Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Πλάι πλάι





Ήρθε κι έδεσε ο γαμημένος ο Τσαϊκόφσκι
Κοντσέρτο Νο1 "EN SI BEMOL MINEUR"
Κι ας είσαι εσύ "πιο μετά - μπαρόκ"
Δεσποινίς, μας γαμήσατε τον κόσμο
κι ούτε που το φχαριστηθήκαμε
Έτσι δεν είπες;
Χωρίς τσιγάρα
Με το δίσκο απέμεινα
και τον καταραμένο το Σίγκμουντ
καιρό τώρα
Τρεις βδομαδες -άλλοι άντεξαν λιγότερο
Όχι, η καρμανιόλα ηχεί always the same
και τώρα κάτι μου 'ρθε για την ποικιλότροπη
και πολύγλωσση έκφραση -θεά Γλώσσα
Α, γάμα το
"Γαμάω -ώ" συνηρρημένο της α' συζυγίας
Συχνή χρήση
Αγαπημένη χρήση
Δόλια χρήση
Όμως να που ο Πιοτρ Ιλιτς
απόψε γίνηκε πιο φίλος
και συνεχίζει -μονάχος- στο πικάπ
Κι αφού η βραδιά κυλάει μουσικώς
το μεσημέρι σαν ξαπόστασα μ' επισκέφθηκε ο Νικ Κέιβ
Έβαζε ποτό, ουίσκι, Τζακ μόνο
πίσω απ' τη μπάρα, τη γνωστή
"Heal!" φώναζε
"Heal, heal, heal!"
Ο Νικ Κέιβ σου πήρε τη θέση
-κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό
Και το σύμπαν το παράλληλο
των άλλων
είναι το δικό μας το προσωπικό
Συνήθισέ το
Ίσως κι εγώ προλάβω να μάθω ως τότε.

Au rev... μπα, όχι, γάμα το κι αυτό.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Frank(l)y my dear, I don't give a damn





Κι αν τον σκοτώσω; Αν πάρω, ας πούμε, το μικρό σουγιαδάκι και το καρφώσω στο στομάχι του, πιέζοντας και στρίβοντας ελαφρώς προς τα πάνω; Φράνκι, αγάπη μου, θα σε πιάσουν. Ποιος; Κανείς δε θα με δει. Θα τον αφήσω αιμόφυρτο στη σκοτεινή αποθηκούλα, ενώ θα σκουπίζω τα χέρια μου και θα συνέχιζω τη μπύρα μου. Θα είναι το μικρό μας μυστικάκι. "Μυστικάκι"... Δε θέλω άλλο "μυστικάκι" Φράνκι. Μου αρκείς εσύ. Ωραία, δεν θα το πούμε μυστικάκι. Θα τον σκοτώσω και δε θα το μάθει ποτέ κανείς. Να, τίποτα να κρύψουμε. Τίποτα δε συνέβη. Ποιος θα αποδείξει ότι συνέβη; Ο νεκρός ή εγώ; Κανένα μυστικάκι. Η αλήθεια είναι υποκειμενική, ένας αχόρταγος Ιανός. Θα έκανες καταπληκτική παρέα με τους σοφιστές, μικρή. Χα! Αρχαία ρεμάλια, ποιος τους χρειάζεται αυτούς; Ούτε μια δημοκρατία δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν. Σιγά που θα τους παραχωρήσω την προσωπική μου ανεντιμότητα.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Αντί υστερογράφου





Το τσαλιμιασμένο ράδιο πάντα θα παίζει
εκείνα τα τραγούδια
πρωινά που το στομάχι είναι αδειανή σπηλιά
και το βλέμμα μοιάζει, θαρρείς, νεκρού
ύστερα από βράδια
στα οποία παρέδωσες
στάζοντας
ένα κόμματι απ' την αριστερή μεριά
του θώρακα.
Το μόνο θετικό
βρίσκεται στα μικρά εφεδρικά πλάνα
με τα μισοάδεια μπυρομπούκαλα
και τις φωνές στο κεφάλι σου που
καλούν
ένα όνομα -για να μείνεις
ένα όνομα -για να πεθάνεις
ένα όνομα -για να εξηγήσεις.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Attempt





Έκανα το γύρο του κόσμου
Είδα ζούγκλες με παράξενα φυτά
γερμένα δέντρα στις σκεπές μικρών καλύβων
Άγρια μούρα και φύλλα ορθάνοιχτα
κάτι τζιτζίκια που τα μπέρδεψα με ψύλλους

Θάλασσες μαύρες και πιωμένους πειρατές
πόρνες ολόγυμνες που πλένονταν στο Νείλο
Οι Άλπεις άσπρες, πελώριες, ψηλές
στους πρόποδές τους την ομίχλη ανταμώνεις

Αερόστατα πολύχρωμα, τρελά
Ροζ χελιδόνια και φωνές από ακρίδες
Θυσίες σε βωμούς,
σε μπαρ -φτηνό ουίσκι χωρίς πάγο

Πόλεις ασπρόμαυρες, μουντές, χωρίς χαρά
Δίχως πιανίστες, δίχως μάτια, δίχως σκύλους
Είδα και το νησί που λέγαμε παλιά
Ερήμωσε κι αυτό, σαν χάθηκε ο χρόνος

Μα πάντα κάτι έλειπε θαρρείς
Μια κουταλιά πιπέρι, λίγο αλάτι
Η λεπτομέρεια, εκείνη η διαφορά
που διαχωρίζει ένα έδεσμα απ' το φόνο

Άμα λοιπόν τα νέφη αισθανθείς
κάποια νυχτιά με κρύο, κομποσάλι
Να μάθεις ότι εγώ, εκείνο το παιδί
που ένα φεγγάρι σαν τρελός είχες ποθήσει
Το γύρο έκανα ετούτου του ντουνιά
μάτια να βρω κάπως να φέρνουν στα δικά σου
Μα πελαγώθηκα ξανά η καψερή
σα το νεράκι που δε μπαίνει στο αυλάκι
αφού το χείμαρρο εγνώρισε βραδιά
που τ' αστεράκια χόρευαν καρσιλαμάδες.