Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Από κάποιον, ευχαριστώ

Και κάποτε, έρχεται εκείνη η μέρα που θες να πάψεις να δίνεις κομμάτια σου.
Πώς είναι άραγε να ξεμένεις από καρδιά, στην τελική; Μάλλον θα πονάει. Οπότε, κάποτε φτάνεις να φοβάσαι να δώσεις.
Και περνάς στην άμυνα.
Μη φανταστείς, δεν πονάει η μετάβαση. Ίσα που το καταλαβαίνεις. Σου κάνει καλό... Ξεκουράζεσαι, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Πιο ανάλαφρα. Βολική η άμυνα, αλήθεια είναι...
Πρέπει, όμως, κάποτε να ξαναμπείς στο πεδίο της μάχης. Γιατί αλλιώς, θα τεμπελιάσεις, θα βουλιάξεις στο βούρκο που πλέον θα ονομάζεται "αυτολύπηση".

Δεν έχουν σημασία οι λόγοι που μας σπρώχνουν στο φόβο και την υπερπροστασία του εαυτού μας. Σημασία έχει, μέσα απ'αυτή τη διαδικασία, να βρούμε σπίθες που θα μας κρατήσουν ζωντανούς και θα μας πάνε παραπέρα...

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Στάλες λεμονιού στη σημαία σας



Είναι λοιπόν, μια κοινωνία.
Όλοι εκεί είναι ευτυχισμένοι, γιατί μπορούν να είναι ο εαυτούς τους, γιατί μπορούν να σκεφτούν ελεύθερα, γιατί όλα λειτουργούν δίκαια και σύμφωνα με το κοινό καλό.
Δεν έχουν νόμους, δεν χρειάζονται νόμους! Μοναχά συστάσεις, τις οποίες από κοινού κάνει η ομάδα. Και αντίστοιχα, δεν υπάρχουν δικαστήρια και φυλακές, γιατί οι άνθρωποι εκεί έχουν προ πολλούς καταλάβει πως ο σωφρονισμός πλάθει τέρατα.
Τα μέσα παραγωγής (και μετακίνησης) ανήκουν στον κόσμο -αυτοί τα λειτουργούν. Μάλιστα, δεν έχουν αφεντικά ή προϊσταμένους. Αντιθέτως, οι ίδιοι αυτορυθμίζονται και παράγουν σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας και της ομάδας.
Σε 'κείνη την κοινωνία, επίσης, δεν χρησιμοποιούν χρήματα. Στο παρελθόν υπήρξαν αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν πόσο ανόητη και δυσλειτουργική είναι η παρουσία του, αφού ο πλούτος δεν μπορεί να μετρήσει την αξία της εργασίας ή κάποιου προϊόντος, γιατί ακριβώς, δεν υπάρχει!
Τέλος, εκεί οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, όλες οι φωνές ακούγονται. 

Αυτή η κοινωνία ονομάζεται αναρχική. Είναι η πιο απλή και λειτουργική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, και δεν έχει ουδεμία σχέση με το χάος που πολλοί ηδονίζονται να παρουσιάζουν. Θα χρειαστούμε ταξική συνείδηση και σκληρό αγώνα. Θα είναι δύσκολη η πορεία ως εκεί, και θα πρέπει πρώτα να περάσουμε από άλλα στάδια. Μα τι όμορφο δεν είναι δύσκολο;
Αξίζει να παλέψουμε. Αξίζει, ακόμα και αν οι καρποί των κόπων μας ανθίσουν μετά το θάνατό μας... 



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Not An Easy Night



Τα βράδια λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες.
Σαν σκεπάσει το μυαλό το σκοτάδι, τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει.
Φονιάδες, ερωτευμένοι, χασικλήδες, ποιητές: όλοι μαζί στην πάστα της αλήθειας. Δεν φταίει το πιοτό.
Απλώς, σαν ο ήλιος αποσύρεται στα διαμερίσματά του, ο προβολέας που είχαμε στραμμένο στα πρόσωπά μας, σβήνει. Σβήνει, και πίσω μένει ο κίτρινος, αστικός φωτισμός, το φεγγάρι και οι σκιές -πολλές σκιές.
Και, αφού το σκοτάδι κρύβει την εικόνα και αλλοιώνει κάθε χαρακτηριστικό, μετατρέπεσαι στον πιο στυγνό κακοποιό, που φορώντας μάσκα, ξεκινά τις αποτρόπαιες πράξεις του.
Και μιλάς, μιλάς, μιλάς. Θυσιάζεις την ψυχή σου στα γόνατα του άλλου, αποδυκνείεις τη γύμνια σου.
Αλλά, σιγά. Οι νύχτες φτιάχτηκαν για να λέγονται πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν το πρωί...


Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Ο έρωτας περνάει απ' τους δρόμους



"Σε είδα πίσω από τη φλόγα του αγώνα, ήσουν έρωτας με την πρώτη φωτιά"
Η ζωή είναι άδικη. Έχει κατραπακιές, παρεξηγήσεις, παρερμηνεύσεις, αναμονές...
Αλλά έχει και λιακάδα. Άπλετη λιακάδα.
Η ζωή έχει ήλιο, πράσινο, χαμόγελο και πεταλούδες. Πεταλούδες στο στομάχι. Ροζ και μωβ και μαυροκόκκινες.
Ο έρωτας. Ο έρωτας και οι πεταλούδες του.
Η ζωή, λοιπόν, είναι και όμορφη. Πάνω απ' όλα όμορφη, ίσως. 
Γιατί έχει έρωτα. Έρωτα και αγώνα. Πάθος για λευτεριά. Πάθος για τον άλλον...
Η ζωή έχει μερικές στιγμές που η καρδιά βαραίνει. Από χαρά. Από ΕΡΩΤΑ. Από επανάσταση. Ή και από τα τρία μαζί.
Και τότε, η γαλήνη σταματά να υπάρχει στο λεξιλόγιο, στα βιβλία, στον κόσμο.
Όταν το πάθος το πάθος και ο αγώνας μπαίνουν στο μίξερ, ο ύπνος παύει να είναι εύκολος, ή και εφικτός.

"Σε είδα πίσω από τη φλόγα του αγώνα, ήσουν έρωτας με την πρώτη φωτιά" 

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Schoolwave 2013



Πρώτα πήραμε τρόλλεϊ με λάθος κατεύθυνση. Κατεβήκαμε το συντομότερο δυνατό, γελώντας πάντα. Σκέφτηκα να περάσουμε απ'την Ερμού, για να δούμε το Ντίμη.
Όταν τον αντίκρισα με το σχεδόν κενό του βλέμμα, έτρεξα και τον αγκάλιασα. Κάτσαμε οι τρεις μας στο πλησιέστερο παγκάκι, λέγοντας τα νέα μας. Όσο μιλούσε, σκεφτόμουν πόσο διαφορετικές είναι και θα είναι οι ζωές μας. Η όμορφη ασχήμια του δρόμου καθρεπτιζόταν στο πρόσωπό του. Τον φίλησα και φύγαμε.
Περιμέναμε το σωστό, αυτή τη φορά, τρόλλεϊ στη Σταδίου. Γύρω γύρω πιτσιρίκια στην ηλικίας μας και πιο μεγάλα.
Διόλου άσχημη η διαδρομή -η αδρεναλίνη ετοιμαζόταν να χυθεί στο πάτωμα.
Φτάνοντας, πριν πάρουμε εισιτήρια, ένας τύπος μου 'δωσε φυλλάδιο προς ενημέρωση της υπόθεσης του Σακκά και σχολίασε τη μπλούζα μου λέγοντας "Ας ξανακάνουμε το πανκ απειλή". Χαμογέλασα και προχωρήσαμε.
Η νύχτα κύλησε όμορφα. Είδαμε γνωστούς, μπήκαμε σε πιτ γεμάτα μαστουρωμένα δεκαεπτάχρονα, γνωρίσαμε κόσμο, ζητήσαμε από διάφορους να κατεβάσουν το παντελόνι τους, δώσαμε την πιο περίεργη συνέντευξη, βγάλαμε φωτογραφίες σε θάλαμο, γεμίσαμε χαρτούρα τις τσάντες μας...
Επιστρέφοντας στο Σύνταγμα, βρήκαμε δυο όμορφους, νεαρούς Γερμανούς να παίζουν κιθάρα, και χορέψαμε στο σκοπό τους.
Στην ίδια παρέα βρήκαμε έναν Ιρακινό και έναν Ισπανό, οι οποίοι χόρεψαν μαζί μας.

Και έτσι απλά και χαρούμενα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, μεθυσμένες από ευτυχία...

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι του Παπακαλιάτη



Κάτω από μια γέφυρα στον Πειραιά, προχθές απέκτησα κι άλλη μία αδερφή.
Ψηλή, ξανθιά, αθλήτρια του μπάσκετ. Με μαυρισμένο δέρμα και ελκυστική μυρωδιά.
Και ξαφνικά, ήμασταν οι τέσσερίς μας. Τέσσερις κοπέλες διαφορετικές, μα με το ίδιο αίμα να ρέει στις φλέβες του.
Τρεις και μία κοπέλες μεγαλωμένες διαφορετικά, χώρια... Τέσσερις αδελφές.
Τέσσερις κοπέλες στα πρόθυρα της νιότης τους η καθεμιά, με όνειρα γι' αποσκευές.
Τέσσερις κάτω από τον έναστρο αττικό ουρανό.

Δεν ήταν και τόσο δύσκολο τελικά...

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Πρωινοί παραλογισμοί της πέμπτης του Ιούλη



Ο ουρανός δεν έχει πάρει ακόμα τις όμορφες χρωματικές ταλαντώσεις της αυγής, μήτε η πόλη έχει πάψει να ρέει βραδινό ρεύμα. Σαν όλοι να περιμένουν το λάλημα ενός συγκεκριμένου πετεινού για να βάλουν μπρος τις μηχανές της επόμενης μέρας...
Η ώρα έξι παρά πέντε. 
Σκεύτομαι να φτιάξω πρωινό. Σκεύτομαι πως θέλω να κάνω μπάνιο, και από 'κει ο νους μου πετάει στο όνειρό μου να γίνω συγγραφέας. "Τι σχετικό το ένα με τ'άλλο..." αυτοσαρκάζομαι.
Τσούζουν τα μάτια μου από την άγαρμπη τοποθέτηση των φακών.
Πώς φτιάχνουμε πρωινό; Πάνε τόσα χρόνια, που ξέχασα σχεδόν.
Καφές στην καφετιέρα και μετά...;
Πώς θα δικαιολογήσω το τόσο πρωινό μου ξύπνημα; Εδώ καλά καλά δε γνωρίζω η ίδια...
Τρίξιμο κρεβατιού. Προς τι ο αφουγκρασμός και ο φόβος, τέλος πάντων;
Τικ τοκ, τικ τοκ... Έξι και δύο. Σε είκοσι έξι λεπτά ο ήλιος θ' ανατείλει και τα πάντα θα πάρουν μπρος. Ακόμα και το ξύπνημά μου θ'αποκτήσει νομιμότητα.
Ένα ξυπνητήρι χτυπάει... Και τα μάτια μου συνεχίζουν να τσούζουν. Διαβολοφακοί...
Μια περίεργη σκέψη πέρασε απ'το νου μου. Μα δε θα τη γράψω! Δεν μ'αρέσει να δίνω τόπο σε πρωινούς παραλογισμούς.
Να κι η μηχανή από ένα αμάξι.
Γαβγίσματα... Η πόλη έσβησε.
Εδώ και ώρα ένα μυγάκι σβουρίζει στο πάτωμα. Το αγνοώ επιδεικτικά. ...Τι να θέλει;
Σκεύτομαι πως ίσως ποτέ δε γίνω συγγραφέας. Το γιατί δεν το γνωρίζω. Στην τελική, μη δίνουμε βάση σε πρωινούς παραλογισμούς...
Έξι και εννιά. Ο ήλιος σχεδόν αχνοφαίνεται. Είμαι σίγουρη πως η φύση έξω δίνει ρεσιτάλ. Θέλω να τη μυρίσω...
Αποφάσισα τι θα κάνω! Θ'ανοίξω τα μπαλκόνια, θα φτιάξω τους φακούς μου, θα βάλω καφέ και θ'ανοίξω την τηλεόραση. Έτσι έκανα και μικρή...
Στάσου όμως. Πώς θα το κλείσω τούτο 'δω; Ούτε καν τίτλο δεν έχει...
Ή μήπως έχει;
Έξι και δώδεκα.
Καλημέρα.

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Συνοδοιπόροι



Όταν είσαι 'κει, εγώ είμαι 'δω
και όταν είσαι 'δω, είμαι 'κει.
Ποτέ μια μέση λύση
Πάντα κυνηγοί μιας ανέλπιδης χρυσής τομής
Λόγια που δεν φτάνω ν'αγγίξω
και φράσεις που δεν κάνεις ν'ακούσεις
Πάντα αλλού, ποτέ μαζί
κι όμως συνοδοιπόροι.
Κόμματα, θαυμαστικά και τελείες
σημεία σκόρπια, πεπερασμένα...
Λίγος έρωτας εδώ
Λίγος εκνευρισμός παραπέρα,
κι όμως συνοδοιπόροι...

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Η νύχτα που ερωτεύτηκα



Καθόταν εκεί, και αγκάλιαζε μέσα του όλο το σύμπαν. Κάθε άκρο του, κάθε συλλαβή του, έβρισκε την θέση του στο αδειανό δωμάτιό μου.
Ένοιωθα την αύρα του να πάλλεται καθώς με αγκάλιαζε. Και εγώ, σαν μικρό κορίτσι, πάντα ήμουν έτοιμη να αποκοιμηθώ στα μαξιλάρια της στοργής του.
Όλα αυτά τα διέκοψε ένα Φιλί. Όχι ένα οποιοδήποτε φιλί... Ήταν ένα Φιλί ξεχωριστό, αναντικατάστατο. Τα χείλη μας έπαιζαν αργά μεταξύ τους, αποκαλύπτοντας κάθε κρυφή σπιθαμή ο ένας του άλλου. Αυτό το Φιλί, ήταν η καλύτερη επιβεβαίωση, η μεγαλύτερη ζεστασιά που θα μπορούσε να μου προσφέρει το βράδυ αυτό.
Και κάπου ανάμεσα πριν πέσω σε λήθαργο από την ομορφιά της γραμματικής του, έφυγε.


(Το κείμενο συντάχθηκε πριν τρεις και κάτι μήνες. Τα πάντα είναι αλλιώς τώρα, τόσο μέσα μου, όσο και σαν γεγονότα. Και δεν πονάω. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν να τα νοιώθω όλα αυτά, μα αδυνατώ. Και είναι παράξενο, διάολε...)