Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Οδηγίες εξιλέωσης






Ποια είμαι;
Ξεσκίστε με
Γδάρτε μου το δέρμα των ποδιών
Κάντε μου έρωτα όλοι μαζί
αποδομήστε με
πονέστε με
φτύστε με
Κλωτσήστε την ανόσια μήτρα μου
σπάστε μου τα δάχτυλα
ράψτε μου τα χείλη
Κόψτε κομμάτια δέρμα απ' την
λεκάνη
το σαγόνι
και το σβέρκο
μου
Χτυπήστε με
κι άλλο
ταπεινώστε με
κι άλλο
Φωνάξτε μου
Περιγελάστε τη φάτσα αρλεκίνου
την άρθρωση παιδιού
Μη μ' αφήσετε να κλάψω
Διατάχτε να το βουλώσω
Σκίστε μου τα βιβλία
κι εξαφανίστε κάθε μολύβι

Κλειδώστε με
εκεί που η κάθε πέτρα τού ανήκει
Ξυπόλυτη
Γυμνή
Άσχημη
Με την ψυχή στη γλώσσα
-έτοιμη να φύγει
Επιτρέψτε μου, μόνο
να κλάψω
αυτόν
κι εμάς,
το καθετί που πυρπολήθηκε
πέρα μακριά
Δεν έχω τίποτ' άλλο να του δώσω
Ξέχασα ν' αγαπώ
Ξέχασα να 'μαι δική μου
Ξέχασα να υπάρχω.

Αποτελειώστε με.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Το κορίτσι του Γιοστέιν





Γνώριζα ένα κορίτσι
που τις Κυριακές κρατούσε
μια τσάντα πορτοκάλια
και στεκόταν ανάμεσα στις δυο κάμερες ασφαλείας,
στον κενό χώρο της αποβάθρας όπου
κανένας γραβατωμένος υπάλληλος δεν την παρακολουθούσε
βαριεστημένα.
Η μια κάμερα κοιτούσε αριστερά, η άλλη δεξιά
και το κορίτσι απέναντι
απολαμβάνοντας ζωτικό χώρο
χρόνο
και λίγη μουσική.
Τα πορτοκάλια ήταν βαριά
το κινητό δεν έπιανε.
Κάποιος την περίμενε
δεκαέξι στάσεις
και μια αλλιώτικη ζωή
μακριά.