Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Points

Πλέον έχω μάθει να μην στηρίζομαι σε φίλους, παρά μόνο να ακουμπάω πάνω τους. Παρ'όλα αυτά, υπάρχουν άτομα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να ανέβουν σκαλιά στην καρδιά μου... Δεν θα μπορούσα παρά να κάνω μια νύξη σε κάποια από αυτά τα πρόσωπα κάποτε. Και νομίζω πως αυτό το "κάποτε" έχει φτάσει...

Νασίλια
Μάλλον γνωριστήκαμε με έναν τρόπου που δεν θα μας άφηνε επιλογή από το να γίνουμε σύντομα ανταγωνίστριες. Τελικά, δεν ξέρω πως τα καταφέραμε... Λένε πως τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, ίσως να είναι και έτσι! Αυτό που έχει σημασία είναι πως μαζί σου νοιώθω λες και βρήκα μια χαμένη αδελφή. Εξωτερικά είμαστε κάπως αταίριαστες, όμως το γούστο, η μουσική, τα ερεθίσματα, η κουλτούρα, οι ιδέες, ο χαρακτήρας, όλα αυτά μας ενώνουν. Τέλος, απλά να ξέρεις πως μαζί ΕΙΜΑΣΤΕ η θετική ενέργεια!

Αναστασία
Ξεκινήσαμε πραγματικά άσχημα. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς δεν παίξαμε ξύλο τότε (!) . Για καιρό ήμασταν αναγκασμένες να καθόμαστε στο ίδιο θρανίο και να υποκρινόμαστε πως συμπαθούσαμε η μία την άλλη. Και τελικά, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς γίναμε φίλες. Συνεχίζουμε να έχουμε μια ταραχώδης φιλία, όμως ξέρω πως για πολύ καιρό ακόμα, θα στηριζόμαστε η μία στην άλλη και θα γελάμε μαζί...

Μαρίλια
Χμμ... Νομίζω δεν σε συμπάθησα από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε. Σίγουρα μας πήρε τρία χρόνια περίπου για να δεθούμε. Όμως ξέρεις κάτι; Άξιζε! Γιατί πια, εσύ με καταλαβαίνεις σε θέματα που κανείς άλλος δεν τα καταφέρνει, μοιραζόμαστε τόσα πολλά, από ιδέες και κείμενα, μέχρι μουσική και κουλτούρα... Είσαι μοναδική.

Βάσια
Σίγουρα με 'σένα είμαι πολύ δεμένη, ίσως πιο δεμένη από όλους τους άλλους φίλους μου. Έχουμε μια απλή φιλία, χωρίς αλατοπίπερα, ίντριγκες, τσακωμούς. Έχουμε περάσει μαζί πολλές όμορφες στιγμές, έχεις αντέξει τους εγωισμούς και τις τρέλες μου... Αν και η αλήθεια είναι πως δεν σε ξέρω πολύ καιρό... Νοιώθω τόσο οικεία μαζί σου, ένα αίσθημα που δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

Χρήστος 
Τι να πω για 'σένα; Όλες οι λέξεις και οι εκφράσεις είναι μικρές. Είσαι σαν αδελφός μου, αν όχι αδελφός μου. Έχεις κάνει πράγματα, μου έχεις σταθεί σε καταστάσεις που κανείς άλλος δεν έκανε. Έχεις βάλει εμένα πάνω από τον εαυτό σου πολλές φορές, απλά για να με προστατεύσεις. Με έχεις συμβουλεύσει, όμως ποτέ δεν χάνεις εκείνη την όρεξη για πλάκα και την τάση για ψάξιμο που έχεις.

Παναγιώτης
Με βοηθάς, μου μιλάς όταν σε χρειάζομαι, με αγαπάς. Αυτά ήταν αρκετά για να σε λατρέψω σύντομα. Με προσέχεις, έστω από μακριά, και πότε μα πότε δεν θα σε άλλαζα με κάποιον. Εξάλλου, μου θυμίζεις πολύ έντονα στιγμές από ένα υπέροχο καλοκαίρι, άλλος ένας λόγος για να σε αγαπώ.

Ανδριανή
Δεν πίστευα πως θα σε τοποθετούσα ποτέ σε μια τέτοια "λίστα", μόνο και μόνο που είσαι η μικρή μου αδελφή. Όμως τελικά, αποδείχθηκε πως νοιάζεσαι και ενδιαφέρεσαι για μένα πολύ περισσότερο από ότι εγώ για 'σένα. Μπορεί ώρες ώρες να με εκνευρίζεις και να σου μιλάω πολύ περισσότερο άσχημα από όσο σου αξίζει, όμως σε αγαπάω.

Είμαι αρκετά περίεργος χαρακτήρας, με ένα υπερμεγεθές "εγώ" να δεσπόζει σε κάθε μου σκέψη ή κίνηση, καλά κρυμμένο, ή αρκετά φανερωμένο. Οι άνθρωποι που με υπομένουν και είναι δίπλα μου, είναι πραγματικά άξιοι ευσήμων και όχι μόνο. Νομίζω πως η παρέα μου μαζί τους, τους σκληραγωγεί κατά κάποιο τρόπο. Γιατί μπορώ να γίνω κακιά και εγωίστρια, πολλές φορές εις βάρος των ανθρώπων που αγαπώ. Οπότε μάλλον σας ευχαριστώ...

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

"Έχεις κολλήσει πάνω μου.."


Πώς μπορεί κάποιος να αρκείται σε ένα απλό γεια ενώ κάποτε περνάγατε τόσο όμορφα, ξεχωριστά μαζί;  Πώς γίνεται να σε κοιτάζει στα μάτια και εσύ να βλέπεις κάτι σαν τύψεις στα δικά του, ενώ πιο παλιά οι κόρες του διαστέλλονταν από τη χαρά;
Πώς είναι δυνατόν οι κουβέντες της καθαρής έλξης να έγιναν κουβέντες βιαστικές, ελαφρά φιλικές;
Πώς κάποιος ξεχνάει τόσο εύκολα όλα όσα περάσατε; Τα γέλια, τα φιλιά, τη μουσική που ακούγατε παρέα, τα καλοκαιρινά πλάνα, τις ταινίες που είδατε μαζί, τα χάδια, τα πειράγματα, τις αγκαλιές; Γιατί;


Γιατί;


Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Fuck it up

Σιχαίνομαι αυτό το σφίξιμο στο στο στομάχι. Σιχαίνομαι που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν μου αρέσει που πάλι περιμένω. Α και σιχαίνομαι που αύριο η Βάσια δεν θα είναι εδώ.

Φένια

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

facts

Είδα μια παρόμοια ανάρτηση κάπου αλλού, μου άρεσε, ζήλεψα και είπα να γράψω και εγώ μία. Τελικά μου βγήκαν περισσότερα facts από όσα περίμενα!
Τώρα θα μου πεις, τι με νοιάζει δεν θέλω να μάθω για 'σένα! Ακριβώς για αυτό, προειδοποιώ και καλώ τους τυχών αναγνώστες να μην διαβάσουν την κάτωθι ανάρτηση εάν βαριούνται να διαβάζουν facts για τον χαρακτήρα της παρούσας blogger.
Ξεκινάω!

  • Δεν μου αρέσει να με λένε μικρή.
  • Δεν αντέχω την έλλειψη σοκολάτας στο σπίτι.
  • Τώρα τελευταία (ναι, τώρα τελευταία!) με ενοχλεί η ακαταστασία. Περίεργο.
  • Θέλω να κάνω τα πάντα με τον δικό μου τρόπο. 
  • Είμαι ξεροκέφαλη μέχρι θανάτου.
  • Γελάω και κλαίω με το παραμικρό, συχνά και χωρίς λόγο.
  • Είμαι απίστευτα εγωίστρια.
  • Βλέπω πολλές ταινίες και έχω μια αντιπάθεια στις ασπρόμαυρες, μάλλον λόγω συνήθειας στο χρώμα.
  • Άμα δεν μου αρέσει το θέμα μιας εργασίας, απλά αραδιάζω στο χαρτί μερικές δύσκολες λέξεις και την παραδίδω.
  • Μου αρέσει να μιλάω σε αγνώστους. 
  • Θυμώνω δύσκολα, εκτός και αν είσαι η αδελφή μου.
  • Δεν αντικαθιστώ την αγορίστικη παρέα με καμία κοριτσίστικη.
  • Συνήθως πληγώνω όποιον αγαπάω (και σωματικά και ψυχικά)
  • Αγαπώ τους gay/bi κλπ κλπ, ίσως γιατί μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους κράζει.
  • Είμαι απίστευτα ματαιόδοξη, αν και συχνά δεν το δείχνω. 
  • Μου τη σπάνε εκείνοι οι οποίοι έχουν ως ψευτο-είδωλο τον Bob Marley και δεν έχουν ακούσει ούτε ένα του τραγούδι
  • Διαβάζω πολύ, και έχω αδυναμία στην Agatha Christie
  • Εύχομαι να ζούσα λίγες δεκαετίες πιο πριν.
  • Δεν μπορώ να μην εκφράζω αυτά που πιστεύω.
  • Όσο πιο περίεργο είναι κάτι/κάποιος τόσο πιο πολύ μου αρέσει.
  • Εκνευρίζομαι όταν με αντιγράφουν.
  • Θα ήθελα να μείνω στη Νέα Υόρκη μια μέρα.
  • Είμαι αρκετά αισιόδοξη αλλά και αφελής.
  • Αγαπάω τη Θεσσαλονίκη και σκοπεύω να σπουδάσω εκεί.
  • Έχω πέντε αδελφές, όμως βλέπω συχνά μόνο τις δύο.
  • Θα ήθελα λίγη περισσότερη αδρεναλίνη στη ζωή μου.
  • Η πιο βαρετή δουλειά είναι το άπλωμα των ρούχων.
  • Ο καλύτερος τρόπος για να με πείσεις να κάνω κάτι είναι να μου πεις πως δεν μπορώ
Αυτά... Το 'κανα λίγο σεντόνι το ποστ απ'ότι βλέπω... Συγχαρητήρια σε όποιον κατάφερε να φτάσει μέχρι εδώ χωρίς να το πάρει ο ύπνος στο πληκτρολόγιο.



Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Μη σβήνεις τα φώτα



Η γνωριμία μου με τον Αντρέα ξεκίνησε με έναν αρκετά απρόσμενο τρόπο. Ήμουν σε ένα open party, το πρώτο μου. Άτομα όλων των ηλικιών χόρευαν, κάπνιζαν, έπιναν. Ένοιωθα περίεργα, κάτι μου ξένιζε. Αλλά από την άλλη, θυμάμαι, μου άρεσε. Απ' έπνεε κάτι παράνομο η όλη κατάσταση, αν και δεν ήταν. Ήμουν με δυο φίλες μου, τις μόνες που μπόρεσα να βρω μέσα στον χαμό του πάρτι. Χορεύαμε λιγάκι, πιο πολύ γελούσαμε και παρατηρούσαμε τον κόσμο. Κάποια στιγμή, είδαμε δυο αγόρια, έναν ψηλό με σγουρά μαλλιά και έναν λίγο πιο κοντό, μάλλον ξανθό. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το παιδί με τα σγουρά μαλλιά. Τον έβλεπα να προσπαθεί να ανάψει τσιγάρο, τον έκοβα γύρω στα 17, μες το νερό. Οι φίλες μου, μου έλεγαν γελώντας να πάω να του μιλήσω, με το επιχείρημα πως ούτως ή άλλως, δεν θα τον ξαναέβλεπα. Ντρεπόμουν αρκετά, δεν είχα αυτοπεποίθηση και απλά γελούσα με τις "βλακείες τους". Ήμουν δεκατρία. Τελικά με έπεισαν και πήγα. Τον πλησίασα,δήθεν καταλάθος και χορεψαμε. Συστηθήκαμε, ήταν 18, τον έλεγαν Αντρέα. Είχε πολύ όμορφα μάτια, γαλάζια προς μπλε, έντονα. Χορεύαμε και κάναμε πλάκα. Κάποια στιγμή έσκυψε και με φίλησε. Είχα μείνει άναυδη. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι και ανταλλάξαμε κινητά. Χωρίς να με ρωτήσει, είπε πως θα περνούσε από το σχολείο μου την Δευτέρα. Δεν τον πίστεψα, γέλασα. Και όμως, το έκανε. Όπως συνέχισε να κάνει κάθε μέρα. Ένοιωθα υπέροχα, κάποιος με πρόσεχε, σχεδόν με προστάτευε. Μου έφερνε καφέδες, σοκολάτες ή ότι άλλο του ζητούσα, με πηγαινοέφερνε στο φροντιστήριο. Ηταν περίεργο, σαν ταινία ένα πράγμα. Για καιρό πίστευα πως τον είχα ερωτευτεί. Του είχα γράψει και ένα cd με ροκ ερωτικά τραγούδια, ναι πιο κλισέ δεν θα μπορούσα να γίνω... Το Πάσχα, που πήγα στην Κρήτη, είχα πάρει μαζί μου ότι είχα από αυτον -ένα αρκουδάκι, μια φωτογραφία μας... Δεν ήθελα να τον νοιώθω μακριά μου. Μιλούσαμε μέρα-νύχτα. Κάποια στιγμή όμως, άρχισα να "ασφυκτιώ". Ένοιωθα να πνίγομαι, αισθανόμουν φυλακισμένη, σαν όλη αυτή η αγάπη του (ή ότι άλλο ήταν αυτό που ένοιωθε για μένα) να ήταν υπερβολική. Προσπαθούσα να με κάνω να πιστέψω πως ακόμα τον ήθελα, για λίγο καιρό το κατάφερα. Όταν γύρισα όμως στην Αθήνα, μετά από λίγες μέρες τον χώρισα. Και εκείνη τη στιγμή ένοιωσα... καθαρή, ελεύθερη, όπως θες πες το. Τώρα θα μου πεις "τι μαλακιες λες ρε φενια, 13 ησουν και μιλας;". Μπορεί να ναι και έτσι, όμως απλά περιγράφω πώς ένοιωθα τότε.
Για μήνες λοιπόν, δεν μιλούσαμε, το λογικό θα μου πεις αυτό ήταν. Υπήρχε κάτι σαν έχθρα ή και κόντρα μεταξύ μας όταν τυχαία βρισκόμασταν. Σαν ο ένας να προσπαθούσε να κάνει τον άλλο να πονέσει. Ακόμα και τώρα μου λείπει, αν και μιλάμε πλέον. Είναι μια γλυκιά ανάμνηση. Όμως ξέρεις τι λένε; Πως οι αναμνήσεις είναι αναμνήσεις, οι άνθρωποι όμως αλλάζουν...






Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Ένας τελευταίος χορός


Πέρασαν έντεκα μήνες, κοντεύει να κλείσει χρόνος. Πότε πρόλαβαν; Δεν κατάλαβα το πώς πέρασαν οι μέρες...
Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές μαζί σας. Ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι μου ως τώρα.. Γιατί ένοιωθα ελεύθερη, ευτυχισμένη, ένοιωθα πως αγαπούσα και με αγαπούσαν, ένοιωθα... Ένοιωθα υπέροχα μαζί σας.

"Συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε, πόσες φορές δεν έκλαψα για 'σας, που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά και πια δε γνωριζόμαστε! Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε, πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω... μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει είναι την απουσία σας πως πάω να συνηθίσω..."









Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Κυρίες και κύριοι, δεν μου αρέσει ο τόνος σας...



  • Όταν σας μιλάω θα με κοιτάτε στα μάτια και θα με προσέχετε. Εσείς παρεξηγήστε όταν εγώ δεν το κάνω! 
  • Δεν θα επαναλάβω τίποτα από όσα είπα... Γιατί ποτέ δεν το κάνατε για μένα.
  • Δεν θα γίνομαι θύμα συγκρίσεως. Είναι απαίσιο αίσθημα.
  • Καταλάβετε πως δεν είμαι τέλεια. Κανείς δεν είναι εδώ που τα λέμε... 
  • Θα σας λέω μόνο ότι αισθάνομαι πως θέλω να σας πω. Εδώ νομίζω δεν χρειάζεται "γιατί". 
  • Δεν θα με διακόπτετε, όπως απαιτείτε να κάνω το ίδιο. 
  • Θα μου δίνετε σημασία ακόμα και όταν δεν λέω σοβαρά πράγματα. Είναι η ουσία της "αγάπης", θυμάστε;
  • Σταματήστε να λέτε πως μοιάζω σε εσάς ή την τάδε θεία. Βασικά, σε κανέναν σας δεν μοιάζω. Και δεν θέλω να μοιάσω. 
  • Σταματήστε να προσέχετε μόνο τα αρνητικά μου. Έχω και θετικά τα οποία τα θυμάστε πίσω από την πλάτη μου. 
  • Είμαι αρκετά ώριμη για κάποια πράγματα/συζητήσεις όμως αρκετά μικρή για κάποια άλλα. Καταλάβετέ το. 
  • Δεν θέλω να τρέχω στην εκκλησία κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Αν κάποια στιγμή νιώσω την ανάγκη για ένα εξωπραγματικό στήριγμα, θα πάω μόνη μου.
  • Ναι, τα 600' του whats up είναι λίγα. Πολύ λίγα.
  • Το αγόρι μου πολλές φορές έχει χρήματα για τσιγάρα αλλά όχι για κάρτα. Ποιο το πρόβλημα;
  • Δεν κρυώνω όταν κρυώνετε εσείς. Οπότε αφήστε κάτω το φούτερ μου, δεν θα το χρειαστώ.

Τέλος, ήσασταν κάποτε έφηβοι.
...
Και αφού σας το θύμησα, μπορείτε τώρα να βουλιάξετε άλλο λίγο στα σάπια μυαλά σας.
Ευχαριστώ.




Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Έσβησα τις αναρτήσεις που αφορούσαν τον .... . Δεν ξέρω γιατί... Νομίζω πως ο αυθορμητισμός με τον οποίο ήταν γραμμένες με τρόμαζε. Και τώρα έμεινα με τις αναρτήσεις του "χρονικού". Μια τελείως διαφορετική φάση, από την οποία έχουν περάσει μήνες. Δεν ξέρω, μπορεί να τις σβήσω και αυτές... Ντρέπομαι/φοβάμαι τα όσα πέρασαν τους τελευταίους μήνες; Τι μου συμβαίνει;
Καληνύχτα
ΥΓ.: Αύριο θα έρθει κάποιος καημένος να προσπαθήσει να μου μάθε μαθηματικά. Καλό του κουράγιο.

 

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

μια αέναη κατάσταση.

Θείε, μου λείπεις.
Σε βλέπω, σε ακούω παντού δίπλα μου. Οι στίχοι σου 'γίναν συνθήματα των αναρχικών. Η ζωή σου αναλύθηκε, ο χαρακτήρας σου σχολιάστηκε. Και όμως, κανείς δεν σε έμαθε πραγματικά, κανείς δεν σε κατάλαβε. Δεν σε πρόλαβα. Όμως νοιώθω λες και σε ξέρω από πάντα. Ο μπαμπάς, μου μιλάει συχνά για 'σένα. Για το πώς αυτός ήταν δίπλα σου όταν όλη μας η οικογένεια σε είχε διώξει...
Έβλεπα στο youtube την εκπομπή του Θεοδωράκη για τους "άγιους των εξαρχείων". Ήσουν και εσύ εκεί. Και σε άκουγα να τραγουδάς για άλλη μια φορά. Άκουγα ανθρώπους που δεν γνωρίζω να μιλάνε για 'σένα.. Ήταν παράξενο. Θα ήθελα να σε έχω προλάβει...
Ήσουν Άσιμος, όχι άσημος.




Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Like one time, in band camp...


Καλό μήνα ρε!
Χμμ. Χθες πήγαμε μονοήμερη στο Σούνιο. Περάσαμε και μπροστά από την κατασκήνωση, παραλίγο να βάλω τα κλάματα. Στον ναό του Ποσειδώνα κάτσαμε μόνο 10', άσε που όλα τα κοριτσάκια φορούσαν μπαλαρίνες. Οι τουρίστες είχαν πολύ καλύτερη αμφίεση γαμώτο! Μετά μας αμόλησαν σε κάποια πλατεία στο Λαύριο και βαρεθήκαμε την ζωή μας, τουλάχιστον εγώ. Α μισό πάρτε τραγουδάκι:
Συνεχίζουμε.
Το βράδυ καθόμουν και μιλούσα στο omegle.com με έναν νεοϋορκέζο για πολιτική. Ουάου, αυτό μάλλον ήταν το πιο ενδιαφέρον μέρος της 'μέρας μου... Τέλος πάντων, πάω να μαζέψω κάνα λουλουδάκι, έτσι για το καλό.
Καλό μήνα και πάλι ρε...

ΥΓ.: Δέχομαι tutorials για το photoshop γιατί τώρα το κατέβασα και δεν ξέρω που παν τα τέσσερα...
ΥΓ.2: ΤΟ AMERICAN PIE γαμάει...