάτι παροδικό, καθόλου σταθερό και δεδομένο;
Μήπως καλύτερα έτσι;

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα μπίντι μπίντι για την γιαγιά μου

Κρήτη

27/7/2012


Γιατί να υπάρχουν ταμπού;
Γιατί το "μη επιτρεπτό" να ζει και να βασιλεύει; Ζούμε σε μια κοινωνία επιφανειακά απελευθερωμένη. Κάθε μέρα ακούμε ανθρώπους να μας προωθούν να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας και να είμαστε ο εαυτός μας. Βλακείες.
Όταν τελικά κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αρέσει... "τυχαίνει" πάντα να έχουμε κάποιον κατακριτή απέναντί μας.
Ειρωνεία έτσι;
Με πόση ευλάβεια χτίζουμε μια δήθεν φιλελεύθερη και διαφορετική κοινωνία και πόσο γρήγορα αφήνουμε να φανεί ο συντιριτισμός της...
40 χρόνια μετά τα 70s και τους ανθρώπους που ψάχνονταν γενικώς, στο περίτρανο 2012 λοιπόν, είμαστε πιο οπισθοδρομικοί και κλειστόμυαλοι και από τους ανθρώπους της δεκαετίας του 30'.
Άγραφοι κανόνες μας κυβερνούν ακόμα. Το σεξ ακολουθούν "πρέπει" και "μη".
Πού είναι τελικά το κακό στο να περνάς καλά;
Ποιος ορίζει την ηθική, τους κανόνες, τα ιδανικά μιας κοινωνίας;
Απλά λίγοι προβληματισμοί που δεν έχω ιδέα αν έχουν απάντηση.
Όχι, το ανθρώπινο μυαλό δύσκολα αλλάζει ρότα.



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Να τι μένει

Κρήτη
26/7/2012


Η μυρωδιά του άφτερ σέιβ του, η γεύση της γρανίτας στα χείλη του, τα μπλουζάκια, ο ήχος του σκέιτμπορντ, οι καταπληκτικοί διάλογοι, τα χαμόγελα, τα βραχιόλια που φτιάχνουμε με τη Μυρτώ, το ξέστρωτο κρεβάτι, οι τόνοι καταναλωμένης μερέντας, τα 10' μέχρι την παραλία, το wi-fi στου Πολύδωρα, τα μαύρα ψάρια, η ηλίθια γάτα της γιαγιάς μου, η παρέα στη λίμνη, το βλαμένο σκουλαρίκι στη μύτη, τα geek γυαλιά που φοράει η κάθε χαζογκόμενα, η μουσική στο mp3 μου, το yanni's bar, τα τηλέφωνα της μικρής αδελφής μου κάθε 5' αφότου με χάσει από τα μάτια της και τα νεύρα του Μιχάλη μόλις ακούσει την φωνή της.
Ναι, μέχρι τώρα περνάω, αν μη τι άλλο, φανταστικά. 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

μεταβαση

Μεθαύριο επιστρέφω Αθήνα. Κάνω την ανάρτηση διότι:

  • Βαριέμαι αφάνταστα και είναι 5 το πρωί εδώ. Βαριέμαι να πάω για ύπνο.
  • Δεν μ'αρέσει να βλέπω το μπλογκ αδρανές αλλά τις κανονικές αναρτήσεις θα τις ξεκινήσω από Πέμπτη πάλι.
  • Ο Ρασκόλνικωφ με προσκάλεσε.
Το παιχνίδι έχει ως εξής: Πρέπει να σας γράψω 4 πράγματα που θα άλλαζα στο παρελθόν και 4 που θα θελα να χω στο μέλλον! Έχουμε και λέμε λοιπόν...


Τι θα άλλαζα στο παρελθόν

  1. Την παρέα μου στο δημοτικό. Πριν βιαστείτε να μιλήσετε, σας διαβεβαίω πως τα κοριτσάκια με τα οποία έκανα παρέα δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα γλυκούλικα, αθώα σχολιαρόπαιδα που έχετε στο νου σας. ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ. 
  2. Δεν θα θεοποιούσα ανθρώπους (σταρς κλπ) ούτε θα ούρλιαζα σαν υστερική χαζογκόμενα όταν έβλεπα κάποιον από αυτούς. Ναι στα δέκα μου το έκανα και αυτό. 
  3. Δεν θα ήμουν τόσο απίστευτα γκρινιάρα. 
  4. Τα γυαλιά που πήρα στην τετάρτη δημοτικού. ίου.


Τι θέλω να έχω στο μέλλον

  1. Θέλω να περάσω στη σχολή που θα αποφασίσω, κατά προτίμηση στη Θεσσαλονίκη, και να ζήσω μια απόλυτα γαμάτη φοιτητική ζωή.
  2. Θέλω να φύγω στο εξωτερικό αφού τελειώσω τις σπουδές μου, ίσως Αγγλιά και να μείνω εκεί δουλεύοντας ως δημοσιογράφος σε κάποια εφημερίδα ή ραδιόφωνο. 
  3. Να περάσει ο Μιχάλης στη Νομική στο Μόναχο για να πηγαίνω να τον βλέπω και να χουχουλιάζουμε μαζί κάτω από τα σεντόνια ενώ έξω θα χιονίζει.
  4. Τις αδελφές μου δίπλα μου. Και τις δύο.
Αυτά λοιπόν. 
Καλό βράδυ Άγγλοι που δεν με διαβάζετε γιατί προφανώς δεν καταλαβένετε γρι.
Καλη μέρα Έλληνς που προφανώς και με διαβάζετε. Χα.


Βαριέμαι να προσκαλέσω τον οποιονδήποτε. 


Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Manchester, 2012


Είχα μια καλή πτήση. Αδυνατούσα να κοιμηθώ για κάποιο λόγο βέβαια, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν καλά. Γνώρισα και μια οικογένεια Άγγλων, η οποία και μου έκανε παρέα σε όλο το ταξίδι. Καθώς προσγειωνόμασταν πρόσεξα τις απέραντες πεδιάδες κοντά στο αεροδρόμιο -πραγματικά τεράστιες και καταπράσινες!
Στο αεροδρόμιο με περίμενε η αδελφή μου. Πήγαμε σπίτι με το λεωφορείο και κατά τη διάρκεια της διαδρομής μέτρησα μόλις δύο πολυκατοικίες. Στο σπίτι γνώρισα τους συγκάτοικους και φίλους της, δύο Έλληνες, ένας Άγγλος και ένας Ιρλανδός.
Αυτές οι τρεις μέρες μου εδώ είναι ως τώρα πολύ ευχάριστες και όμορφες. Βοηθάμε τα παιδιά να μετακομίσουν, τελειώσαμε σχεδόν, όμως τελικά κάθε βράδυ καταλήγουμε να πίνουμε και να τρώμε αραγμένοι σε κάποιο σαλόνι. Από αύριο θα ξεκινήσει η επίσημη ξενάγησή μου στην πόλη, μουσεία, γκαλλερί κλπ.
Btw, σήμερα πήγα σε 4-5 second hand μαγαζιά. Απείρως γαμάτα! Πολύ καλές τιμές (προφανώς) στα πάντα. Αγόρασα δύο μεγάλα κουβάρια μαλλιά και έπλεξα κάποια κασκόλ όσο τα παιδιά μετακόμιζαν.
Επίσης, έχουν μάθει στους Άγγλους να λένε κάποιες χρήσιμες ελληνικές λέξεις: μαλάκας, μπαλκονάρες, ωχ, καλά. Και τις χρησιμοποιούν μάλιστα -έχει πολύ πλάκα. Ένα βράδυ, γυρνώντας από ένα τζαζ μπαρ κατά τις 2 το βράδυ, καθόμασταν όλοι στην κουζίνα έτοιμοι να πάμε για ύπνο ώσπου ο Λίαμ πήρε ένα πιάτο το πέταξε κάτω και φώναξε ΩΠΑ! Έτσι, τελείως ξεκάρφωτα και άκυρα. Ναι, ζούμε ιστορικές στιγμές.
Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι η τρομερή οργάνωση της πόλης (από τις τράπεζες μέχρι τα σούπερ μάρκετ) αλλά και η ευγένεια των πάντων. Έχω πάθει πολιτισμικό σοκ!
Κάθε απόγευμα περνάει παγωτατζίδικο και έχει μια σπαστική μουσικούλα που αναγγέλει την άφιξή του. Επίσης, είναι πολύ γλυκούλι το γεγονός πως τα σπίτια στις γειτονιές είναι ολόιδια, σαν τις ταινίες. Και όλα με κεραμίδι ρε φίλε! Α και τα πάρκα τους είναι τρομερά. Τεράστια και καταπράσινα, γεμάτα μονοπατάκια και λιμνούλες.
Τα λεωφορεία περνάνε με συχνότητα 3' και είναι πεντακάθαρα. Άσε που όταν αποβιβάζεται κάποιος λέει thank you στον οδηγό. Ναι, γαμάτα πράγματα...
Κάνει απίστευτο κρύο εντομεταξύ, βροχή και κακό! Ίσως λίγο το πρωί φτιάχνει το πράμα αλλά και πάλι...
Τα παιδιά στην παρέα της αδελφής μου επίσης είναι πολύ καλά. Μια Ελβετίδα, τρεις Έλληνες, τρεις Άγγλοι, ένας Ιρλανδός, μια Πολωνέζα, όλοι ευχάριστα παιδιά.
Τέλος είναι απίστευτο πόσο gay friendly είναι αυτή η πόλη.

Καλό βράδυ -ή μάλλον καλημέρα, έχει πάει 5...


Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Vamos a la playa

Θυμάστε που πριν καιρό ήθελα να κλείσω εισιτήριο για Αγγλία;
Ε λοιπόν προ καιρού έγινε και αυτό. Αύριο αναχωρώ για Μάντσεστερ. Θα μείνω περίπου δεκαπέντε μέρες, και λογικά θα έχω σύνδεση στο ίντερνετ, άρα η ροή των αναρτήσεων που γράφτηκαν στην Κρήτη θα συνεχιστεί κανονικά.
Πρέπει να κοιτάξω για μουσεία κλπ γιατί δεν έχω ιδέα τι θα πάω να δω, καθώς και να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα γιατί η αδελφή μου λέει πως έχει βάλει πολύ κρύο εκεί.

Vamos a la playa λοιπον.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Fish War volum 2

25/7/2012
Κρήτη



Και τι γίνεται τελικά όταν κάνουμε λάθη; Τι γίνεται όταν τα συναισθήματα αλλάζουν και το μόνο που μένει είναι να πληγώσουμε τον άλλο; 
Και γιατί η ζωή μας τα φέρνει έτσι που ή θα έχουμε τα πάντα ή τίποτα; 
Περίεργο.
Από την βεβαιότητα στην αστάθεια, από το απόγευμα στη λίμνη, στον έναστρο ουρανό δίπλα στη θάλασσα.
Περίεργο.
Πώς η καρδιά χτυπάει δυνατά και ανήσυχα, για άλλο πρόσωπο όμως ξαφνικά;
Και η ηθική; Τα κηρύγματα; 
Μήπως δεν είναι τίποτα άλλο παρά διφορούμενοι κανόνες που η κάθε κοινωνία ορίζει με σκοπό τον άσκοπο έλεγχό της;
Γέμισα μια ανάρτηση με ρητορικά ερωτήματα. Έπρεπε όμως να τα βγάλω κάπου αυτά και σίγουρα δεν έπρεπε να ακουστούν στα λάθος άτομα.
Ένας κόμπος με πνίγει από το πρωί στον λαιμό, θέλω να μιλήσω όμως οι σωστοί άνθρωποι λείπουν.
Και τελικά, όλα αυτά με κάνουν να μην θέλω να φύγω από την Κρήτη.


Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Fish War

22/7/2012
Κρήτη

Είναι περίεργο να αναθεωρεί κανείς για πράγματα τα οποία είχε δεδομένα. Και τότε η ξεροκεφαλιά και η ισχυρογνωμοσύνη του έρχονται στο προσκήνιο.



Περνάω τόσο ωραία. Το πρωί πηγαίνω στην θάλασσα με τη μικρή και τη Μυρτώ, το βράδυ κατεβαίνω στη λίμνη όπου είναι όλη η παρέα. Σκειτάδες, ρασταφάρι, παιδιά γενικώς ψαγμένα. Μένουμε μέχρι αργά έξω, οι κρέπες, τα σουβλάκια και οι μπύρες αφθονούν κάθε βραδιά. Και ο Διονύσης... Είναι τόσο παιδάκι. Δεν έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας, όμως έχει αυτή την αθωότητα που είχα ξεχάσει να αναγνωρίζω. Τον ενδιαφέρει μόνο το σκέιτ. Παράξενο αγόρι. Βλέπω πως του αρέσω, δεν έχει ιδέα τι να κάνει όμως. Φοβάται να μιλήσει, ντρέπεται... Αλλά αυτό ίσως και να είναι το ενδιαφέρον της όλης ιστορίας. Ξέρω πως γρήγορα θα βαρεθώ, όμως το να συνηθίσω σε κάτι διαφορετικό είναι μια δοκιμασία. Ψέμματα;

  

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Smells like a teen summer


Hello!
Θα έπρεπε να ετοιμάζω βαλίτσες, αφού στις 7 πρέπει να φεύγω για Πειραιά, γάμα το όμως.
Δεν ξέρω πότε θα σας γράφω αυτές τις μέρες που θα είμαι Κρήτη, δεδομένου του ότι το λάπτοπ μου χάλασε και σε ίντερνετ καφέ θα πηγαίνω το πολύ για να βρω καμιά παρτιτούρα... Παρ'όλα αυτά, έχω μαζί το μπλοκάκι μου για να γράφω τις ιδέες και τις σημειώσεις μου, τις εμπειρίες μου τέλος πάντων, από τις οποίες και θα προέρχονται οι μελλοντικές αναρτήσεις. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ρε φίλε!
Εδώ να σημειώσω πως φέτος ακόμα δεν έχω πάει κανονικές διακοπές και περίμενα την αποψινή μέρα πώς και πώς... Στον Άγιο Νικόλαο Λασηθίου θα είμαι, όποιος μένει Κρήτη μπορεί να μου στείλει email (rockmanticblogger@gmail.com), χαχα.
Νομίζω πως θα περάσω πολύ καλά... Όπως πάντα βέβαια, όσο κοινότοπο και ανούσιο και αν ακούγεται αυτό. Ότι πρέπει για ένα παιδί της ηλικίας μου: Πολλά μαγαζία (καφετέριες, ρούχων, ιντερνετ καφέ, μπαρ, κλαμπ κλπ) για να προσελκύει τουρισμό, αρκετά ήσυχα και ασφαλή αφού μην ξεχνάμε πως αν και κανονική πόλη, είναι μια μικρή κοινωνία και φυσικά απέέέέραααντεες καθαρές παραλίες. Η καλή παρέα εννοείται, δεν κάνω τον κόπο να την εκθειάσω...
Τέλος πάντων, αρκετά σας έκανα να ζηλέψετε. Θα τραβήξω και φωτογραφίες και απ' όλα!
Άντε, καλό καλοκαίρι bloggers!


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Κουτάβι

Ξεκινήσαμε να μιλάμε εξαιτίας ενός κειμένου μου. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν άλλος ένας επικροτητής μου, άλλο ένα μεγαλύτερο παιδί που ήθελε να με φλερτάρει. Όμως όχι.
Μαθαίνοντάς τον, κατάλαβα πως ήταν διαφορετικός. Όχι σαν αγόρι απαραίτητα, μα σαν προσωπικότητα. Λίγες φορές μου είπε "μπράβο", όταν το έκανε όμως, ήξερα πως είχε αξία.
Μιλούσαμε, διαφωνούσαμε συχνά, όμως ήξερα πως έβλεπε πάνω μου κάτι το λίγο διαφορετικό από τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Πάντα μου θύμιζε πόσο μικρή ήμουν, όσο και αν αυτό δεν ίσχυε, ειδικά αν κανείς αναλογιστεί την μικρή διαφορά ηλικίας που έχουμε... Μου θύμιζε πως ήμουν ανολοκλήρωτη ακόμα ως χαρακτήρας... Νευρίαζα, αλλά ήξερα πως είχε δίκιο, όπως τις περισσότερες φορές εξάλλου.
Ήταν απόλαυση να κάθεται απέναντί μου και να μιλάμε, ή απλά να αναλύει θέματα. Συχνά καθόμασταν κάπου και απλά χαζολογόσαμε μέχρι αργά.
Δεν νομίζω πως ποτέ θα ξεχάσω το Νίκο. Ήταν αυτός που με προσγείωνε σε ώρες που είχα πάρει αέρα. Και ακόμα το κάνει. Μου θυμίζει πως ναι μεν είμαι λίγο διαφορετική, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να κατακτήσω. Και ειλικρινά, χαίρομαι που μπορώ να τον αποκαλώ φίλο μου...

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Ύμνος στον Harry Potter


Έχω λιώσει άπειρες ώρες διαβάζοντας facts για τις ταινίες και τους ηθοποιούς του H.P. Έχω διαβάσει και τα επτά βιβλία ξανά και ξανά, έχω δει και ξαναδεί τις ταινίες πολλές φορές. Μέχρι τα δέκα μου, πίστευα πως θα έρθει το γράμμα για την φοίτησή μου στο Hogwarts.
Είδα την πρώτη ταινία σε ηλικία 2 χρονών, είχα τρομάξει. Μεγαλώνοντας όμως, το ενδιαφέρον μου οξυνόταν, η προσοχή μου για τα βιβλία της Rowling μεγάλωνε. Ώσπου έγινε εθισμός.
Η συγκεκριμένη συγγραφέας κατά την άποψή μου, δεν έχει αυτό που θα ονομάζαμε "ποιητικό οίστρο", έχει όμως κάτι που λείπει από πολλούς συγγραφείς: Αστείρευτη φαντασία. Με την επιτυχία των βιβλίων της, έχει ότι θα ζητούσε ο κάθε συγγραφέας: Φανατικούς αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. 
Όποιος διαβάσει έστω και ένα από τα βιβλία της, θα παρατηρήσει μια σχεδόν, αυθάδη, πρωτοτυπία, μια προσοχή στις λεπτομέρειες μοναδική, δίνοντας έτσι στα πάντα μια ακτινοβολούσα σημασία.
Σε κάνει να βιώνεις στο έπακρο ότι γράφει με ιδιαίτερα δυνατό τρόπο.
Στο έβδομο βιβλίο, ανυπομονούσα να διαβάσω την επόμενη σελίδα, είχα μια αγωνία για τη συνέχεια της πλοκής που κανένα βιβλίο και λίγες ταινίες μου έχουν προξενήσει.
Όταν είδα την όγδοη ταινία, στο τέλος έκλαιγα. Όχι από το συγκινητικό φινάλε, αλλά επειδή ένοιωθα πως κάποιοι παλιοί μου φίλοι μεγάλωναν και με άφηναν.
Τέλος, η διαλογή των ηθοποιών αλλά και η επιμονή της ίδιας της Rowling να παραμείνουν τα πάντα... "αγγλικά", αντιστεκόμενη δηλαδή στη χολλιγουντιανή λάμψη που ίσως προσδιδόταν στην ταινία, είναι αξιοσημείωτη. 


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Παίξαμε και εμείς με το όνειρο


Ήταν όλα περίεργα, ειδυλλιακά. Εσύ, μου μιλούσες. Έπειτα από έναν χρόνο υπομονής. Ονειρευόμουν καταστάσεις και πράγματα για εμάς, συνέθετα μια ευτυχία τόσο περαστική και ασταθή που, ακόμα δεν ξέρω πόσο κράτησε.
Χαμογελούσα, απολάμβανα κάθε μας κουβέντα, ήθελα και άλλο. Είχες ζεστά χέρια, και μια αθωότητα που άγγιζε την πονηριά.
Με έσφιγγες πάνω σου και ο αέρας λυσσομανούσε γύρω μας. Εσύ έλεγες... "Δεν πειράζει"...
Και μετά με φίλαγες έτσι, αργά και ύπουλα, ξέρεις, και μετά με κοίταζες τόσο νηφάλιος...
Έκανες πλάκα, γελούσες με το πόσο μικρή ήμουν. Παιδευόμουν με την πιο μικρή σου λέξη, απλά για να σε καταλάβω περισσότερο. Κάποιες φορές σε μισούσα λίγο, γιατί δεν μιλούσες πολύ και εγώ έπρεπε να μαντεύω αυτά που ένοιωθες...
Μάντευα και τότε έκλαιγα, συχνά χωρίς λόγο. Και όταν τελικά έπρεπε να σταματήσει όλο αυτό που είχαμε, εγώ γελούσα και σου έλεγα... "Δεν πειράζει"...

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Heavenly Creatures

Περπατούσαμε στην Ερμού. Παρατηρούσαμε τα πάντα, δεν ήμασταν αγχωμένες, σε σχέση με τους περαστικούς που έτρεχαν να προλάβουν, να πληρώσουν, να ψωνίσουν...
Κάποια στιγμή, προσέξαμε έναν αλλοδαπό, μεσήλικα και όχι ιδιαίτερα όμορφο, να κρύβει ένα τριαντάφυλλο πίσω από την πλάτη του. Η καρτούλα έλεγε, αν είδα καλά, "I LOVE U" με έναν ακανόνιστο μα στρωτό, γραφικό χαρακτήρα. Φώναξε ένα γυναικείο όνομα και κάποια στιγμή μια γυναίκα ιδίας υπηκοότητας και ηλικίας, γύρισε. Κοιτάχτηκαν, της έδωσε το λουλούδι και φιλήθηκαν. Ήταν πραγματικά κάτι τόσο όμορφο... Σαν από ταινία. Υπέροχο. Και λίγοι, πολύ λίγοι πρόσεξαν αυτό το μικρό συμβάν, μέσα στη βιασύνη τους. Φεύγοντας, σταματήσαμε και χορέψαμε ανάμεσα στους διαβάτες τανγκό, υπό τον ήχο των πλανόδιων. Οι οργανοπαίκτες χαμογελούσαν, και το να χαρίζεις χαμόγελα είναι ότι καλύτερο.
Ναι, σίγουρα ήταν μια όμορφη μέρα.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Εις το όνομα του Ανδρέα, του αδελφού του και της αξιοπρέπειάς μου



Φωνουλα μεσα μου: -με τον αδερφο του ρε φενια; οχι οχι οχι. Μη το κανεις.
Φενια: -Μα σιγα αφου δεν τον νοιαζει τι θες τωρα; 
Φωνουλα: -Βρε Φενια κοριτσι μου πώς τα μπλεκεις ετσι παντα ε; Και απο που και ως που ο μικρος αδελφος να ειναι 17; Γιατι ρε Φενια, με ποια μαυρη μαγεία σε καταραστηκαν;
Φενια: -Καταρχην δεν τα μπλεκω, μονα τους μπλεκονται. Και τωρα τι θες που ο μικρος αδελφος ειναι 17 ε; Ωωω ρε μανια εχω τουτο το συνδρομο της ηλεκτρας μωρε ωχουυ! Δεν ξερω ποιος με καταρασηκε παντως μονο καταρα δεν ειναι. Τι εχω εξαλλου;
Φωνουλα: -Και τι δεν εχεις! Εχεις διαλυσει οικογενειες, take it easy!
Φενια: -Ακριβως, γιατι να σταματησω τωρα;
Φωνουλα: -Α ναι ξεχασα η αξιοπρεπεια σου πηγε περιπατο.
Φενια: -Εσενα παντως η κυνικοτητα σου δεν πηγε πουθενα!
Φωνουλα: -Καλα κανε οτι γουσταρεις εξαλλου εσυ την πληρωνεις παντα, εσενα δεν θα σου ξαναμιλησει ο Αντρεας, χεστηκα εγω. Με το συμπαθειο.
Φενια: -Αφου τον Αντρεα δεν τον νοιαζει μωρε! Και στην τελικη καλο γατακι ειναι και ο αδελφος του, αυτος μου την επεσε, εγώ φταιω; Μια νεαρα κορασιδα ειμαι. Δεν εμπλεκομαι σε τετοια. Με εμπλεκουν!
Φωνούλα: -Καλα ακρη δεν βγαζω με σενα. Καληνυχτα ξεπεσμενη κορασιδα.
Φενια: -Άι να χαθείς. Συνείδηση της πλάκας. Καληνυχτα. Ουστ.

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Αγάπη είναι

Αγάπη είναι...




ο τρόπος που κοιτάζονται οι γονείς μου ακόμα και όταν μαλώνουν

τα δάκρυα σε μια κηδεία

τα χαμόγελα μιας επιτυχίας

οι τούφες μαλλιών από τον τσακωμό δυο αδελφών

η σκόπιμη αδιαφορία

μια αγκαλιά

η ανησυχία

το βλέμμα ενός ναρκομανή όταν δεν του δίνεις ψιλά για "εισιτήριο"

οι αναμνήσεις

κάποια τραγούδια, κάποια μέρη

τα σώματα που ακουμπάνε μεταξύ τους, στο μαύρο μπλοκ, καθώς προχωράει η πορεία

να επιστρέφεις σε ένα μέρος με πολλές αναμνήσεις και να δακρύζεις

να θυμάσαι τα γενέθλια κάποιου ακόμα και αν έχει φύγει

τα ζευγάρια που δεν παντρεύονται ακόμα και όταν πάνε 40

οι βάφλες που μου φτιάχνει η μαμά μου ενώ είναι ακόμα θυμωμένη μαζί μου

                                             Άλλο νόημα περνάει όμως μου αρέσει πολύ και θέλω να το μοιραστώ
                                          

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Armani or something


Φορούσε μια ανατριχιαστική κολόνια. Ελκυστική. Μιλούσε και ο κόσμος χανόταν, γελούσε και ένοιωθα τόσο μικρή... Ήταν υπέροχος με έναν τρόπο που κανείς δεν κατάλαβε. Και τώρα θυμώνω μαζί του... Νευριάζω, πεισμώνω. Δεν θέλω να του δίνω σημασία, όσο και αν ξέρω πως αυτό δεν θα τον επηρεάσει. Είμαι μία στους πολλούς. Δεν θα κάτσει να ασχοληθεί με μένα... Γιατί άλλωστε; Έχει διαλέξει. Δεν είμαι απαισιόδοξη. Απλά παραδέχομαι γεγονότα αληθινά. Είμαι ξεχωριστή, όλοι το βλέπουν εκτός από αυτόν. Δέχομαι επικροτήσεις και "μπράβο" που πλέον φαίνονται ανούσια. Μόνο από εκείνον δεν έχω ακούσει κάτι έστω ενθαρρυντικό. Αλήθεια, πονάει. Δεν καταλαβαίνω.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Η ξεχασμένη Αθήνα των ξεχασμένων ανθρώπων

Κατέβηκα πρόσφατα Σύνταγμα μαζί με έναν φίλο μου, υποτίθεται για κάποια συγκέντρωση, η οποία αποδείχτηκε ανεπιτυχής και έτσι το ρίξαμε στις βόλτες. Η αλήθεια είναι πως τώρα με το καλοκαίρι το κέντρο έχει γεμίσει τζιβάτους που δεν φοράνε παπούτσια, όχι πως είναι κακό αυτό, όμως δεν μου αρέσει η ομοιομορφία στους ανθρώπους μιας πόλης.
Με τα πολλά και τα λίγα, αποφασίσαμε να χωθούμε και εμείς μέσα στα πλήθη τουριστών που διέσχιζαν τα σοκάκια και τα πεζοδρόμια. Πενεπιστημίου και μετά στροφή στην Σταδίου, ένοιωθα ελεύθερη μέσα σε λεωφόρους τόσο κλισέ και συνηθισμένες στο να τις ακούς ή να τις περπατάς. Και παρ' όλη την κακομοιριά και την σαπίλα, η Αθήνα έδειχνε όμορφη, εκείνη την παράξενη ομορφιά των περασμένων μεγαλείων. Πίσω από τις σκισμένες, θρασύτατες προεκλογικές αφίσες, διέκρινα έξυπνα γκράφιτι. Πίσω από αυτοκόλλητα αθλητικών συνδέσμων, η αναρχία και τα νιάτα ξεπρόβαλαν δειλά δειλά.
Έχω ξαναπεί πως μου αρέσει η Αθήνα σαν πόλη. Δεν είναι Άμστερνταμ ούτε Παρίσι, έχει όμως κάτι το γοητευτικό. Την περπατάς και ξέρεις πως πολλά έχουν συμβεί εκεί μέσα, την κοιτάς και καταλαβαίνεις πως κουβαλάει ιστορία. Όλη αυτή η βρωμιά, η αλητεία που την γεμίζει, έχουν κάτι το ρομαντικό. Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, οι άνθρωποι σιγοβράζουν στα διαμερίσματά τους και ανά τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπάνε.
Όμως, ακόμα και αυτό το ξέσπασμα είναι πλέον μέρος του συστήματος. Έχει συνηθιστεί. Τα αφεντικά, οι κυβερνώντες, όλοι αυτοί με τα μεγάλα κεφάλαια, ξέρουν πολύ καλά πως μπόρες είναι και θα περάσουν, τις θεωρούν μικροεπαναστάσεις της πλάκας και τους ανθρώπους ήσυχα πρόβατα που μόνο όταν ο λύκος πλησιάσει λίγο το μαντρί και φάει ένα από αυτά θυμούνται πως έχουν και μυαλό για να σκεφτούν και πόδια για να τρέξουν.
Η Αθήνα έχει σταθεί μάρτυρας γεγονότων τραγικών, γεγονότων μεγάλων και μικρών, μα κυρίως, έχει σταθεί μάρτυρας ανθρώπινων στιγμών και συναισθημάτων. Έχει στεγάσει έφηβους, έρωτες, ενήλικες. Κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη που έχει περάσει από τον ανθρώπινο νου η Αθήνα την έχει επηρεάσει.
Και όλοι αυτοί εκεί πάνω που κυβερνάνε, νομίζουν πως κυβερνάνε. Κανείς πραγματικά δεν τους ακούει. Με το να υποτασσόμαστε σε νόμους, απλά γνέφουμε σε κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα είχαμε επιλογή. Υποτασσόμαστε. Όμως πραγματικά, κανείς δεν ακούει. Άστεγοι, άνεργοι, έφηβοι, γέροντες, μεσήλικες, επαναστάτες, χιπστεράδες, πόρνες, ομοφυλόφιλοι, διάσημοι, μάγειρες, υπάλληλοι. Είμαστε όλοι μέρος ενός συστήματος δικού μας, διαφορετικό από αυτό των μεγάλων κεφαλαίων. Ξέρουμε, μπορούμε, όμως δεν κάνουμε τίποτα. Σιωπηλά υποτασσόμαστε όμως πραγματικά δεν υπακούμε. Είμαστε κάτι δικό μας, μια αλήθεια πιο ρομαντική από αυτή που μας προβάλουν τα ΜΜΕ.
Θα επιζήσουμε ότι και να πάθουμε όμως. Όχι επειδή είμαστε Έλληνες, ούτε επειδή ο Σαμαράς βάζει γαμάτα γκολ, ούτε επειδή μια ίντσα αίματος μας είναι ίδια με μια άλλη ίντσα αίματος του Αγαμέμνονα, του Σωκράτη ή του Αχιλλέα. Θα επιβιώσουμε γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όσο κοιμισμένοι και αν μοιάζουμε, κάπου μέσα μας υπάρχει αυτό που όλοι φοβούνται να πράξουν: η επανάσταση. Όχι αυτή η ψεύτικη επανάσταση που κατεβαίνεις στους δρόμους για να τα κάνεις μπάχαλο. Η οργανωμένη επανάσταση. Δεν ξέρω πότε θα γίνει όμως θα γίνει. Η ανθρώπινη σημερινή κοινωνία μεγαλώνει παιδιά διαφορετικά. Και το βλέπω. Μια μειονότητα βέβαια, όμως όταν οι μειονότητες κάθε περιοχής ενωθούν θα φτιάξουν κάτι μεγάλο που θα είναι ικανό για πολλά πράγματα. Ελπίζω.


"Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί.."

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

-Ξεχνιέται; -Με δυσκολία, ναι ξεχνιέται!

Αύριο λοιπόν θα πάω για επισκεπτήριο στην κατασκήνωση, να δω την αδελφή μου. Και μαζί με την αδελφή μου θα δω την Κάλλι, την Κατερίνα, την Εύα, τη Ναταλία, τον Άγγελο, το Μήτσο... Παιδιά που αγάπησα και αγαπάω και πολλούς από αυτούς δεν τους έχω δει από την 6η Ιουλίου του 2011. Θα είναι λίγο περίεργο, η μισή μας παρέα θα συναντηθεί για λίγη ώρα στο μέρος που περάσαμε τόσο όμορφα και θα είμαστε λίγο ξένοι. Η κατασκήνωση δεν θα μας ανήκει πλέον. Δεν θα έχουμε τις κιθάρες μας ούτε θα ετοιμάζουμε την κοινοτική μας. Τι κρίμα..
Εκτός των παιδιών όμως, θα δω και τον Δημήτρη και τον Γιώργο. Τους οποίους δεν τους έχω δει από τον Ιούλιο του 2008 τον Γιώργο και από τον Ιούνιο του 2009 τον Δημήτρη. Σαν αδέλφια μου είναι, κυρίως ο Γιώργος, αφού με τον Δημήτρη όσο να 'ναι έχουμε και κάποια προηγούμενα (ήμουνερωτευμένημαζίτουήθελανατουτοπωκάτιστράβωσεκαιτελικάτοέμαθεμέσωμηνυματος)

*POST UPDATE* (ξεκινησα να το γραφω χθες και εσβησε το pc οποτε το συνεχιζω σημερα με τα νεα δεδομενα)

Πήγα ΟΣΥΟ και η καρδιά μου βαρούσε σαν ταμπούρλο. Είχα εκείνο το αίσθημα που είχες όταν έδινες τις πρώτες σου εξετάσεις ή όταν πρωτοφιλιέσαι με ένα αιώνιο αίσθημα. Ξέρεις μωρέ... Φόβος χαρά και ενθουσιασμός μαζί. Δάκρυζα και ξεδάκρυζα ήδη από την είσοδο... Χαιρέτησα γνωστούς, συνάντησα την κυρία Ρίτα και τον κύριο Χρήστο, τον κύριο Κώστα... Η τραπεζαρία που μύριζε αιώνια μπριζόλες και το χορτάρι πάντα κάπως υγρό. Σκεφτόμουν πως έχω την πιο όμορφη κατασκήνωση. Περιπλανιόμουν άσκοπα, κοίταζα αυτά που είχαμε γράψει σε τοίχους και παγκάκια πέρσι... Στεναχωριόμουν, σαν να ξέθαβα το βιβλίο της πρώτης δημοτικού ένα πράγμα. Τόσες αναμνήσεις! Ώσπου είδα τον Γιώργο. Φιληθήκαμε, μιλήσαμε... Μου είχε λείψει. Ακόμα και μετά από 4 χρόνια, ήταν τόσο παιδί... Γλυκός και αστείος, σοβάρος, έξυπνος... Πέρασα από την σκηνή του Δημήτρη. Μιλούσαμε πολύ ώρα, αστειευόμασταν και πετούσαμε σπόντες ο ένας στον άλλον για όσα είχαν γίνει μεταξύ μας, καλοπροαίρετα βέβαια. Αλλά γενικά ήμασταν, συμπεριφερόμασταν, σαν δυο καλοί φίλοι.. Ύστερα είδα και τα κορίτσια, πηδούσαμε η μία πάνω στην άλλη.. Σαν να νομίζαμε για λίγο πως επιστρέψαμε στην κατασκήνωση.. Πήγαμε στην σκηνή μας και όμως, δεν νοιώθαμε ξένες. Σαν να μην φύγαμε ποτέ από τις κουκέτες μας. Ώσπου αρχίσαμε πάλι να σκορπάμε, δίνοντας ραντεβού για την επόμενη Κυριακή. Μαγικό...

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Πώς να τα βγάλει κανείς πέρα με ένα αναρχικό παιδί

Όταν κάθομαι μόνη μου και χαζεύω, όταν είμαι ήρεμη και σκεύτομαι ή όταν απλά τυχαίες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου σε στιγμές καθ'όλα άκυρες, προσπαθώ να αποφασίσω τι θα άλλαζα στη ζωή μου αν μπορούσα. Και πάντα καταλήγω στο ότι δεν θα άλλαζα τίποτα. Νομίζω πως κύριο ρόλο σε αυτή μου την απάντηση παίζει η οικογένειά μου. 
Είμαστε η κλασσική μέση ελληνική οικογένεια, δύο γονείς δύο παιδιά, η μητέρα μου δημόσια υπάλληλος ο πατέρας μου δημοσιογράφος, μέτριο εισόδημα κλπ. Όμως, μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως, αν και πολλές οικογένειες έχουν την ίδια "δομή" με τη δική μας, έχουμε κάποιες διαφορές. Κατάλαβα πως δεν είναι παντού όλα τα παιδιά τόσο ελεύθερα να αποφασίζουν για το τι θα κάνουν, δεν έχουν όλοι γονείς στοργικούς που να θέλουν πραγματικά το καλύτερο για αυτούς, δεν κάθονται όλες οι οικογένειες να τρώνε μαζί τα μεσημέρια ή πρωινό κάποια Σαββατοκύριακα, δεν είναι όλες οι οικογένειες τόσο δεμένες μεταξύ τους, δεν έχουν πάρει όλα τα παιδιά βάσεις σωστές και μόνο μια μειονότητα έχει δεχθεί ερεθίσματα κουλτούρας...
Θέλω να ευχαριστήσω τόσο πολύ τους γονείς μου ορισμένες στιγμές και δεν ξέρω πώς. Μέχρι σήμερα ήταν πάντα δίπλα μου, σε θέματα που αμφιβάλλω αν κανείς άλλος γονιός θα στήριζε το παιδί του. Θέματα δύσκολα που χρειάστηκαν προσοχή και δεν ξέρω τι θα έκανα ή πού θα ήμουν αν δεν είχα κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να με προσέχει σιωπηλά. Και σίγουρα, το γεγονός πως σκέφτομαι αριστερά, πως έχω μια τάση για δημιουργία και άλλα πολλά, οφείλονται σε αυτούς τους ανθρώπους...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Arrive


Πάει και αυτή η χρονιά.
Όχι, τα συναισθήματα δεν είναι ανάμεικτα. Μόνο χαρά νοιώθω, πέρασα δύσκολες περιόδους φέτος. Βέβαια, δεν μπορώ να πω πως δεν πέρασα και όμορφες στιγμές, ίσα ίσα. Όμως, πάντα έχω αυτήν την να τάση να βιάζομαι, να θέλω να προχωρήσω μπροστά.
Καταρχήν, πήρα από αρκετούς καθηγητές πολλά. Και το βάζω εδώ στην αρχή, διότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό μα και δύσκολο να βρεις καθηγητές που να μην είναι... ξύλινοι, που να θέλουν να σου μεταδώσουν οπωσδήποτε κάτι, ακόμα και αν δεν έχει σχέση με το μάθημά τους. Που να αγαπάνε αυτό που κάνουν. Καινούριες φιλίες με άτομα πιο κοντά στον χαρακτήρα και τον εσωτερικό μου κόσμο. Το γεγονός πως το κουδούνι πάντα με έβρισκε να τρέχω για να προλάβω το διάλειμμα, το μάθημα, το λεωφορείο, την προσευχή, μια καλή θέση στην ουρά του κυλικείου. Τα πεντανόστιμα κρουασάν που πουλούσε η κ. Μαρία (έτσι δεν την λένε;) και πάντα τέλειωναν τόσο γρήγορα! Η ξαφνική και αξιοπερίεργη αγάπη μου για τα αρχαία. Το διαχρονικό μου μίσος για το Βυζάντιο. Η επιπολαιότητα που με χαρακτήριζε στα πάντα: στις εργασίες μου, στον τρόπο που διάβαζα, στον τρόπο που μιλούσα και συμπεριφερόμουν, στον τρόπο που σκεφτόμουν, στον τρόπο που έγραφα.
Όλα αυτά, τα μικρά, μπορεί ασήμαντα, καθημερινά, μπουχτισμένα στη ρουτίνα μα με μια δόση διαφορετικότητας, συνετέλεσαν στη δημιουργία άλλης μιας πολυδιάστατης, ενδιαφέρουσας, κουραστικής χρονιάς. Και ξέρετε κάτι; Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα είπα, ένοιωσα, έγραψα, ζωγράφισα φέτος. Εξάλλου, πώς αλλιώς θα επιβίωνα αυτούς τους έξι μήνες καθισμένη σε ένα θρανίο; Όχι, όχι εγώ. Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να επιβιώσω κλεισμένη σε μια τάξη χωρίς να μπορώ να αφαιρεθώ από το μάθημα, να ζωγραφίσω το βιβλίο ή το θρανίο, να γράψω στίχους, να μιλήσω στην Αναστασία, να μην νευριάσω με το πόσα λίγα ξέρει ο άνθρωπος στην έδρα μπροστά μου...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Ο.Σ.Υ.Ο

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, 19 Ιουνίου του '11, ήταν η πρώτη μέρα της τελευταίας μου χρονιάς στην κατασκήνωση. Και ναι, πέρασα τόσο όμορφα.. Ένοιωθα τόσο ελεύθερη και ξέγνοιαστη, το μόνο που με ένοιαζε ήταν τα τζιτζίκια, η θάλασσα, το σφουγγάρισμα της σκηνής, τα κουνούπια, η παρέα και ο έρωτας μου για τον Δημήτρη, η αγωνία μου να του τον εκδηλώσω στο επισκεπτήριο. Ο Δημήτρης ποτέ δεν ήρθε, αλλά αυτό δεν μου χάλασε την διάθεση. Πέρασα 20 ηλιόλουστες, ευτυχισμένες ημέρες.
Νομίζω πως όσο πιο ωραία περνάς, τόσο πιο άσχημα νιώθεις αργότερα. Γιατί δεν εξηγήται αλλιώς. Από το πρωί που έφυγε η αδελφή μου για την κατασκήνωση, έχω πλαντάξει οκτώ φορές στο κλάμα. Μου λείπει. Μου λείπουν όλα όσα ζούσα, η ρουτίνα. Με πήρε πριν λίγο τηλέφωνο, ήταν με τις φίλες της, είχε προλάβει το κρεβάτι που ήθελε, είχε την ομαδάρχισσα που ήθελε και... Ο Δημήτρης ήταν ομαδάρχης! Ναι, έπειτα από 4 χρόνια τον ξαναπροσέλαβαν.. Δεν το πίστευα. Γιατί να μην τον προσλαμβάναν πέρσι; Η φωνή μου ραγίζει όταν αναφέρομαι στο πόσο ωραία περνάει η Ανδριανή. Ζηλεύω. Αλλά θα πάω στο επισκεπτήριο την Κυριακή. Μπορεί να ξύσω πληγές, και να μην μου κάνει καλό. Αλλά θα πάω, πρέπει να πάω. Θέλω τόσο απεγνωσμένα να δω το μέρος με το οποίο δέθηκα για 7 καλοκαίρια. Θέλω να δω και τον Δημήτρη, που έχω να τον δω 4 χρόνια, και τον Γιώργο επίσης.
Αχ...

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

ελεος


Αγαπητή κ.Φωτιά
Με λένε Φένια και είμαι ένα μικρό κορίτσι, μένω σε λόφο καταπράσινο και γεμάτο πεύκα. Σας παρακαλώ να μην με κοψοχολιάζεται εμένα και τους γειτόνους μου, κάποιοι εκ των οποίων είναι στα πρόθυρα καρδιακής προσβολής, διότι έχουμε ήδη τραβήξει αρκετά με την πάρτη σας. Έχω βαρεθεί να το πάιζω σέξυ μίνι ρεπόρτερ για τον πατέρα μου και την εφημερίδα στις φωτιές, όμως αυτό που πραγματικά πραγματικά μα πραγματικά έχω βαρεθεί είναι να φοβάμαι πως αύριο θα ξημερώσει και δεν θα έχω σπίτι, σχολείο, γειτονιά διότι εσείς ήσασταν υπερβολικά πειναλέα στο πέρασμά σας. Σταματήστε σας ικετεύω, να κάνετε κόμμα εναντίων μας με τον κύριο Αέρα, το ξέρουμε πως ταιριάζετε απίστευτα όμως να, ο συνδυασμός σας δεν μας κάνει ιδιαίτερα καλό βλέπετε. Κλείνοντας, σας εκληπαρώ να σεβαστείτε την μόνη χρονική περίοδο που μπορώ να ξεκουράζομαι και να με αφήσετε ήσυχη. Αν θέλετε να ξέρετε, η Γερμανία έχει πιο πολλές πεδιάδες προς κάψιμο. 



 

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

ακυροο

Το βρήκα το παιδί τελικά στο Facebook. Όχι, δεν ήταν αυτός που είχα πρωτοκάνει add αλλά ένας άλλος που βρήκα τυχαία μόλις τώρα. Παρ'όλα αυτά, έχουμε μόλις δύο κοινούς φίλους, δεν νομίζω καν να θυμάται το όνομά μου, με περνάει λίγα χρόνια.. Οπότε θα είναι λίγο περίεργο, και αρκετά ματαιόδοξο, να τον κάνω "φίλο". Οπότε...

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ψυχεδέλεια


Πριν έναν χρόνο, εδώ, σε αυτό το μέρος, κοιμόμουνα και ξυπνούσα με την εικόνα του Ανδρέα. Κοιτάω τις φωτογραφίες και τα ενθύμια και μου λείπει εκείνο το "εμείς", όχι αυτός.
Πριν οκτώ μήνες, ήμουνα ξετρελαμένη με τον Πάνο. Μπορώ να ξεχάσω το πόσο λίγη ένοιωθα μπροστά του; Το πόσο τον ευγνωμονούσα από μέσα μου που είχε διαλέξει εμένα;
Δύο ξεχωριστές αναμνήσεις.
Δύο ξεχωριστές περίοδοι της ζωής μου.
Δύο ξεχωριστές μου διαστάσεις.
Η Κρήτη τα στεγάζει όλα αυτά. Μέχρι να πεθάνω, θα συνεχίσω να περπατάω αυτά τα δρομάκια, να στρίβω τον δρόμο με τη γωνιακή κρεπερί, να βρέχομαι από τα κύματα χωρίς να το θέλω, να σκαρφαλώνω σε αυτούς τους λόφους, να αγναντεύω τη θάλασσα.
Η Κρήτη θα μου θυμίζει θέλω δεν θέλω, τα γεγονότα που πέρασαν...

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Στους FAK PM


Είναι παράξενο να χάνεις ανθρώπους που κάποτε υποσχόσασταν πως ποτέ δεν θα χαθείτε.
Είναι άσχημο να μην είστε πλέον μέρος της ίδιας καθημερινότητας.
Είναι οδυνηρό να σας πνίγει η τυπικότητα, έστω και για λίγα λεπτά, όταν βρίσκεστε.
Ποιος θα πίστευε πως εμείς, οι τώρα σχεδόν... άγνωστοι, κάποτε μοιραζόμασταν ρούχα, λέγαμε τα πάντα μεταξύ μας, κοιμόμασταν μαζί, γελούσαμε και κλαίγαμε παρέα;
*Τότε αράζαμε στα σκαλιά τα βράδια, πράγματα απλά μα ανεξίτηλα σημάδια. Νοσταλγώ όσα έχουμε ζήσει και παρακαλώ τον χρόνο πίσω να γυρίσει. Όμως με 'σένα υπάρχει μία διαφορά. Γιατί με 'σένα ήταν η πρώτη μου φορά που αγάπησα αλλά δεν ερωτεύτηκα, που δεν άκουσα από εσένα λόγια ψεύτικα, που μαγεύτηκα μόνο από μια φιλία, που δεν θα 'θελα να βάλω μια τελεία...*
Μα πόσο, και γιατί μας άλλαξε αυτός ο ένας χρόνος που πέρασε από όλα αυτά;
Η Κάλλι δεν ακούει πια ροκ. Καπνίζει.
Ο Παναγιώτης έχει facebook.
Η Ανθή δεν τραγουδάει Aguilera.
Εγώ δεν κυνηγάω τον Πάνο.
Ο Γιώργος δεν θέλει μια εμένα.
Η Κατερίνα, η Άννα, η Κάλλι, η Ανθή και εγώ δεν είμαστε πια κολλητές.
Η Εύα έχει τρύπα στην μύτη.
Ο Φαίδονας δεν είναι πια με την Ανδριανή (και ελπίζω να κάνει μπάνιο!)
Ο Ανδρέας δεν με πειράζει, ούτε εγώ εκείνον.
Ο Στέφανος δεν μας μιλάει.
Η Κάλλι και εγώ δεν παίζουμε τόσο πολύ κιθάρα πια...

Ίσως λίγο φαινομενικά όλα αυτά... Όμως, δεν παύουν να είναι αλλαγές. Αλλαγές που κάποτε δεν φανταζόμασταν πως θα μας συμβούν. Και πιστέψτε με, είναι δύσκολο να θες να συντηρήσεις μια φιλία και να μην μπορείς. Ιδιαίτερα τη δικιά μας φιλία, την οποία δεν μπορούμε να την ζήσουμε μέσω λέξεων, μέσω τηλεφώνων ή ενός τσατ... Την φιλία μας την ζούσαμε παίζοντας, περνώντας καλά, κάνοντας βλακείες.. Και τώρα, που πέρασε ένας χρόνος... Δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς εσάς κάποιες φορές...


Ένα βίντεο από μια συναντησή μας στα Σπάτα:



Ένα βίντεο από την κατασκήνωση με την απρόοπτη τούμπα του Αντρέα και το τρομερο χορευτικο του Μάριου -και οι δυο ομαδαρχες ηταν.(έχει πολύ πλάκα!)


Αυτά!

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

αδραξε τη μερα σου

Καθομουν και διαβαζα Αγγλικα για να δωσω αυριο.. Ε, αφου βαρεσα ενέσεις να διαβαζω για past simle ενώ τα χω κάνει στο φροντιστηριο 10000 φορές είπα να πάω στην διαβουλευτική του δήμου.. Νταξει κλασσικα ο καθενας με τον πονο του, μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα και κυριολεκτικα εγω να ειμαι σε φαση "ας τους βαλει καποιος καθαρτικο στην πορτοκαλαδα να τους πιασει δυάρια να τελειωνουν με τις ερωτησεις.." ώσπου κάποια στιγμή τέλειωσε η ευλογημένη.. Και ήρθε και μιλησε στην μητερα μου ενα παιδι, βασικα δυο παιδια, 20 χρονων περιπου και ο ενας ηταν τοσο ωραιος ρε φιλεναδα.. Και μετα με ρωτησε ποσο ειμαι και πιασαμε λιγακι την κουβεντα.. Ε ετρεξα εγω σαν τη λυσσαρα σπιτι να τον βρω στο fb αλλα βρηκα μονο εναν με 3 mutuals ακυρους τελειους.. Και τον εκανα. Και του εστειλα ενα μηνυμα, αν εισαι το παιδι απο την ανθουσα κανε με accept και κλασσικες μαλακιες της φενιας. Τελος παντων, αρκετα. Καλο βραδυ!

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Σεπτέμβρης 2012


Έμαθα πως υπάρχει μόνο μια ελεύθερη θέση στο συγκεκριμένο τμήμα. Να δώσω; Δεν ξέρω. Είμαι μπερδεμένη... Μπορώ να αντιμετωπίσω και άλλη αποτυχία; Και αν περάσω; Τότε θα χάσω όλον μου τον κόσμο, θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσω να δημιουργήσω νέες σχέσεις, νέους δεσμούς. Θα έχω την υπομονή να μάθω καινούριους ανθρώπους; Θα με δεχτούν σαν προσωπικότητα ή...; 
Δεν ξέρω. Δύσκολη απόφαση.

Rockmantic (χαλασε το pc μου και είμαι από ένα ηλίθιο notebook οποτε δεν εχει online signature...)

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Points

Πλέον έχω μάθει να μην στηρίζομαι σε φίλους, παρά μόνο να ακουμπάω πάνω τους. Παρ'όλα αυτά, υπάρχουν άτομα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να ανέβουν σκαλιά στην καρδιά μου... Δεν θα μπορούσα παρά να κάνω μια νύξη σε κάποια από αυτά τα πρόσωπα κάποτε. Και νομίζω πως αυτό το "κάποτε" έχει φτάσει...

Νασίλια
Μάλλον γνωριστήκαμε με έναν τρόπου που δεν θα μας άφηνε επιλογή από το να γίνουμε σύντομα ανταγωνίστριες. Τελικά, δεν ξέρω πως τα καταφέραμε... Λένε πως τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, ίσως να είναι και έτσι! Αυτό που έχει σημασία είναι πως μαζί σου νοιώθω λες και βρήκα μια χαμένη αδελφή. Εξωτερικά είμαστε κάπως αταίριαστες, όμως το γούστο, η μουσική, τα ερεθίσματα, η κουλτούρα, οι ιδέες, ο χαρακτήρας, όλα αυτά μας ενώνουν. Τέλος, απλά να ξέρεις πως μαζί ΕΙΜΑΣΤΕ η θετική ενέργεια!

Αναστασία
Ξεκινήσαμε πραγματικά άσχημα. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς δεν παίξαμε ξύλο τότε (!) . Για καιρό ήμασταν αναγκασμένες να καθόμαστε στο ίδιο θρανίο και να υποκρινόμαστε πως συμπαθούσαμε η μία την άλλη. Και τελικά, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς γίναμε φίλες. Συνεχίζουμε να έχουμε μια ταραχώδης φιλία, όμως ξέρω πως για πολύ καιρό ακόμα, θα στηριζόμαστε η μία στην άλλη και θα γελάμε μαζί...

Μαρίλια
Χμμ... Νομίζω δεν σε συμπάθησα από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε. Σίγουρα μας πήρε τρία χρόνια περίπου για να δεθούμε. Όμως ξέρεις κάτι; Άξιζε! Γιατί πια, εσύ με καταλαβαίνεις σε θέματα που κανείς άλλος δεν τα καταφέρνει, μοιραζόμαστε τόσα πολλά, από ιδέες και κείμενα, μέχρι μουσική και κουλτούρα... Είσαι μοναδική.

Βάσια
Σίγουρα με 'σένα είμαι πολύ δεμένη, ίσως πιο δεμένη από όλους τους άλλους φίλους μου. Έχουμε μια απλή φιλία, χωρίς αλατοπίπερα, ίντριγκες, τσακωμούς. Έχουμε περάσει μαζί πολλές όμορφες στιγμές, έχεις αντέξει τους εγωισμούς και τις τρέλες μου... Αν και η αλήθεια είναι πως δεν σε ξέρω πολύ καιρό... Νοιώθω τόσο οικεία μαζί σου, ένα αίσθημα που δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

Χρήστος 
Τι να πω για 'σένα; Όλες οι λέξεις και οι εκφράσεις είναι μικρές. Είσαι σαν αδελφός μου, αν όχι αδελφός μου. Έχεις κάνει πράγματα, μου έχεις σταθεί σε καταστάσεις που κανείς άλλος δεν έκανε. Έχεις βάλει εμένα πάνω από τον εαυτό σου πολλές φορές, απλά για να με προστατεύσεις. Με έχεις συμβουλεύσει, όμως ποτέ δεν χάνεις εκείνη την όρεξη για πλάκα και την τάση για ψάξιμο που έχεις.

Παναγιώτης
Με βοηθάς, μου μιλάς όταν σε χρειάζομαι, με αγαπάς. Αυτά ήταν αρκετά για να σε λατρέψω σύντομα. Με προσέχεις, έστω από μακριά, και πότε μα πότε δεν θα σε άλλαζα με κάποιον. Εξάλλου, μου θυμίζεις πολύ έντονα στιγμές από ένα υπέροχο καλοκαίρι, άλλος ένας λόγος για να σε αγαπώ.

Ανδριανή
Δεν πίστευα πως θα σε τοποθετούσα ποτέ σε μια τέτοια "λίστα", μόνο και μόνο που είσαι η μικρή μου αδελφή. Όμως τελικά, αποδείχθηκε πως νοιάζεσαι και ενδιαφέρεσαι για μένα πολύ περισσότερο από ότι εγώ για 'σένα. Μπορεί ώρες ώρες να με εκνευρίζεις και να σου μιλάω πολύ περισσότερο άσχημα από όσο σου αξίζει, όμως σε αγαπάω.

Είμαι αρκετά περίεργος χαρακτήρας, με ένα υπερμεγεθές "εγώ" να δεσπόζει σε κάθε μου σκέψη ή κίνηση, καλά κρυμμένο, ή αρκετά φανερωμένο. Οι άνθρωποι που με υπομένουν και είναι δίπλα μου, είναι πραγματικά άξιοι ευσήμων και όχι μόνο. Νομίζω πως η παρέα μου μαζί τους, τους σκληραγωγεί κατά κάποιο τρόπο. Γιατί μπορώ να γίνω κακιά και εγωίστρια, πολλές φορές εις βάρος των ανθρώπων που αγαπώ. Οπότε μάλλον σας ευχαριστώ...

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

"Έχεις κολλήσει πάνω μου.."


Πώς μπορεί κάποιος να αρκείται σε ένα απλό γεια ενώ κάποτε περνάγατε τόσο όμορφα, ξεχωριστά μαζί;  Πώς γίνεται να σε κοιτάζει στα μάτια και εσύ να βλέπεις κάτι σαν τύψεις στα δικά του, ενώ πιο παλιά οι κόρες του διαστέλλονταν από τη χαρά;
Πώς είναι δυνατόν οι κουβέντες της καθαρής έλξης να έγιναν κουβέντες βιαστικές, ελαφρά φιλικές;
Πώς κάποιος ξεχνάει τόσο εύκολα όλα όσα περάσατε; Τα γέλια, τα φιλιά, τη μουσική που ακούγατε παρέα, τα καλοκαιρινά πλάνα, τις ταινίες που είδατε μαζί, τα χάδια, τα πειράγματα, τις αγκαλιές; Γιατί;


Γιατί;


Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Fuck it up

Σιχαίνομαι αυτό το σφίξιμο στο στο στομάχι. Σιχαίνομαι που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν μου αρέσει που πάλι περιμένω. Α και σιχαίνομαι που αύριο η Βάσια δεν θα είναι εδώ.

Φένια

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

facts

Είδα μια παρόμοια ανάρτηση κάπου αλλού, μου άρεσε, ζήλεψα και είπα να γράψω και εγώ μία. Τελικά μου βγήκαν περισσότερα facts από όσα περίμενα!
Τώρα θα μου πεις, τι με νοιάζει δεν θέλω να μάθω για 'σένα! Ακριβώς για αυτό, προειδοποιώ και καλώ τους τυχών αναγνώστες να μην διαβάσουν την κάτωθι ανάρτηση εάν βαριούνται να διαβάζουν facts για τον χαρακτήρα της παρούσας blogger.
Ξεκινάω!

  • Δεν μου αρέσει να με λένε μικρή.
  • Δεν αντέχω την έλλειψη σοκολάτας στο σπίτι.
  • Τώρα τελευταία (ναι, τώρα τελευταία!) με ενοχλεί η ακαταστασία. Περίεργο.
  • Θέλω να κάνω τα πάντα με τον δικό μου τρόπο. 
  • Είμαι ξεροκέφαλη μέχρι θανάτου.
  • Γελάω και κλαίω με το παραμικρό, συχνά και χωρίς λόγο.
  • Είμαι απίστευτα εγωίστρια.
  • Βλέπω πολλές ταινίες και έχω μια αντιπάθεια στις ασπρόμαυρες, μάλλον λόγω συνήθειας στο χρώμα.
  • Άμα δεν μου αρέσει το θέμα μιας εργασίας, απλά αραδιάζω στο χαρτί μερικές δύσκολες λέξεις και την παραδίδω.
  • Μου αρέσει να μιλάω σε αγνώστους. 
  • Θυμώνω δύσκολα, εκτός και αν είσαι η αδελφή μου.
  • Δεν αντικαθιστώ την αγορίστικη παρέα με καμία κοριτσίστικη.
  • Συνήθως πληγώνω όποιον αγαπάω (και σωματικά και ψυχικά)
  • Αγαπώ τους gay/bi κλπ κλπ, ίσως γιατί μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους κράζει.
  • Είμαι απίστευτα ματαιόδοξη, αν και συχνά δεν το δείχνω. 
  • Μου τη σπάνε εκείνοι οι οποίοι έχουν ως ψευτο-είδωλο τον Bob Marley και δεν έχουν ακούσει ούτε ένα του τραγούδι
  • Διαβάζω πολύ, και έχω αδυναμία στην Agatha Christie
  • Εύχομαι να ζούσα λίγες δεκαετίες πιο πριν.
  • Δεν μπορώ να μην εκφράζω αυτά που πιστεύω.
  • Όσο πιο περίεργο είναι κάτι/κάποιος τόσο πιο πολύ μου αρέσει.
  • Εκνευρίζομαι όταν με αντιγράφουν.
  • Θα ήθελα να μείνω στη Νέα Υόρκη μια μέρα.
  • Είμαι αρκετά αισιόδοξη αλλά και αφελής.
  • Αγαπάω τη Θεσσαλονίκη και σκοπεύω να σπουδάσω εκεί.
  • Έχω πέντε αδελφές, όμως βλέπω συχνά μόνο τις δύο.
  • Θα ήθελα λίγη περισσότερη αδρεναλίνη στη ζωή μου.
  • Η πιο βαρετή δουλειά είναι το άπλωμα των ρούχων.
  • Ο καλύτερος τρόπος για να με πείσεις να κάνω κάτι είναι να μου πεις πως δεν μπορώ
Αυτά... Το 'κανα λίγο σεντόνι το ποστ απ'ότι βλέπω... Συγχαρητήρια σε όποιον κατάφερε να φτάσει μέχρι εδώ χωρίς να το πάρει ο ύπνος στο πληκτρολόγιο.



Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Μη σβήνεις τα φώτα



Η γνωριμία μου με τον Αντρέα ξεκίνησε με έναν αρκετά απρόσμενο τρόπο. Ήμουν σε ένα open party, το πρώτο μου. Άτομα όλων των ηλικιών χόρευαν, κάπνιζαν, έπιναν. Ένοιωθα περίεργα, κάτι μου ξένιζε. Αλλά από την άλλη, θυμάμαι, μου άρεσε. Απ' έπνεε κάτι παράνομο η όλη κατάσταση, αν και δεν ήταν. Ήμουν με δυο φίλες μου, τις μόνες που μπόρεσα να βρω μέσα στον χαμό του πάρτι. Χορεύαμε λιγάκι, πιο πολύ γελούσαμε και παρατηρούσαμε τον κόσμο. Κάποια στιγμή, είδαμε δυο αγόρια, έναν ψηλό με σγουρά μαλλιά και έναν λίγο πιο κοντό, μάλλον ξανθό. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το παιδί με τα σγουρά μαλλιά. Τον έβλεπα να προσπαθεί να ανάψει τσιγάρο, τον έκοβα γύρω στα 17, μες το νερό. Οι φίλες μου, μου έλεγαν γελώντας να πάω να του μιλήσω, με το επιχείρημα πως ούτως ή άλλως, δεν θα τον ξαναέβλεπα. Ντρεπόμουν αρκετά, δεν είχα αυτοπεποίθηση και απλά γελούσα με τις "βλακείες τους". Ήμουν δεκατρία. Τελικά με έπεισαν και πήγα. Τον πλησίασα,δήθεν καταλάθος και χορεψαμε. Συστηθήκαμε, ήταν 18, τον έλεγαν Αντρέα. Είχε πολύ όμορφα μάτια, γαλάζια προς μπλε, έντονα. Χορεύαμε και κάναμε πλάκα. Κάποια στιγμή έσκυψε και με φίλησε. Είχα μείνει άναυδη. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι και ανταλλάξαμε κινητά. Χωρίς να με ρωτήσει, είπε πως θα περνούσε από το σχολείο μου την Δευτέρα. Δεν τον πίστεψα, γέλασα. Και όμως, το έκανε. Όπως συνέχισε να κάνει κάθε μέρα. Ένοιωθα υπέροχα, κάποιος με πρόσεχε, σχεδόν με προστάτευε. Μου έφερνε καφέδες, σοκολάτες ή ότι άλλο του ζητούσα, με πηγαινοέφερνε στο φροντιστήριο. Ηταν περίεργο, σαν ταινία ένα πράγμα. Για καιρό πίστευα πως τον είχα ερωτευτεί. Του είχα γράψει και ένα cd με ροκ ερωτικά τραγούδια, ναι πιο κλισέ δεν θα μπορούσα να γίνω... Το Πάσχα, που πήγα στην Κρήτη, είχα πάρει μαζί μου ότι είχα από αυτον -ένα αρκουδάκι, μια φωτογραφία μας... Δεν ήθελα να τον νοιώθω μακριά μου. Μιλούσαμε μέρα-νύχτα. Κάποια στιγμή όμως, άρχισα να "ασφυκτιώ". Ένοιωθα να πνίγομαι, αισθανόμουν φυλακισμένη, σαν όλη αυτή η αγάπη του (ή ότι άλλο ήταν αυτό που ένοιωθε για μένα) να ήταν υπερβολική. Προσπαθούσα να με κάνω να πιστέψω πως ακόμα τον ήθελα, για λίγο καιρό το κατάφερα. Όταν γύρισα όμως στην Αθήνα, μετά από λίγες μέρες τον χώρισα. Και εκείνη τη στιγμή ένοιωσα... καθαρή, ελεύθερη, όπως θες πες το. Τώρα θα μου πεις "τι μαλακιες λες ρε φενια, 13 ησουν και μιλας;". Μπορεί να ναι και έτσι, όμως απλά περιγράφω πώς ένοιωθα τότε.
Για μήνες λοιπόν, δεν μιλούσαμε, το λογικό θα μου πεις αυτό ήταν. Υπήρχε κάτι σαν έχθρα ή και κόντρα μεταξύ μας όταν τυχαία βρισκόμασταν. Σαν ο ένας να προσπαθούσε να κάνει τον άλλο να πονέσει. Ακόμα και τώρα μου λείπει, αν και μιλάμε πλέον. Είναι μια γλυκιά ανάμνηση. Όμως ξέρεις τι λένε; Πως οι αναμνήσεις είναι αναμνήσεις, οι άνθρωποι όμως αλλάζουν...