Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Μεσημεριανή λιακάδα



Το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα μάτια της -μεγάλα και κατάμαυρα. Έπειτα, πρόσεξα το πόσο άνετη έδειχνε. Σιγά σιγά, η προσοχή μου έπεφτε πάνω σ' όλα αυτά που συντελούσαν στην εικόνα μιας τυπικής δεκαοκτάχρονης. Πεντικιουρισμένα πόδια, ανεπτυγμένο μπούστο, γυαλιά ηλίου στο κεφάλι...
Γελούσε, έκανε πλάκα, δεν ήταν το ξενέρωτο πλάσμα που φανταζόμουν. Και Εκείνος, έδειχνε να κρέμεται από κάθε της λέξη.
Ήταν ενήλικη. Μια όμορφη κοπέλα υπό το φως του καλοκαιριάτικου ήλιου, με τη φρεσκάδα της αποφοίτησης και τον αέρα της χρόνιας συναναστροφής μαζί του.
Και ήμουν και εγώ. Η έφηβη, το άλλοτε φρέσκο και χαλαρό κορίτσι, που είχε μεταμορφωθεί σε μια μπερδεμένη, κυκλοθυμική παρουσία.
Σταδιακά, κοιτάζοντάς την, μέσα μου άναβε φωτιά. Πορτοκαλί, μεγάλη φωτιά. Κάθε του κοίταγμα σ' αυτήν, κάθε του γέλιο προορισμένο για τ' αστεία της, η αγκαλιά τους (τόσο όμοια με τη δική μας...), φθηνά προσανάματα για την πυρρά.

Τι είμαστε, αγάπη μου;
Γιατί δεν σε πονάω;

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Logic makes the world go round



Αριθμοί. Τετράγωνα. Επιταγές. Νόμοι. Ίσιες γραμμές. Παραλληλόγραμμα. Όλα τόσο τέλεια... Όλα τόσο... λογικά. Ένας κόσμος χτισμένος στην ορθότητα, την εμπεριστατωμένη σκέψη. Ένας κόσμος τυπικός.
Και είμαστε και εμείς: τα λιγότερο λειτουργικά όντα του πλανήτη, γεμάτα ατέλειες και δυσλειτουργίες. Θα έλεγε κανείς, πως θα είχαμε συμφιλιωθεί με τη διόλου τέλεια φύση μας. Μα όχι.
Θα έλεγε κανείς πως θα είχαμε ξεφύγει από το βλακώδες κελί της προσπάθειάς μας για το άριστο. Μα... όχι. Μετά από είκοσι ένα αιώνες συνεχούς προόδου, στεκόμαστε ανίκανοι μπροστά στους εαυτούς μας να παραδεχτούμε το αυτονόητο: η λογική δεν μπορεί να έχει βάση σε έναν κόσμο ατελή. Και εμείς, είμαστε ατελείς!
Αντ' αυτού, χαμογελάμε, φανερώνοντας τα κάτασπρα δόντια μας, και παπαγαλίζουμε λόγους περί "σοβαρής αντίληψης των πραγμάτων", κάνοντας τους εαυτούς μας ακόμα πιο "λογικούς" και "σοβαρούς".
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως με τη σοβαροφάνεια και τον ορθολογισμό θα εναρμονιστούμε με το περιβάλλον μας. Η ίδια η φύση έχει διαψεύσει την τελειότητα, έχει κατακρίνει τη λογική.
Εμείς όμως, ως εξαίρετα στρατιωτάκια, αναζητούμε την πιο λογική λύση, το πιο τέλειο αποτέλεσμα. Γεννάμε τον κυνισμό, την ειρωνεία, και παράλληλα σκοτώνουμε οτιδήποτε ρομαντικό.
Ξεχνάμε ν'αγαπάμε, φοβόμαστε να ερωτευτούμε....
Και γιατί; Γιατί έτσι μας έχουν μάθει.
Οι αλυσίδες της λογικής μας σέρνουν, μα εμείς δε σταματάμε να τις λαδώνουμε. 

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Το ξεκλείδωμα




Κοιτούσε το σώμα μου με θαυμασμό. Ένοιωθα τα μάτια του να καταβροχθίζουν κάθε σπιθαμή μου. Και εγώ, στεκόμουν όρθια, κοιτάζοντάς τον περιπαικτικά στα μάτια. Το μυαλό μου τριβέλιζαν εικόνες δικές μου -οι κλασσικές σκέψεις ενός νάρκισσου.
Έπιασα την τσάντα μου και τον φίλησα, μύριζε καπνό. Ήταν από 'κείνα τα τελευταία φιλιά που δίνεις με κάποιον που ξέρεις πως δεν θα ξαναδείς, αλλά παρ'όλα αυτά προσποιήστε και οι δύο πως θα υπάρξει επόμενη συνάντηση.
Μα δεν με πείραζε. Ήμουν, πλέον, μαθημένη.
Δεν με πείραζε που δεν θα τον ξαναέβλεπα. Με πείραζε όμως ο ρομαντισμός με τον οποίο με πλησίασε, οι τέλειες κινήσεις του, το πόσο πρόσεχε (λες και νοιαζόταν) το κάθε μέλος του κορμιού μου, ο σεβασμός που έδειχνε στο σώμα μου, το ότι με ρωτούσε πριν κάνει το οτιδήποτε και το ότι καταλάβαινε με τη μία τι ήθελα. Με πείραζαν όλα αυτά, γιατί τα είχε εκείνος. Εκείνος και όχι ο Άλλος. Με πείραζε η ηρεμία και η ευχαρίστηση που ένοιωσα δίπλα του, έστω και για το ελάχιστο που κάτσαμε μαζί.
Και έτσι, με αυτόν τον αυθάδη τρόπο, βγήκαν στη φόρα όλα όσα με πείραζαν τόσο καιρό σ'αυτή την κόπια σχέσης.

Ίσως ακουστεί παιδιάστικο, μα θέλω να ξέρω πως όταν πω στο φίλο μου "πάμε να χαθούμε στα στενάκια", θα παρατήσει τη σοβαροφάνειά του και θα τρέξει μαζί μου.
Θέλω τρέλα. Έρωτα. Παιχνίδι.
Γιατί, αυτό είναι ο έρωτας, παιχνίδι. Και η αγάπη, πεταλούδες.
Τι να την κάνω, λοιπόν, μια σχέση χωρίς παιχνίδι και πεταλούδες;


(επέστρεψα)